Pytania pomocnicze - SPL.03

Należy osobno pomnożyć liczbę kontenerów danego typu przez czas obsługi jednego kontenera, a następnie zsumować wyniki. W tym zadaniu: 100 × 90 s oraz 200 × 120 s.

100 × 90 s = 9000 s, czyli 150 minut = 2 godziny 30 minut.

200 × 120 s = 24000 s, czyli 400 minut = 6 godzin 40 minut.

Przerwę dolicza się do całkowitego czasu trwania operacji, jeżeli występuje przed zakończeniem zadania. Tutaj po 2 godzinach pracy występuje przerwa 30-minutowa, więc należy ją dodać.

Czas pracy wynosi 2 godziny 30 minut + 6 godzin 40 minut = 9 godzin 10 minut. Po doliczeniu 30 minut przerwy daje to 9 godzin 40 minut.

Do godziny 12:00 należy dodać 9 godzin 40 minut. Załadunek zakończy się o 21:40.

Kontenery TEU i FEU mają różne czasy załadunku. Dlatego trzeba liczyć czas dla każdego typu kontenera oddzielnie.

Należy pamiętać, że 1 tona to 1000 kg. Dlatego 20 ton to 20 000 kg.

Wydajność oblicza się, dzieląc masę przetransportowanego ładunku przez czas. Jeśli przenośnik dostarcza 200 kg w 2 minuty, jego wydajność wynosi 100 kg/min.

Czas oblicza się ze wzoru: czas = masa ładunku / wydajność. Dla 20 000 kg i wydajności 100 kg/min wynik to 200 minut.

Załadunek trwa 200 minut. Po przeliczeniu 200 minut daje 3 godziny i 20 minut, ponieważ 180 minut to 3 godziny, a zostaje jeszcze 20 minut.

Najpierw oblicza się liczbę porcji: 20 000 kg / 200 kg = 100 porcji. Każda porcja trwa 2 minuty, więc 100 × 2 min = 200 minut.

Najczęściej są to ładunki sypkie, np. węgiel, ruda, kruszywo, zboże lub nawozy. Przenośnik taśmowy umożliwia ich ciągłe przemieszczanie.

Ponieważ są długie i wymagają podparcia na kilku punktach. Wysięgniki umożliwiają stabilne ułożenie rur oraz łatwy dostęp podczas pobierania.

Regał półkowy ma klasyczne półki i służy do mniejszych towarów. Regał wysięgnikowy ma ramiona nośne i jest przeznaczony do ładunków długich, np. rur, profili i belek.

Najczęściej są to rury, profile metalowe, pręty, deski, belki, płyty i inne elementy dłużycowe. Są to towary, których długość utrudnia składowanie na zwykłych regałach.

Ładunek dłużycowy to ładunek o znacznej długości w stosunku do pozostałych wymiarów. Przykładami są rury, szyny, belki, kłody drewna i profile stalowe.

Regał wjezdny jest przeznaczony głównie do zwartego składowania palet. Rury i profile metalowe wymagają podparcia wzdłuż długości, dlatego lepszy jest regał wysięgnikowy.

Do obsługi wykorzystuje się najczęściej wózki widłowe, wózki boczne lub suwnice. Dobór urządzenia zależy od długości, masy i sposobu ułożenia ładunku.

Towar po przyjęciu jest szybko sortowany, konsolidowany i kierowany do wysyłki. Nie jest składowany przez dłuższy czas.

Magazyn centralny zwykle gromadzi i przechowuje zapasy dla wielu odbiorców. Magazyn cross-dockowy służy głównie do szybkiego przeładunku i wysyłki towarów.

Ponieważ zmniejsza potrzebę długotrwałego składowania towarów, wykorzystania regałów oraz wielu operacji związanych z obsługą zapasów.

Najczęściej są to przyjęcie towaru, identyfikacja, sortowanie, konsolidacja przesyłek oraz załadunek na środki transportu wyjściowego.

Sprawdza się przy szybkim przepływie dużej liczby przesyłek, np. w dystrybucji sieci handlowych, transporcie drobnicowym oraz terminalach logistycznych.

Dostawy przychodzące i wysyłki wychodzące muszą być zsynchronizowane czasowo. Opóźnienia mogą powodować zatory i utratę korzyści wynikających z szybkiego przeładunku.

Po torach rolkowych lub wałkowych umieszczonych w kanałach regału. Palety przesuwają się po nich zwykle grawitacyjnie od strony załadunku do strony pobrania.

Najczęściej wspiera zasadę FIFO, czyli pierwsze weszło, pierwsze wyszło. Paleta załadowana jako pierwsza jest pobierana jako pierwsza.

Regał przepływowy służy głównie do palet i ma tory rolkowe. Regał wysięgnikowy ma ramiona wspornikowe i służy do długich ładunków, np. rur, profili lub desek.

Pochylenie umożliwia samoczynne przesuwanie palet pod wpływem siły grawitacji. Dzięki temu ogranicza się liczbę operacji wykonywanych przez wózek widłowy.

W magazynach i terminalach o dużej rotacji zapasów, szczególnie przy towarach jednorodnych i produktach z terminem ważności. Ułatwiają szybkie pobieranie palet i kontrolę kolejności wydań.

Pozwalają zwiększyć gęstość składowania, ograniczyć liczbę korytarzy i usprawnić przepływ palet. Ułatwiają też zachowanie właściwej kolejności wydań.

Należy zsumować wszystkie czasy składowe cyklu: podjęcie kontenera, przejazd z kontenerem i powrót oraz odłożenie kontenera. W tym zadaniu jeden cykl trwa 30 s + 60 s + 15 s = 105 s.

