Pytania pomocnicze - SPL.03

Najczęściej jest to duża rama lub konstrukcja ustawiona nad torami, obejmująca wagon. Jej zadaniem jest przechylenie albo obrót wagonu w celu wysypania ładunku.

Stosuje się ją głównie do ładunków sypkich, takich jak węgiel, ruda, kruszywa, zboże lub nawozy. Umożliwia szybki rozładunek wagonów bez ręcznego opróżniania.

Suwnica podnosi i przemieszcza ładunek za pomocą mechanizmu podnoszenia. Wywrotnica wagonowa nie przenosi ładunku osobno, lecz obraca lub przechyla cały wagon.

Żuraw pracuje z wysięgnikiem i podnosi ładunek zawieszony na haku, zawiesiu lub chwytaku. Wywrotnica wagonowa służy do rozładunku wagonu przez jego przechylenie.

Pozwalają szybko rozładować duże ilości ładunków sypkich dostarczanych koleją. Zwiększają wydajność przeładunku i ograniczają pracę ręczną.

Wagon jest wprowadzany do urządzenia, unieruchamiany, obracany lub przechylany, a ładunek wysypuje się do leja lub na przenośnik. Następnie wagon wraca do położenia wyjściowego.

Ponieważ wykonuje operację przemieszczania ładunku na ograniczonym obszarze terminalu lub zakładu. Jej praca dotyczy lokalnego rozładunku, a nie transportu dalekobieżnego.

To elementy tworzące przebieg trasy przewozu, np. drogi, linie kolejowe, szlaki wodne lub drogi lotnicze. Służą do przemieszczania się między punktami infrastruktury.

Ponieważ wyznaczają trasy przemieszczania się statków powietrznych w przestrzeni. Mają charakter połączeń między punktami, podobnie jak drogi w transporcie samochodowym.

Infrastruktura liniowa tworzy trasy przewozu, a punktowa obejmuje miejsca obsługi transportu. W lotnictwie drogą liniową jest droga lotnicza, a punktami są lotniska i porty lotnicze.

Lotnisko jest miejscem startu, lądowania i obsługi statków powietrznych, pasażerów lub ładunków. Ma charakter punktowy, a nie trasowy.

Do infrastruktury punktowej należą m.in. lotniska, porty lotnicze, lądowiska i terminale. Są to miejsca obsługi ruchu lotniczego, a nie trasy przelotu.

Umożliwiają planowanie i realizację przewozów lotniczych między portami lotniczymi. Dzięki nim ruch statków powietrznych jest uporządkowany i kontrolowany.

Suwnica bramowa ma konstrukcję opartą na dwóch podporach tworzących bramę oraz poziomą belkę, po której porusza się wciągnik lub wózek. Często pracuje na placach składowych i terminalach kontenerowych.

Służy do pionowego i poziomego przemieszczania ładunków, najczęściej kontenerów, między placem składowym, pojazdami lub innymi środkami transportu.

Suwnica bramowa stoi na własnych podporach i zwykle porusza się po torach lub kołach po podłożu. Suwnica podwieszana jest zawieszona pod konstrukcją hali lub torowiskiem nośnym.

Żuraw portowy ma zwykle obrotowe ramię wysięgnikowe i pracuje przy nabrzeżu przy obsłudze statków. Suwnica bramowa ma konstrukcję mostową/bramową i najczęściej obsługuje plac lub terminal.

Pozwalają sprawnie podnosić ciężkie kontenery i przemieszczać je nad rzędami składowania. Zapewniają dużą nośność, precyzję i dobrą organizację pracy na placu.

W zależności od ładunku stosuje się m.in. haki, trawersy, chwytaki lub spreadery kontenerowe. Osprzęt dobiera się do rodzaju i masy ładunku.

Dok przeładunkowy to kompletne stanowisko do załadunku i rozładunku pojazdów przy magazynie lub terminalu. Łączy pojazd z powierzchnią magazynową i umożliwia sprawny przeładunek.

