Pytania pomocnicze - SPL.03

Oznacza pojazd przeznaczony lub wykorzystywany do transportu odpadów, np. śmieci albo odpadów komunalnych.

ADR stosuje charakterystyczne nalepki i tablice dla materiałów niebezpiecznych, np. romby ostrzegawcze lub pomarańczowe tablice. Sama litera A na białym tle dotyczy przewozu odpadów.

Gazy palne w ADR oznacza się nalepką klasy 2, zwykle czerwonym rombem z symbolem płomienia. Nie jest to biała tablica z literą A.

Znak materiałów zagrażających środowisku ma symbol martwej ryby i drzewa. Tablica A informuje ogólnie o transporcie odpadów.

Pozwala to skierować je do właściwej strefy obsługi, zachować bezpieczeństwo oraz oddzielić odpady od innych ładunków.

Nie. Normy emisji spalin oznacza się np. jako EURO 5 lub EURO 6, a nie pojedynczą literą A na białej tablicy.

Materiały są składnikami majątku jednostki, czyli aktywami obrotowymi. Ich rzeczywisty stan musi być okresowo porównywany z zapisami w księgach rachunkowych.

Materiały magazynowe najczęściej inwentaryzuje się metodą spisu z natury, czyli przez fizyczne policzenie, zważenie lub zmierzenie zapasów.

To rozbieżności między stanem rzeczywistym ustalonym podczas spisu a stanem wykazanym w ewidencji magazynowej lub księgowej. Mogą mieć postać niedoborów albo nadwyżek.

Najczęściej sporządza się arkusze spisowe, zestawienie różnic inwentaryzacyjnych oraz protokoły wyjaśnienia i rozliczenia tych różnic.

Nie. System WMS wspiera ewidencję i kontrolę zapasów, ale nie zwalnia jednostki z obowiązku przeprowadzenia inwentaryzacji zgodnie z ustawą o rachunkowości.

Porównanie pozwala wykryć błędy, braki, nadwyżki, uszkodzenia lub nieprawidłowości w obrocie magazynowym. Jest podstawą do korekty zapisów księgowych.

Należy pomnożyć liczbę zestawów w kartonie przez liczbę kartonów na palecie. W tym zadaniu: 20 × 48 = 960 zestawów na palecie.

Liczbę wszystkich sztuk ładunku dzieli się przez liczbę sztuk mieszczących się na jednej palecie. W tym przypadku: 28 800 ÷ 960 = 30 miejsc paletowych.

600 to liczba kartonów potrzebnych do zapakowania 28 800 zestawów, ponieważ 28 800 ÷ 20 = 1 440, więc tu nawet ta wartość nie odpowiada kartonom. Miejsca paletowe liczy się dopiero po uwzględnieniu liczby kartonów na palecie.

Karton jest opakowaniem zbiorczym dla produktów, a miejsce paletowe to przestrzeń w magazynie przeznaczona na jedną paletową jednostkę ładunkową. W zadaniu trzeba przeliczyć produkty najpierw na kartony, a potem na palety.

Gdy wynik dzielenia nie jest liczbą całkowitą, trzeba zarezerwować dodatkowe miejsce paletowe na niepełną paletę. Przykładowo 30,2 palety oznacza konieczność rezerwacji 31 miejsc.

Najpierw ustala się pojemność jednostki wyższego rzędu, np. palety: liczba sztuk w kartonie × liczba kartonów na palecie. Następnie całkowitą liczbę sztuk dzieli się przez pojemność jednej palety.

Należy pomnożyć liczbę kontenerów przez stawkę rozładunku za jedną sztukę. Dla 100 kontenerów i stawki 14 zł/szt. koszt rozładunku wynosi 1400 zł.

Liczbę kontenerów mnoży się przez liczbę dni oraz stawkę magazynowania za dzień i sztukę. Przykładowo: 100 × 5 × 14 zł = 7000 zł.

Ponieważ całkowity koszt obejmuje także magazynowanie. Oferta z tanim rozładunkiem może mieć drogie magazynowanie i w sumie okazać się droższa.

A: 10500 zł, B: 9700 zł, C: 8600 zł, D: 8400 zł. Najniższy koszt ma oferta D.

Można użyć wzoru: K = n × r + n × d × m, gdzie n to liczba kontenerów, r stawka rozładunku, d liczba dni, a m stawka magazynowania.

Oznacza koszt przechowania jednego kontenera przez jeden dzień. Przy większej liczbie kontenerów i dni koszt rośnie proporcjonalnie.

Należy pomnożyć liczbę samochodów przez liczbę pjł w jednym samochodzie. W tym przypadku: 6 × 28 = 168 pjł.

Jeżeli oba wózki pracują równolegle i mają taką samą wydajność, łączny czas rozładunku dzieli się przez 2. Oznacza to, że wykonują pracę dwa razy szybciej niż jeden wózek.

Liczbę sekund należy podzielić przez 60. W zadaniu 2520 sekund to 2520 ÷ 60 = 42 minuty.

Ponieważ większa liczba wózków skraca czas operacji, a nie go wydłuża. Wózki pracują jednocześnie, więc ich wydajność się sumuje.

Łączne 168 pjł dzieli się na 2 wózki, więc każdy rozładowuje 84 pjł. Jeden wózek potrzebuje 84 × 30 s = 2520 s, czyli 42 minuty.

Wydajność określa, ile jednostek ładunkowych wózek może obsłużyć w danym czasie. W tym zadaniu jeden wózek rozładowuje 1 pjł w 30 sekund.

FOB oznacza, że sprzedający dostarcza i ładuje towar na statek w wyznaczonym porcie załadunku. Od tego momentu ryzyko przechodzi na kupującego.