Ponieważ każdy kontener wymaga osobnego kursu między wagonami kolejowymi a placem składowym. Dla 10 kontenerów wykonuje się więc 10 pełnych cykli roboczych.

Liczbę sekund dzieli się przez 60. W tym przypadku 1050 s to 17 pełnych minut i 30 sekund, czyli 17 min 30 s.

Typowy cykl obejmuje dojazd do wagonu, podjęcie kontenera, przejazd z kontenerem na plac, odłożenie kontenera oraz powrót po kolejny kontener.

Przy równomiernym podziale pracy każdy wóz obsłużyłby 5 kontenerów. Czas całkowity wyniósłby wtedy około 5 × 105 s = 525 s, czyli 8 min 45 s.

Trzeba dokładnie sprawdzić, czy podany czas przejazdu oznacza przejazd w jedną stronę, czy pełny kurs tam i z powrotem. Błędna interpretacja tego elementu najczęściej prowadzi do złego wyniku.

Należy sprawdzić, ile palet mieści się na długości i szerokości kontenera, a następnie pomnożyć te wartości. W tym przypadku: 12,2 m ÷ 1,2 m = 10 palet wzdłuż oraz 2,4 m ÷ 0,8 m = 3 palety wszerz, czyli 30 palet na warstwę.

Od wysokości kontenera odejmuje się wymaganą szczelinę. Tutaj: 2,5 m - 0,04 m = 2,46 m dostępnej wysokości, co pozwala ułożyć maksymalnie 2 warstwy palet o wysokości 1,0 m.

Trzy warstwy miałyby wysokość 3,0 m, a dostępna wysokość po odjęciu szczeliny wynosi tylko 2,46 m. Przekroczyłoby to wysokość kontenera.

Najpierw oblicza się liczbę palet na podłodze kontenera: 10 × 3 = 30. Następnie mnoży się przez liczbę warstw: 30 × 2 = 60 pjł.

Tak, czasem obrócenie palet pozwala lepiej wykorzystać powierzchnię. W tym zadaniu układ 1,2 m wzdłuż kontenera i 0,8 m wszerz daje 30 palet na warstwę, czyli wynik optymalny.

Paletowa jednostka ładunkowa to ładunek uformowany na palecie, zwykle zabezpieczony np. folią, taśmami lub narożnikami. Traktuje się ją jako jedną jednostkę podczas składowania i transportu.

Objętość oblicza się ze wzoru: długość × szerokość × wysokość. W tym przypadku: 1,2 m × 1,0 m × 1,0 m = 1,2 m3.

Objętość jednej jednostki ładunkowej mnoży się przez liczbę jednostek. Dla 30 jednostek: 30 × 1,2 m3 = 36 m3.

Współczynnik wypełnienia = objętość ładunku / pojemność kontenera. Dla danych z zadania: 36 m3 / 72 m3 = 0,50.

Oznacza, że wykorzystano 50% pojemności kontenera. Pozostała połowa objętości kontenera jest niewykorzystana.

Objętość ładunku i pojemność kontenera muszą być podane w tych samych jednostkach, np. w m3. Tylko wtedy iloraz daje poprawny, bezwymiarowy współczynnik.

Wykorzystanie pojemności dotyczy objętości, czyli m3. Wykorzystanie ładowności dotyczy masy ładunku, np. kilogramów lub ton.

Po konstrukcji złożonej z powtarzalnych ram, czyli pionowych słupków i poziomych belek. To właśnie ten układ jest najważniejszą cechą regałów ramowych.

Najczęściej do składowania paletowych jednostek ładunkowych, pojemników oraz ładunków drobnicowych. Umożliwiają uporządkowane składowanie na wielu poziomach.

Regały ramowe mają konstrukcję opartą na słupkach i belkach, a wspornikowe na wysuniętych ramionach. Regały wspornikowe są lepsze do długich ładunków, np. rur, prętów lub profili.

Regały przejezdne to regały zamontowane na podstawach poruszających się po torach. Pozwalają oszczędzać powierzchnię magazynową, ponieważ nie wymagają stałych korytarzy między każdym rzędem.

Regały samonośne są elementem konstrukcji obiektu magazynowego, np. podtrzymują dach lub ściany. Nie są tylko wyposażeniem magazynu, ale częścią jego konstrukcji nośnej.

Od typu regału zależy sposób składowania, dobór urządzeń transportu bliskiego, bezpieczeństwo pracy i wykorzystanie powierzchni magazynowej.

Kwit sternika to dokument potwierdzający przyjęcie ładunku na statek lub do przewozu morskiego. Zawiera informacje o ładunku oraz jego widocznym stanie.

Angielska nazwa kwitu sternika to „Mate’s Receipt”. W pytaniach egzaminacyjnych często właśnie ten napis pozwala rozpoznać dokument.

Kwit sternika potwierdza przyjęcie ładunku i jest zwykle podstawą do wystawienia konosamentu. Konosament ma szersze znaczenie prawne, bo może być dokumentem uprawniającym do odbioru towaru.

Kwit sternika wystawia przedstawiciel statku, najczęściej oficer odpowiedzialny za ładunek. Dokument otrzymuje załadowca lub jego agent.

Dokument może zawierać nazwę statku, port załadunku, dane załadowcy, opis ładunku, liczbę sztuk, masę, oznaczenia oraz uwagi o stanie ładunku.

Oznacza to, że przy przyjęciu ładunku zauważono uszkodzenia, braki lub niezgodności. Takie zastrzeżenia mogą wpłynąć na treść późniejszego konosamentu.

Ułatwia udokumentowanie momentu przyjęcia ładunku na statek i jego stanu. Jest też elementem obiegu dokumentów między załadowcą, przewoźnikiem i armatorem.