Pytania pomocnicze - SPL.04

CIM to międzynarodowy kolejowy list przewozowy. Potwierdza zawarcie umowy przewozu towarów koleją w relacji międzynarodowej.

List CIM stosuje się w międzynarodowym transporcie kolejowym towarów. Nie dotyczy on transportu drogowego ani krajowego.

CIM dotyczy międzynarodowego przewozu kolejowego, natomiast CMR międzynarodowego przewozu drogowego. Oba dokumenty są listami przewozowymi, ale stosuje się je w różnych gałęziach transportu.

Przepisy CIM są powiązane z konwencją COTIF, która reguluje międzynarodowy przewóz kolejami. CIM stanowi część systemu prawnego dotyczącego przewozu towarów koleją.

Zawiera m.in. dane nadawcy i odbiorcy, miejsce nadania i przeznaczenia, opis towaru, masę, liczbę sztuk oraz informacje dotyczące kosztów i instrukcji przewozowych.

CIM jest przeznaczony do przewozów międzynarodowych, czyli takich, w których przewóz odbywa się między co najmniej dwoma państwami. Przewozy krajowe podlegają przepisom krajowym.

Oba dokumenty dotyczą transportu kolejowego, ale funkcjonują w różnych systemach prawnych. CIM jest związany z systemem COTIF, a SMGS stosuje się głównie w przewozach kolejowych w kierunku wschodnim, np. z krajami WNP.

Zawiera dane nadawcy, odbiorcy i przewoźnika, miejsce załadunku i przeznaczenia, opis towaru, masę, objętość oraz miejsca na podpisy stron. Dotyczy przewozu drogowego realizowanego na terenie kraju.

Krajowy list przewozowy stosuje się w przewozach krajowych, natomiast CMR w międzynarodowym drogowym przewozie towarów. List CMR ma charakterystyczny układ wynikający z Konwencji CMR.

Najważniejsze strony to nadawca, odbiorca i przewoźnik. W dokumencie mogą pojawić się także dane kierowcy i pojazdu wykonującego przewóz.

Należy podać rodzaj towaru, ilość sztuk lub jednostek ładunkowych, sposób opakowania, masę brutto oraz ewentualnie objętość. Dane te pozwalają zidentyfikować przesyłkę.

Instrukcja wysyłkowa zawiera polecenia dotyczące organizacji wysyłki, np. sposób transportu, warunki dostawy lub wymagania klienta. Przedstawiony dokument ma układ listu przewozowego i potwierdza przyjęcie przesyłki do przewozu.

Zlecenie spedycyjne jest dokumentem kierowanym do spedytora i dotyczy organizacji przewozu. List przewozowy to dokument towarzyszący przesyłce podczas transportu.

Podpis nadawcy potwierdza przekazanie przesyłki, podpis przewoźnika jej przyjęcie do przewozu, a podpis odbiorcy odbiór towaru. Są ważne dowodowo przy reklamacjach i rozliczeniach.

Zastrzeżenia pozwalają przewoźnikowi wskazać ograniczenia odpowiedzialności lub uwagi dotyczące stanu przesyłki. Mogą mieć znaczenie przy ustalaniu odpowiedzialności za uszkodzenie lub braki w towarze.

Cena jest ustalana indywidualnie dla konkretnego zlecenia. Strony negocjują ją w zależności od warunków przewozu.

W systemie taryfowym cena wynika z ustalonego cennika lub tabeli stawek. W systemie umownym cena jest każdorazowo uzgadniana między stronami.

Znaczenie mają m.in. odległość, masa i rodzaj ładunku, termin przewozu, liczba punktów załadunku i rozładunku, ceny paliwa oraz sytuacja rynkowa.

Usługi transportowe często różnią się zakresem i warunkami realizacji. Indywidualne ustalenie ceny pozwala dopasować ją do konkretnego zlecenia.

