Pytania pomocnicze - SPL.05

Należy pomnożyć jej długość, szerokość i wysokość wyrażone w metrach. Dla wymiarów 1150 × 1120 × 2000 mm jest to 1,15 × 1,12 × 2,00 = 2,576 m³.

Objętość jednej jednostki ładunkowej mnoży się przez liczbę jednostek. W tym przypadku 2,576 m³ × 20 = 51,52 m³.

Pokazuje, jaka część dostępnej objętości środka transportu została zajęta przez ładunek. Wartość 0,76 oznacza wykorzystanie przestrzeni w 76%.

Objętość kontenera jest podana w metrach sześciennych, więc wymiary ładunku również muszą być wyrażone w metrach. Dzięki temu jednostki są zgodne.

Najpierw oblicza się objętość jednej pjł: 1,15 × 1,12 × 2,00 = 2,576 m³. Następnie 20 × 2,576 = 51,52 m³, a 51,52 / 67,7 = 0,76.

Nie powinien być większy niż 1, ponieważ oznaczałoby to, że objętość ładunku przekracza dostępną objętość przestrzeni ładunkowej.

Najczęściej po dużych zbiornikach ładunkowych, często kulistych, oraz specjalistycznej instalacji rurociągów i zaworów na pokładzie.

Gazowiec przewozi gazy w postaci skroplonej lub sprężonej, najczęściej LNG, czyli skroplony gaz ziemny, oraz LPG, czyli propan-butan.

Tankowiec przewozi głównie ładunki płynne, np. ropę naftową lub paliwa, a gazowiec przewozi gaz wymagający specjalnych zbiorników ciśnieniowych lub kriogenicznych.

Po skropleniu gaz zajmuje znacznie mniejszą objętość, co umożliwia ekonomiczny przewóz dużych ilości ładunku drogą morską.

Kluczowe są szczelne zbiorniki, kontrola temperatury i ciśnienia, systemy wykrywania wycieków oraz zabezpieczenia przeciwpożarowe i przeciwwybuchowe.

LNG to skroplony gaz ziemny, a LPG to skroplony gaz ropopochodny, najczęściej mieszanina propanu i butanu.

Paliwo jest towarem niebezpiecznym, najczęściej zaliczanym do cieczy palnych. Ponieważ przewóz odbywa się koleją w relacji międzynarodowej, stosuje się przepisy RID.

RID reguluje przewóz towarów niebezpiecznych koleją, a ADR przewóz drogowy. Oba dotyczą bezpieczeństwa przewozu materiałów niebezpiecznych, ale odnoszą się do innych gałęzi transportu.

RID jest załącznikiem do konwencji COTIF, która reguluje międzynarodowy przewóz kolejami. Oznacza to, że RID funkcjonuje w ramach międzynarodowego systemu prawa kolejowego.

RIC dotyczy międzynarodowego użytkowania wagonów pasażerskich. Nie odnosi się do przewozu paliw ani innych towarów niebezpiecznych.

RIV dotyczył zasad międzynarodowego użytkowania wagonów towarowych, a nie szczegółowych zasad przewozu towarów niebezpiecznych. Dla paliwa przewożonego koleją właściwy jest RID.

Ważny jest przede wszystkim list przewozowy z wymaganymi informacjami o towarze niebezpiecznym, np. numerem UN, nazwą przewozową, klasą zagrożenia i grupą pakowania, jeśli dotyczy.

Większość paliw płynnych zalicza się do klasy 3, czyli cieczy palnych. Klasyfikacja ta występuje zarówno w ADR, jak i RID.

Po określeniach takich jak stała trasa, te same porty, ustalony rozkład i powtarzalne odstępy czasowe. Są to cechy żeglugi regularnej.

Żegluga regularna odbywa się według stałego rozkładu i na określonych trasach. Żegluga trampowa jest nieregularna i realizowana zależnie od aktualnych zleceń.

Kontenery są elementem zorganizowanych łańcuchów dostaw, które wymagają przewidywalnych terminów i stałych połączeń między portami. Żegluga regularna ułatwia planowanie dostaw.

Nie. Żegluga czarterowa polega na wynajęciu statku lub jego części na określonych warunkach, natomiast żegluga regularna opiera się na stałych trasach i harmonogramach.

Rozkład podaje porty zawinięcia, daty lub częstotliwość rejsów, trasę oraz często orientacyjny czas przewozu między portami.

Słowo „regularna” kojarz z regularnością: stałe porty, stałe trasy i stałe odstępy czasowe. To dokładnie opis z treści pytania.

Należy pomnożyć długość, szerokość i wysokość po wcześniejszym przeliczeniu jednostek na metry. Dla wymiarów 1200 × 1000 × 2100 mm otrzymujemy 1,2 × 1,0 × 2,1 = 2,52 m³.

Objętość jednego opakowania mnoży się przez liczbę sztuk. W tym zadaniu 2,52 m³ × 26 = 65,52 m³.

Objętościowy współczynnik dotyczy zajętej przestrzeni ładunkowej, a współczynnik wykorzystania ładowności dotyczy masy ładunku w stosunku do dopuszczalnej ładowności pojazdu.

Ponieważ pytanie dotyczy objętościowego wypełnienia pojazdu, a nie wykorzystania jego nośności. Ładowność jest tu informacją dodatkową, która może prowadzić do błędnej odpowiedzi 0,50.

