Pytania pomocnicze - SPL.05

Ponieważ powierzchnia magazynu lub placu musi odpowiadać rzeczywistemu miejscu zajmowanemu przez kontener. Wymiary wewnętrzne służą do oceny pojemności ładunkowej, a nie powierzchni ustawienia.

Liczbę wszystkich kontenerów dzieli się przez liczbę warstw. Dla 30 kontenerów w dwóch warstwach na podłożu stoi 15 kontenerów.

Wartość w milimetrach należy podzielić przez 1000. Na przykład 12 098 mm to 12,098 m.

Pomnożono długość zewnętrzną przez szerokość zewnętrzną: 12,098 m × 2,430 m = 29,398 m².

Na podłożu znajduje się 15 kontenerów, a jeden zajmuje około 29,398 m². Iloczyn 15 × 29,398 daje 440,97 m², czyli po zaokrągleniu około 441 m².

Nie wpływa bezpośrednio na powierzchnię, bo powierzchnia zależy od długości i szerokości. Wysokość może mieć znaczenie przy sprawdzaniu, czy możliwe jest piętrzenie kontenerów.

Powierzchnia składowania określa miejsce zajmowane na placu lub w magazynie. Pojemność kontenera dotyczy przestrzeni wewnętrznej dostępnej dla ładunku.

Formuły Incoterms 2010 obejmują 4 grupy: E, F, C oraz D.

Grupy Incoterms 2010 to: grupa E, grupa F, grupa C i grupa D. Podział wynika głównie z zakresu obowiązków sprzedającego i kupującego.

Grupa E obejmuje formułę EXW, w której sprzedający ma minimalne obowiązki. Towar jest udostępniany kupującemu w miejscu wskazanym przez sprzedającego.

W grupie F sprzedający dostarcza towar przewoźnikowi wskazanemu przez kupującego. Głównego przewozu nie opłaca sprzedający.

W grupie C sprzedający zawiera umowę przewozu i opłaca główny transport. Ryzyko przechodzi jednak na kupującego wcześniej, zgodnie z konkretną formułą.

W grupie D sprzedający ponosi największy zakres obowiązków, ponieważ odpowiada za dostarczenie towaru do określonego miejsca przeznaczenia.

Pozwala ustalić, kto organizuje transport, kto ponosi koszty oraz w którym momencie przechodzi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru.

Homologacja to urzędowe potwierdzenie, że dany typ pojazdu spełnia wymagania techniczne i prawne. Dzięki niej pojazd może zostać dopuszczony do ruchu lub sprzedaży.

Do kategorii N należą pojazdy samochodowe z co najmniej czterema kołami, zaprojektowane i wykonane głównie do przewozu ładunków. Przykładem są samochody dostawcze i ciężarowe.

Kategoria M obejmuje pojazdy przeznaczone do przewozu osób, natomiast kategoria N dotyczy pojazdów przeznaczonych do przewozu ładunków.

Kategoria O obejmuje przyczepy i naczepy. Są to pojazdy bez własnego napędu, ciągnięte przez pojazd silnikowy.

Kategoria N dzieli się na N1 do 3,5 t DMC, N2 powyżej 3,5 t do 12 t DMC oraz N3 powyżej 12 t DMC.

Kategoria homologacyjna wpływa na przepisy dotyczące dopuszczenia pojazdu do ruchu, jego przeznaczenia, wymagań technicznych i niektórych obowiązków transportowych.

Należy użyć wzoru: droga = prędkość × czas. Jeśli prędkość podana jest w km/h, czas musi być wyrażony w godzinach.

30 minut to 0,5 godziny, więc 3 godziny i 30 minut to 3,5 godziny.

Pojazd jedzie ze średnią prędkością 60 km/h przez 3,5 godziny. Obliczenie: 60 × 3,5 = 210 km.

Przeciętna prędkość oznacza średnią prędkość na całym odcinku trasy. Uwzględnia ona zmiany prędkości w czasie przejazdu.

Nie należy traktować 3 godzin i 30 minut jako 3,30 godziny. Minuty trzeba przeliczyć na część godziny, czyli 30 minut = 0,5 godziny.

To dokument uprawniający przewoźnika drogowego do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego na terytorium wskazanego państwa lub w relacji z tym państwem.

Zezwolenia zagraniczne są wydawane na podstawie umów międzynarodowych zawieranych między państwami.

Licencja daje przedsiębiorcy ogólne prawo do wykonywania działalności transportowej, natomiast zezwolenie zagraniczne dotyczy konkretnego uprawnienia do przewozu międzynarodowego na określonym terytorium.

Konwencja celna to umowa lub akt regulujący kwestie celne, a nie dokument wydawany przewoźnikowi jako uprawnienie do wykonywania przewozów drogowych.

Zezwolenie tranzytowe pozwala na przejazd przez terytorium danego państwa bez wykonywania tam załadunku lub rozładunku. Jest pojęciem węższym niż zezwolenie zagraniczne.

Zezwolenie jednorazowe pozwala na wykonanie jednego przewozu, a wielokrotne umożliwia wykonanie kilku lub wielu przewozów w określonym zakresie i czasie.

Z zezwolenia korzysta przewoźnik drogowy wykonujący międzynarodowy transport drogowy, szczególnie w relacjach z państwami, gdzie takie zezwolenie jest wymagane.