Cena może być wskazana w ofercie, zleceniu transportowym, umowie przewozu lub innym dokumencie handlowym zaakceptowanym przez strony.

Najważniejszą wskazówką są zwroty: cena ustalana każdorazowo, indywidualnie, między dostawcą a klientem lub w drodze negocjacji.

Należy pomnożyć liczbę jednostek przez masę jednej jednostki. W tym przypadku: 10 × 225 kg = 2250 kg.

Najpierw oblicza się masę całkowitą ładunku, a następnie porównuje ją z przedziałami w tabeli. Masa 2250 kg mieści się w kategorii „powyżej 1001 kg”.

Odległość przewozu należy porównać z progami podanymi w tabeli. Dla 120 km wybiera się kategorię „powyżej 100 km”.

Ponieważ ładunek waży 2250 kg, czyli powyżej 1001 kg, a trasa ma 120 km, czyli powyżej 100 km. Dla tego połączenia parametrów tabela wskazuje stawkę 2,20 zł/km.

Koszt przewozu oblicza się, mnożąc odległość przez cenę za kilometr. W tym zadaniu: 120 km × 2,20 zł/km = 264 zł.

Nie, jeśli cennik podaje stawkę dla całego przewozu według łącznej masy ładunku. Liczba palet służy tu tylko do obliczenia masy całkowitej.

Należy pomnożyć masę ładunku przez stawkę netto za jedną tonę. W tym przypadku: 2 t × 100 zł/t = 200 zł netto.

Kwotę netto mnoży się przez stawkę VAT. Dla 200 zł netto i VAT 23%: 200 zł × 23% = 46 zł VAT.

Kwota brutto to suma kwoty netto i podatku VAT. W przykładzie: 200 zł + 46 zł = 246 zł brutto.

Cena netto nie zawiera podatku VAT. Cena brutto zawiera już VAT i jest kwotą płaconą przez nabywcę usługi.

Kwotę netto można pomnożyć przez 1,23. Dla 200 zł netto: 200 zł × 1,23 = 246 zł brutto.

To dokument potwierdzający, że dana osoba posiada wiedzę potrzebną do zarządzania działalnością w zakresie transportu drogowego. Jest wymagany przy prowadzeniu profesjonalnej działalności transportowej.

Certyfikat powinien posiadać przedsiębiorca prowadzący działalność transportową albo osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie. Nie musi go mieć każdy kierowca ani każdy pracownik firmy.

Granica 3,5 t DMC odróżnia lżejsze pojazdy od cięższych pojazdów transportowych, dla których przepisy przewidują większe wymagania formalne. W tym pytaniu certyfikat dotyczy działalności z użyciem pojazdów powyżej 3,5 t.

Nie, sam fakt zatrudnienia jako kierowca nie oznacza obowiązku posiadania certyfikatu. Kierowca musi mieć odpowiednie prawo jazdy i kwalifikacje kierowcy, ale certyfikat dotyczy zarządzania transportem.

Certyfikat potwierdza kompetencje osoby zarządzającej transportem. Licencja lub zezwolenie daje przedsiębiorcy prawo do wykonywania określonej działalności transportowej.

Ponieważ certyfikat nie jest wymagany od wszystkich zatrudnionych osób. Dotyczy osoby odpowiedzialnej za prowadzenie lub zarządzanie działalnością transportową.

DMC to maksymalna masa pojazdu wraz z ładunkiem, osobami i wyposażeniem, z jaką pojazd może poruszać się po drodze. Jest określona w dokumentach pojazdu.

Zaświadczenie ADR potwierdza, że kierowca ukończył wymagane szkolenie i zdał egzamin uprawniający do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.

Jest wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych objętych przepisami ADR, jeżeli przewóz nie korzysta ze zwolnień przewidzianych w tych przepisach.

ADR reguluje międzynarodowy i krajowy przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, m.in. klasyfikację ładunków, dokumentację, oznakowanie pojazdów i wymagania wobec kierowców.