Transport morski organizuje kupujący. To on zawiera umowę przewozu i informuje sprzedającego o statku, miejscu załadunku oraz terminie.

Odprawę celną eksportową wykonuje sprzedający. Jest to jeden z jego podstawowych obowiązków w formule FOB.

Odprawę celną importową wykonuje kupujący. Ponosi również związane z nią koszty i formalności po stronie kraju importu.

Ryzyko przechodzi w chwili, gdy towar zostanie załadowany na statek w wyznaczonym porcie załadunku.

W FAS sprzedający dostarcza towar wzdłuż burty statku, ale nie ładuje go na statek. W FOB sprzedający musi umieścić towar na statku.

DAT dotyczy dostarczenia towaru do terminalu w miejscu przeznaczenia, a nie załadunku na statek w porcie wysyłki. W opisanej sytuacji kluczowy jest port załadunku i statek wskazany przez kupującego.

W CPT sprzedający zawiera umowę przewozu i opłaca transport do uzgodnionego miejsca. W opisanym przypadku to kupujący organizuje transport morski, co wskazuje na FOB.

UTB to urządzenia służące do przemieszczania ładunków lub osób na niewielkie odległości, np. wózki jezdniowe podnośnikowe, suwnice, żurawie czy dźwigniki.

Najczęściej wyróżnia się dozór pełny, ograniczony i uproszczony. Różnią się zakresem kontroli oraz obowiązkiem wykonywania badań technicznych.

Ponieważ przepisy przewidują dla tych urządzeń najmniejszy zakres nadzoru organu dozoru technicznego. Odpowiedzialność za bezpieczne użytkowanie pozostaje jednak po stronie eksploatującego.

W dozorze pełnym urządzenie podlega badaniom technicznym i wymaga decyzji zezwalającej na eksploatację. W dozorze uproszczonym takich badań technicznych się nie przeprowadza.

Nie. Określenie „doraźne” dotyczy rodzaju badania technicznego, np. po naprawie lub awarii, a nie podstawowej formy dozoru.

Nie. Użytkownik nadal musi zapewnić bezpieczną eksploatację, przestrzegać instrukcji obsługi, zasad BHP oraz wykonywać wymagane czynności konserwacyjne.

Jeżeli pytanie wskazuje, że dla danego UTB nie przeprowadza się badań technicznych, należy skojarzyć to z dozorem uproszczonym.

Kontener open top rozpoznaje się po braku stałego dachu i zastosowaniu plandeki lub zdejmowanego przykrycia. Ma standardowe ściany boczne oraz drzwi czołowe.

Stosuje się je do ładunków wysokich, ciężkich lub takich, które łatwiej załadować od góry, np. elementów maszyn, konstrukcji stalowych albo dużych urządzeń.

Open top ma otwierany lub zdejmowany dach i służy do nietypowego załadunku. Reefer to kontener chłodniczy przeznaczony do przewozu ładunków wymagających kontrolowanej temperatury.

Open top ma pełne ściany boczne i otwarty dach. Flat rack ma zwykle tylko podłogę oraz ściany czołowe, a boki są otwarte lub mocno zredukowane.

Plandeka chroni ładunek przed warunkami atmosferycznymi i zapobiega jego zanieczyszczeniu. Jednocześnie pozwala zachować możliwość załadunku od góry.

Najczęściej używa się dźwigów, suwnic, żurawi lub innych urządzeń umożliwiających pionowy załadunek i rozładunek przez górny otwór kontenera.

Ma specjalistyczną zabudowę, stojaki lub ramy do ustawiania tafli oraz systemy mocowania chroniące szkło przed przesunięciem i pęknięciem.

Szkło jest kruche, ma dużą powierzchnię i źle znosi drgania oraz punktowe naciski. Wymaga stabilnego podparcia i dokładnego unieruchomienia.

Naczepa do zwierząt ma wentylowaną, często ażurową zabudowę oraz przegrody. Naczepa do szkła ma zamkniętą lub specjalnie osłoniętą konstrukcję i stojaki na tafle.

Naczepy spożywcze to najczęściej chłodnie, izotermy lub cysterny, zależnie od rodzaju towaru. Naczepa do szkła ma konstrukcję przystosowaną do płaskich, kruchych tafli.

Najważniejsze zagrożenia to pęknięcie szkła, przesunięcie ładunku, uszkodzenie krawędzi oraz zagrożenie dla ludzi podczas załadunku i rozładunku.

Tafle powinny być ustawione na odpowiednich stojakach, oddzielone przekładkami, unieruchomione pasami lub zaciskami i chronione przed wstrząsami.

Należy pomnożyć jego wymiary wewnętrzne: długość × szerokość × wysokość. Wszystkie wymiary muszą być zapisane w tej samej jednostce, np. w metrach lub milimetrach.

Objętość PJŁ oblicza się ze wzoru: długość × szerokość × wysokość. Dla palety 1200 × 800 × 1800 mm objętość wynosi 1,728 m³.

Należy podzielić łączną objętość załadowanych jednostek ładunkowych przez objętość wewnętrzną kontenera, a wynik pomnożyć przez 100%.

Objętość 25 palet wynosi 25 × 1,728 m³ = 43,2 m³. Objętość kontenera to około 67,48 m³, więc 43,2 / 67,48 × 100% ≈ 64%.

Nie zawsze. Wypełnienie objętościowe pokazuje wykorzystanie kubatury, ale nie uwzględnia np. masy ładunku, dopuszczalnej ładowności, rozmieszczenia palet ani wolnych przestrzeni technologicznych.

Mieszanie jednostek, np. milimetrów i metrów, prowadzi do błędnych wyników. Najbezpieczniej przed obliczeniami zamienić wszystkie wymiary na metry albo wszystkie pozostawić w milimetrach.