Pytania pomocnicze - SPL.03

Służy do wewnętrznego przemieszczania ładunków, np. między magazynem, placem składowym, rampą i statkiem. Jest szczególnie przydatny przy przeładunkach poziomych.

Najważniejsze cechy to niskopodłogowa konstrukcja, platformowy charakter zabudowy i praca z ciągnikiem terminalowym. Zwykle nie jest to zamknięta naczepa drogowa.

Roli trailer jest platformą terminalową do przewozu różnych ładunków na krótkich dystansach. Walking floor ma ruchomą podłogę służącą do samoczynnego rozładunku, np. materiałów sypkich lub odpadów.

MEGA to naczepa drogowa o zwiększonej wysokości przestrzeni ładunkowej, używana w transporcie samochodowym. Roli trailer jest niskopodłogową platformą terminalową.

Niska podłoga ułatwia załadunek, poprawia stabilność ładunku i pozwala przewozić wyższe jednostki ładunkowe. Ma to znaczenie przy pracy w ograniczonej przestrzeni terminalu.

Można przewozić m.in. ładunki paletowe, skrzynie, pakiety, elementy ciężkie, ponadgabarytowe oraz niektóre jednostki ładunkowe. Dobór zależy od nośności i wyposażenia platformy.

Najczęściej po dużych prostokątnych lukach ładunkowych na pokładzie oraz nadbudówce umieszczonej przy rufie. Kadłub jest przystosowany do przewozu ładunków sypkich luzem.

Masowiec przewozi suche ładunki masowe, np. węgiel, rudę żelaza, zboże, kruszywa, cement luzem lub nawozy.

Masowiec przewozi suche ładunki luzem w ładowniach, a gazowiec przewozi skroplone gazy w specjalnych zbiornikach. Gazowce często mają widoczne zbiorniki kuliste lub charakterystyczną instalację zbiornikową.

Samochodowiec ma wysoką, zabudowaną sylwetkę przypominającą pływający garaż. Masowiec ma otwarte pokłady z pokrywami luków ładunkowych.

Chłodnicowiec przewozi ładunki wymagające niskiej lub kontrolowanej temperatury, np. owoce, mięso czy ryby. Masowiec przewozi suche ładunki masowe bez opakowań jednostkowych.

Do obsługi masowców stosuje się m.in. żurawie chwytakowe, przenośniki taśmowe, urządzenia ssące do zboża oraz instalacje terminali masowych.

Ładunki masowe suche mają postać sypką lub luzem, dlatego najefektywniej przewozi się je bezpośrednio w ładowniach statku. Kontenery stosuje się głównie do ładunków drobnicowych i jednostkowych.

Najważniejszą cechą jest wysuwany wysięgnik teleskopowy, który umożliwia podnoszenie ładunku na wysokość i w dużym zasięgu. Maszyna ma zwykle duże koła terenowe i bocznie umieszczoną kabinę operatora.

Wózek widłowy masztowy podnosi ładunek głównie pionowo przy maszcie. Ładowarka teleskopowa ma wysięgnik, dzięki czemu może odkładać ładunek dalej od maszyny i na większej wysokości.

Służy do przeładunku i przemieszczania palet, big-bagów, materiałów budowlanych, elementów konstrukcyjnych oraz ładunków wymagających pracy z wysięgiem.

Udźwig maszyny zależy od wysokości podnoszenia i wysunięcia wysięgnika. Im większy wysięg, tym zwykle mniejszy dopuszczalny ciężar ładunku.

Najczęściej stosuje się widły paletowe, łyżki, haki, chwytaki oraz specjalistyczne zawiesia lub kosze robocze, jeśli są dopuszczone przez producenta i przepisy.

Tak, w zastosowaniach przeładunkowych jest traktowana jako urządzenie transportu bliskiego. Jej eksploatacja może podlegać wymaganiom dozoru technicznego.

Kontener high cube ma większą wysokość niż standardowy kontener. Typowo jest wyższy o około 1 stopę, czyli około 30 cm.

Stosuje się je głównie do ładunków przestrzennych, lekkich i objętościowych. Pozwalają wykorzystać większą kubaturę bez zmiany podstawowej długości i szerokości kontenera.

Nie. Kontener z otwartym dachem to open top, natomiast high cube oznacza kontener o podwyższonej wysokości.

Nie z definicji. High cube opisuje wysokość kontenera, a kontener chłodniczy lub izotermiczny opisuje właściwości związane z temperaturą.

Najczęściej spotyka się kontener 40 ft high cube. Jest popularny, ponieważ zapewnia większą pojemność ładunkową przy standardowej długości 40 stóp.

Pozwala dobrać właściwy sprzęt, zaplanować składowanie i uniknąć błędów przy załadunku. Różne typy kontenerów mają różne ograniczenia konstrukcyjne i eksploatacyjne.

Powierzchnia ładunkowa zależy od wymiarów podłogi kontenera, czyli głównie od jego długości i szerokości. Przy podobnej szerokości większą powierzchnię ma kontener dłuższy.

Kontener 1A ma długość około 40 ft, a kontener 1C około 20 ft. Przy zbliżonej szerokości kontener 1A ma więc większą powierzchnię podłogi.

Symbol 1C oznacza standardowy kontener ISO serii 1 o długości około 20 ft. Jest to jeden z najczęściej stosowanych kontenerów w transporcie intermodalnym.

Większy jest kontener 1BX, ponieważ odpowiada długości około 30 ft, natomiast 1C ma około 20 ft długości.

Nie bezpośrednio. Powierzchnia ładunkowa dotyczy podłogi kontenera, więc zależy od długości i szerokości, a nie od wysokości.