Najczęściej są to brama dokowa, mostek lub rampa przeładunkowa, uszczelnienie dokowe, odboje, naprowadzacze kół oraz elementy bezpieczeństwa.

Mostek przeładunkowy jest tylko częścią doku, służącą do wyrównania różnicy wysokości między pojazdem a rampą. Ilustracja pokazuje kompletne stanowiska, czyli doki przeładunkowe.

Uszczelnienie dokowe ogranicza dostęp deszczu, wiatru, pyłu i zimnego powietrza podczas przeładunku. Poprawia też warunki pracy i ochronę ładunku.

Rampa przeładunkowa to podwyższona powierzchnia lub element umożliwiający dostęp do pojazdu. Dok przeładunkowy jest szerszym pojęciem i obejmuje całe stanowisko wraz z bramą, uszczelnieniem i wyposażeniem.

Pozwalają szybciej i bezpieczniej obsługiwać pojazdy, zmniejszają ryzyko uszkodzenia towaru oraz usprawniają organizację załadunku i rozładunku.

Umowa ADN reguluje przewóz towarów niebezpiecznych śródlądowymi drogami wodnymi, czyli np. rzekami i kanałami. Dotyczy m.in. klasyfikacji ładunków, oznakowania, dokumentacji i wymagań dla jednostek pływających.

ADR dotyczy transportu drogowego, RID kolejowego, ADN śródlądowego wodnego, IMDG morskiego, a IATA DGR lotniczego. To podstawowe skojarzenia egzaminacyjne.

ADR odnosi się do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. Pytanie dotyczy transportu śródlądowego, więc właściwa jest Umowa ADN.

Kodeks IMDG dotyczy przewozu towarów niebezpiecznych transportem morskim. Transport śródlądowy wodny, np. rzeczny, podlega przepisom ADN.

Transport morski odbywa się po morzach i oceanach i podlega m.in. IMDG Code. Transport śródlądowy odbywa się po rzekach, kanałach i jeziorach żeglownych, a dla towarów niebezpiecznych stosuje się ADN.

Istotne są m.in. numer UN, klasa zagrożenia, grupa pakowania, prawidłowa nazwa przewozowa, oznakowanie oraz dokumentacja przewozowa. Dane te pozwalają dobrać właściwe środki bezpieczeństwa.

W transporcie multimodalnym należy stosować przepisy właściwe dla każdego odcinka przewozu. Przykładowo odcinek drogowy może podlegać ADR, morski IMDG, a śródlądowy ADN.

Najczęściej ma składany wysięgnik hydrauliczny zamontowany na samochodzie ciężarowym oraz podpory stabilizujące. Często wykonuje załadunek lub rozładunek bez pomocy innego urządzenia.

Służy do podnoszenia, przemieszczania oraz załadunku i rozładunku ładunków w zasięgu ramienia roboczego. Może obsługiwać m.in. palety, materiały budowlane i ładunki drobnicowe.

Żuraw przenośny podnosi ładunek za pomocą wysięgnika i haka lub osprzętu. Reachstacker jest pojazdem przeznaczonym głównie do manipulowania kontenerami za pomocą spreadera.

Ładowarka teleskopowa ma wysuwany teleskopowy wysięgnik i zwykle osprzęt roboczy z przodu maszyny. Żuraw przenośny ma ramię dźwigowe montowane najczęściej na pojeździe ciężarowym.

Podpory stabilizują pojazd i zmniejszają ryzyko przewrócenia podczas podnoszenia ładunku. Są szczególnie ważne przy dużym wysięgu ramienia.

Zwykle im większy wysięg ramienia, tym mniejszy dopuszczalny udźwig. Operator musi korzystać z tabeli udźwigów danego urządzenia.

Tak, żuraw przenośny jest urządzeniem transportu bliskiego. Podlega wymaganiom dozoru technicznego i może być obsługiwany tylko przez uprawnionego operatora.