TACHONET służy do wymiany danych z rejestrów kart tachografu między krajowymi i zagranicznymi instytucjami. Pomaga weryfikować karty kierowców i wspiera kontrole transportowe.

TACHONET jest systemem wymiany danych o kartach tachografu. GPS służy do określania położenia pojazdu lub urządzenia.

Transport drogowy często ma charakter międzynarodowy, dlatego służby muszą mieć możliwość sprawdzenia danych także z innych krajów. Pozwala to wykrywać nadużycia, np. posiadanie kilku kart kierowcy.

Karta kierowcy zapisuje informacje o aktywnościach kierowcy, m.in. czasie prowadzenia pojazdu, przerwach, odpoczynkach i innych okresach pracy.

Z danych korzystają uprawnione instytucje i służby, np. organy odpowiedzialne za wydawanie kart tachografu oraz kontrolę transportu drogowego.

TACHONET nie wyznacza trasy ani nie lokalizuje pojazdu. Jego zadaniem jest wymiana informacji administracyjnych dotyczących kart tachografu.

Tachograf cyfrowy rejestruje aktywności kierowcy i pojazdu. Dane te pozwalają sprawdzić przestrzeganie przepisów o czasie jazdy, przerwach i odpoczynkach.

To największa dopuszczalna masa pojazdu wraz z ładunkiem, pasażerami i wyposażeniem, określona na podstawie warunków technicznych. W skrócie oznacza się ją jako DMC.

DMC dotyczy całkowitej masy pojazdu razem z ładunkiem. Ładowność oznacza tylko maksymalną masę ładunku, jaką można przewieźć.

DMC jest wartością dopuszczalną wpisaną w dokumentach pojazdu. Rzeczywista masa całkowita to faktyczna masa pojazdu w danym momencie, np. po zważeniu.

DMC znajduje się w dokumentach pojazdu, przede wszystkim w dowodzie rejestracyjnym. Jest to jeden z podstawowych parametrów technicznych pojazdu.

Przeciążony pojazd ma dłuższą drogę hamowania, gorszą stabilność i może powodować nadmierne zużycie elementów technicznych. Grożą za to również kary podczas kontroli drogowej.

Najczęściej odejmuje się masę własną pojazdu od jego dopuszczalnej masy całkowitej. Wynik pokazuje, ile masy można przeznaczyć na ładunek i inne obciążenia.

COTIF dotyczy międzynarodowego transportu kolejowego, w tym przewozu osób i towarów koleją.

Ujednolica przepisy stosowane w przewozach kolejowych między państwami. Dzięki temu łatwiej określić obowiązki przewoźnika, nadawcy i odbiorcy.

CIM jest załącznikiem do COTIF i reguluje umowę międzynarodowego przewozu towarów koleją.

COTIF nie dotyczy transportu samochodowego, morskiego ani wodnego śródlądowego. Dotyczy transportu kolejowego.

Z międzynarodowym przewozem towarów koleją kojarzy się kolejowy list przewozowy CIM.

COTIF odnosi się do transportu kolejowego, natomiast CMR do międzynarodowego transportu drogowego rzeczy.

Standardowa paleta EUR ma wymiary podstawy 1200 × 800 mm. Jej wysokość wynosi około 144 mm.

Jeżeli podana wysokość dotyczy całej paletowej jednostki ładunkowej, obejmuje ona zarówno ładunek, jak i samą paletę. Dlatego wysokość palety należy odjąć od dopuszczalnej wysokości całkowitej.

Należy porównać wymiary podstawy worka z wymiarami palety i sprawdzić najkorzystniejszy układ. W tym przypadku na palecie 1200 × 800 mm mieszczą się 3 worki o podstawie 800 × 400 mm.

Wynik należy zaokrąglić w górę. Nawet jeśli ostatnia paleta nie będzie pełna, trzeba ją przygotować.

Wysokość ładunku obejmuje tylko towar ułożony na palecie. Wysokość paletowej jednostki ładunkowej obejmuje ładunek razem z paletą.

Dostępną wysokość na ładunek dzieli się przez wysokość jednego worka. Wynik zaokrągla się w dół, ponieważ nie można ułożyć niepełnej warstwy przekraczającej limit wysokości.

Na jednej palecie mieszczą się 3 worki w warstwie i 6 warstw, czyli 18 worków. Dla 720 worków obliczenie wynosi 720 / 18 = 40 palet.

Maksymalna szerokość standardowego pojazdu drogowego wynosi 2,55 m. Dotyczy to pojazdów innych niż chłodnie.

Chłodnie mają izolowane ściany nadwozia, które zwiększają ich szerokość. Dlatego dopuszcza się dla nich szerokość do 2,60 m.

Pojazd jest ponadnormatywny, gdy przekracza dopuszczalne wymiary określone przepisami, np. standardową szerokość 2,55 m. Wtedy przejazd może wymagać zezwolenia.

Należy wybrać 2,55 m. W pytaniu wyraźnie wyłączono chłodnie, dla których obowiązuje inny limit.

Pozwala dobrać właściwy pojazd, zaplanować trasę i sprawdzić, czy przewóz nie wymaga zezwoleń. Ma też znaczenie dla bezpieczeństwa i zgodności z przepisami.