Od najmniejszej do największej: 1DX, 1C, 1BX, 1A. Wynika to z rosnącej długości tych kontenerów.

Należy pomnożyć długość przez szerokość jednostki ładunkowej. Dla palety 1,2 m x 0,8 m powierzchnia podstawy wynosi 0,96 m2.

Ponieważ druga warstwa znajduje się na pierwszej, więc nie zajmuje dodatkowej powierzchni podłogi. Na posadzce stoją tylko 4 palety, a pozostałe 4 są spiętrzone.

Liczbę jednostek ładunkowych dzieli się przez liczbę warstw. W tym przypadku 8 palet / 2 warstwy = 4 miejsca paletowe na posadzce.

Minimalna powierzchnia = liczba jednostek na posadzce x długość x szerokość. Tutaj: 4 x 1,2 m x 0,8 m = 3,84 m2.

Nie wpływa bezpośrednio na powierzchnię podłogi, ale decyduje o możliwości piętrzenia. Trzeba sprawdzić, czy łączna wysokość warstw mieści się w dopuszczalnej wysokości składowania.

Oznacza samą powierzchnię zajętą przez podstawy jednostek ładunkowych ustawionych na posadzce. Zwykle nie dolicza się do niej dróg transportowych, luzów manipulacyjnych ani odstępów technologicznych, jeśli zadanie tego nie wymaga.

Znaki manipulacyjne informują, jak należy obchodzić się z ładunkiem podczas transportu, przeładunku i składowania. Pomagają ograniczyć uszkodzenia towaru.

Oznacza zakaz przemieszczania opakowania przez toczenie. Ładunek należy przenosić lub przemieszczać w sposób niewywołujący obrotu opakowania.

„Nie toczyć” zakazuje obracania opakowania podczas przemieszczania. „Góra, nie przewracać” wskazuje prawidłowe ustawienie ładunku i zakazuje odwracania go do góry nogami.

Toczenie może uszkodzić zawartość, naruszyć zamknięcie opakowania albo spowodować przemieszczenie się środka ciężkości. Dotyczy to zwłaszcza ładunków delikatnych, płynnych lub niebezpiecznych.

Umieszcza się je na widocznych powierzchniach opakowań, skrzyń, kartonów, beczek lub jednostek ładunkowych. Powinny być czytelne dla osób wykonujących przeładunek.

Powinien zastosować sposób przemieszczania zgodny ze znakiem. W przypadku znaku „nie toczyć” nie wolno przesuwać ładunku przez obracanie go po podłożu.

To ładunek, który po załadowaniu powoduje przekroczenie dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi pojazdu. Wymaga specjalnej organizacji przewozu.

Wymagane są dwa pojazdy pilotujące: jeden na początku kolumny, drugi na jej końcu.

Pojazd pilotujący ostrzega innych uczestników ruchu, zabezpiecza przejazd i pomaga w pokonywaniu trudnych odcinków trasy.

Nie zawsze. W typowych przypadkach stosuje się pojazdy pilotujące, a udział policji dotyczy szczególnych sytuacji określonych przepisami lub decyzją organów.

Pilot z przodu ostrzega o nadjeżdżającej kolumnie i pomaga prowadzić przejazd, a pilot z tyłu zabezpiecza koniec kolumny oraz informuje innych kierowców o jej długości.

Należy sprawdzić m.in. nośność mostów, wysokość wiaduktów, szerokość dróg, promienie skrętu, ograniczenia ruchu oraz wymagane zezwolenia.

Ładowność to maksymalna masa ładunku, jaką pojazd może przewieźć zgodnie z jego przeznaczeniem i przepisami. Nie obejmuje masy własnej pojazdu.

Tabor samochodowy o średnim tonażu ma ładowność od 4 t do 12 t. Jest to zakres najczęściej wymagany w pytaniach egzaminacyjnych.

Ładowność dotyczy masy samego ładunku. Dopuszczalna masa całkowita to maksymalna masa całego pojazdu wraz z ładunkiem, kierowcą, paliwem i wyposażeniem.

Do dużego tonażu zalicza się pojazdy o ładowności powyżej 12 t. Są one wykorzystywane do przewozu ciężkich i dużych partii ładunków.

Pozwala dobrać odpowiedni pojazd do masy i rodzaju ładunku. Ma też znaczenie dla kosztów przewozu, bezpieczeństwa oraz zgodności z przepisami.

Najczęstszy błąd to wybranie odpowiedzi „więcej niż 12 t”, która dotyczy dużego tonażu. Dla średniego tonażu właściwy zakres to 4–12 t.

Kompletacja to pobieranie i dobieranie towarów w odpowiednich ilościach zgodnie z zamówieniem klienta. Jej celem jest przygotowanie kompletnego zamówienia do dalszej obsługi.

W strefie składowania towary są przechowywane, natomiast w strefie kompletacji są pobierane i selekcjonowane pod konkretne zamówienia.

Od poprawnej kompletacji zależy zgodność wysyłki z zamówieniem klienta. Błędy na tym etapie mogą powodować reklamacje, opóźnienia i dodatkowe koszty.

Pracownik odczytuje zamówienie, lokalizuje towary, pobiera je z magazynu, sprawdza ilość i rodzaj produktów oraz przekazuje je do pakowania lub wydania.

Kompletacja polega na zebraniu towarów zgodnie z zamówieniem, a wydanie to przekazanie przygotowanych towarów odbiorcy lub przewoźnikowi.

Najczęściej stosuje się listę kompletacyjną, dyspozycję wydania, dokument WZ lub informacje z systemu magazynowego WMS.