Należy pomnożyć długość przez szerokość jednostki. Dla wymiarów 1,0 m × 1,1 m powierzchnia podstawy wynosi 1,1 m².

Ponieważ druga warstwa znajduje się na pierwszej, a nie bezpośrednio na posadzce. Przy 120 jednostkach ułożonych w dwóch równych warstwach na podłodze stoi 60 jednostek.

Wysokość ma znaczenie przy sprawdzaniu, czy ładunek można piętrzyć oraz czy zmieści się w dopuszczalnej wysokości składowania. Nie wpływa na powierzchnię podłogi, jeśli liczba warstw jest już określona.

Oznacza, że jednostki ładunkowe są ustawiane bez dodatkowych odstępów między nimi. Do obliczeń przyjmuje się wyłącznie rzeczywistą powierzchnię zajmowaną przez ładunki.

Na podłodze stałoby wtedy 120 jednostek. Powierzchnia wyniosłaby 120 × 1,1 m², czyli 132 m².

Liczbę wszystkich jednostek należy podzielić przez liczbę warstw składowania. Dla 120 PJŁ i 2 warstw potrzeba 60 miejsc paletowych.

Należy pomnożyć długość, szerokość i wysokość jednostki. Dla wymiarów 1,2 × 0,8 × 1,0 m objętość wynosi 0,96 m³.

Piętrzenie zmniejsza wymaganą powierzchnię posadzki, ale nie zmniejsza całkowitej objętości ładunków. Kubatura nadal jest sumą objętości wszystkich jednostek.

Jedna jednostka ma objętość 0,96 m³. Dwadzieścia jednostek zajmuje 20 × 0,96 = 19,2 m³.

Objętość kontenera wynosi 12,1 × 2,4 × 2,6 = 75,504 m³.

Najpierw oblicza się objętość każdego rodzaju ładunku, potem mnoży przez liczbę sztuk i sumuje wyniki. W tym zadaniu: 19,2 m³ + 151,008 m³ = 170,208 m³.

Powierzchnia składowania jest wyrażana w m² i dotyczy miejsca na podłodze. Kubatura składowania jest wyrażana w m³ i uwzględnia także wysokość ładunku.

Należy pomnożyć liczbę kontenerów przez czas obsługi jednego kontenera, a następnie podzielić przez liczbę pracujących suwnic.

Ponieważ cztery suwnice pracują jednocześnie i zakłada się, że każda wykonuje taką samą część pracy w tym samym tempie.

Jedna suwnica rozładowywałaby 100 kontenerów przez 100 × 2 minuty, czyli 200 minut.

Do godziny rozpoczęcia należy dodać obliczony czas trwania operacji. W tym przypadku 8:00 + 50 minut = 8:50.

Oznacza to czas potrzebny jednemu urządzeniu na wykonanie pełnej operacji wyładunku jednego kontenera.

Należy uwzględnić pełne cykle pracy urządzeń i zwykle zaokrąglić czas w górę, ponieważ ostatni niepełny cykl także wymaga czasu.

Należy dodać masę własną pojazdu i masę przewożonego ładunku. W tym przykładzie: 12 t + 16 t = 28 t.

Ponieważ treść mówi o 25% całkowitej masy pojazdu. Całkowita masa obejmuje zarówno masę pojazdu, jak i masę ładunku.

25% należy zapisać jako 0,25. Następnie mnoży się masę całkowitą przez 0,25.

Obciążenie osi wynosi 28 t × 0,25 = 7 t.

Oś napędowa to oś, na którą przekazywany jest napęd z silnika. Jej obciążenie ma znaczenie dla przyczepności, bezpieczeństwa jazdy i zgodności z przepisami.

Najczęstsze błędy to liczenie procentu od samego ładunku, pominięcie masy własnej pojazdu albo niepoprawne zamienienie procentów na ułamek dziesiętny.