ATP dotyczy przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych w kontrolowanej temperaturze, a nie przewozu substancji niebezpiecznych.

Zaświadczenie ADR dotyczy kwalifikacji kierowcy do przewozu towarów niebezpiecznych. Licencja wspólnotowa dotyczy uprawnień przedsiębiorcy do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego na terenie UE.

Tak. W Polsce przepisy ADR stosuje się także do krajowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.

Mogą to być m.in. dokument przewozowy ADR, instrukcje pisemne dla załogi pojazdu, dokumenty identyfikacyjne kierowcy oraz wymagane świadectwa dopuszczenia pojazdu, jeśli są konieczne.

Należy podzielić całkowitą masę ładunku przez ładowność jednego środka transportu. Dla 4000 ton i ładowności 8 ton potrzeba 500 kursów.

Pytanie dotyczy liczby środków transportu, a nie samej liczby kursów. Trzeba uwzględnić, że zlecenie ma być wykonane w 20 dni.

Ładowność pojazdu należy pomnożyć przez liczbę dni, w których pojazd może wykonywać przewóz. W tym przypadku: 8 ton × 20 dni = 160 ton.

Zawsze wtedy, gdy wynik nie jest liczbą całkowitą. Nie można wykorzystać części pojazdu, więc trzeba zapewnić pełny dodatkowy środek transportu.

Zdolność przewozowa jednego pojazdu byłaby dwa razy większa. Wzór uwzględniałby: ładowność × liczba kursów dziennie × liczba dni.

Jest to maksymalny czas, w którym cały ładunek powinien zostać przewieziony. Termin wpływa bezpośrednio na wymaganą liczbę pojazdów lub kursów.

Transport obwodowy polega na obsłudze kilku punktów załadunku lub wyładunku podczas jednej trasy pojazdu. Pojazd przemieszcza się kolejno między punktami, zamiast wracać po każdym rozładunku do bazy.

Przykładem jest dostawa towaru z jednego magazynu do kilku sklepów podczas jednego kursu. Trasa obejmuje wtedy kilka miejsc wyładunku.

W transporcie wahadłowym pojazd kursuje między dwoma stałymi punktami. W transporcie obwodowym obsługuje kilka punktów w ramach jednej trasy.

Transport promienisty opiera się na przewozach z punktu centralnego do różnych punktów, przypominających promienie. Transport obwodowy łączy kilka punktów w jednej zaplanowanej trasie.

Pozwala dostarczyć towary do wielu odbiorców jednym kursem, co zmniejsza liczbę przejazdów i może obniżyć koszty transportu.

Kolejność punktów wpływa na długość trasy, czas dostawy i koszty przewozu. Dlatego planuje się ją tak, aby przejazd był możliwie efektywny.

Oznaczają „góra, nie przewracać”. Opakowanie powinno być ustawione zgodnie z kierunkiem strzałek i nie wolno go odwracać ani kłaść na boku.

Informują osoby obsługujące ładunek, jak należy go przenosić, ustawiać, składować i zabezpieczać. Pomagają zapobiegać uszkodzeniom towaru.

Znak „góra, nie przewracać” wskazuje prawidłową pozycję ustawienia opakowania. Znak „tu chwytać” pokazuje miejsce, w którym można bezpiecznie uchwycić ładunek.

Jest to ważne przy towarach wrażliwych na przechylenie, np. płynach, sprzęcie elektronicznym, szkle, ceramice lub urządzeniach wymagających określonej pozycji transportowej.

Powinien utrzymywać opakowanie w pozycji pionowej zgodnej ze strzałkami. Nie powinien go obracać, przewracać ani układać w sposób sprzeczny z oznaczeniem.

Może dojść do uszkodzenia towaru, rozszczelnienia opakowania, utraty wartości ładunku lub reklamacji ze strony odbiorcy.