Oznacza, że ładunek zajmuje około 71% dostępnej objętości przestrzeni ładunkowej pojazdu.

Każdy wymiar w milimetrach należy podzielić przez 1000. Na przykład 1200 mm = 1,2 m, 1000 mm = 1,0 m, a 2100 mm = 2,1 m.

Dzieje się tak przy ładunkach lekkich, ale objętościowych, np. styropianie, pustych opakowaniach lub dużych skrzyniach o małej masie.

Tara kontenera to masa pustego kontenera bez znajdującego się w nim ładunku. Jest potrzebna do obliczenia masy brutto lub masy netto przesyłki.

Należy od masy całkowitej kontenera z ładunkiem odjąć masę samego towaru. Wzór: tara = masa brutto - masa netto.

Masa brutto obejmuje kontener razem z ładunkiem. Masa netto oznacza wyłącznie masę przewożonego towaru.

Pozwala sprawdzić, czy kontener, pojazd lub zestaw transportowy nie przekracza dopuszczalnych limitów masy. Ma też znaczenie przy planowaniu załadunku i kontroli dokumentów.

Na kontenerze podaje się zwykle masę pustego kontenera, maksymalną masę brutto oraz dopuszczalną ładowność. Oznaczenia te mogą występować jako TARE, MAX GROSS i PAYLOAD.

Paletokontener to pojemnik umieszczony na palecie, najczęściej w metalowej klatce ochronnej, służący do transportu i magazynowania cieczy lub materiałów sypkich. Często określa się go także jako DPPL lub IBC.

Charakterystyczne cechy to duży plastikowy zbiornik, metalowa kratownica ochronna, podstawa paletowa oraz zawór spustowy u dołu.

Stosuje się je głównie do cieczy, półpłynów, granulatów i niektórych materiałów sypkich. Mogą być używane także do wybranych substancji chemicznych, jeśli mają odpowiednie dopuszczenia.

Paleta jest platformą do układania ładunków, a paletokontener jest kompletnym pojemnikiem zintegrowanym z podstawą paletową. Paletokontener sam stanowi opakowanie transportowe.

Hobok to mniejsze cylindryczne opakowanie, zwykle metalowe lub plastikowe, przypominające wiadro lub beczkę. Paletokontener jest znacznie większy i przystosowany do manipulacji wózkiem widłowym.

Mają standardową podstawę paletową, więc można je łatwo przemieszczać wózkiem widłowym lub paletowym. Umożliwiają też piętrzenie i lepsze wykorzystanie przestrzeni magazynowej.

Oznacza pojazd dopuszczony do eksploatacji z dopuszczalną masą całkowitą 40 ton, zgodnie z wymaganiami stosowanymi m.in. w Austrii.

To maksymalna masa pojazdu wraz z ładunkiem, osobami, paliwem i wyposażeniem, z jaką pojazd może poruszać się po drodze.

Ułatwiają kontrolę spełniania wymagań technicznych i prawnych obowiązujących w danym kraju, np. dotyczących masy, hałasu lub emisji spalin.

Znak H dotyczy dopuszczenia pojazdu do eksploatacji z masą całkowitą 40 ton, natomiast znak S CEMT oznacza pojazd o niskim poziomie hałasu.

Nie. Norma emisji spalin, np. EURO 2, jest innym parametrem technicznym i nie jest oznaczana zielonym znakiem H.

Może skutkować mandatem, karą administracyjną, zakazem dalszej jazdy oraz zwiększonym ryzykiem uszkodzenia infrastruktury drogowej i pojazdu.

Objętość jednego kartonu wynosi 0,3 × 0,4 × 0,4 = 0,048 m³. Dla 12 kartonów jest to 12 × 0,048 = 0,576 m³.

Opakowanie może mieć wystarczającą objętość, ale zbyt mały jeden z wymiarów. Trzeba sprawdzić, czy kartony da się realnie ułożyć w długości, szerokości i wysokości.

Oznacza, że karton można ustawić różnymi bokami wzdłuż długości, szerokości lub wysokości opakowania. Dzięki temu łatwiej znaleźć układ pozwalający wykorzystać przestrzeń.

Piętrzenie oznacza układanie kartonów warstwami jeden na drugim. W obliczeniach uwzględnia się wtedy także liczbę kartonów mieszczących się na wysokość.

Można ułożyć 2 kartony na długości, 3 na szerokości i 2 na wysokości. Iloczyn 2 × 3 × 2 daje 12 kartonów, więc opakowanie jest wystarczające.

Opakowanie jednostkowe zawiera pojedynczy produkt lub pojedynczą jednostkę sprzedażową. Opakowanie zbiorcze zawiera kilka opakowań jednostkowych i ułatwia transport oraz magazynowanie.

W zadaniu egzaminacyjnym przyjmuje się często wartości minimalne. W praktyce zwykle dodaje się niewielki luz technologiczny, aby umożliwić łatwe wkładanie i wyjmowanie kartonów.

Po teleskopowym wysięgniku zakończonym spreaderem do chwytania kontenerów. Jest to pojazd samojezdny na dużych kołach, pracujący głównie na placach terminalowych.

Spreader to chwytna rama służąca do blokowania i podnoszenia kontenera za jego naroża zaczepowe. Umożliwia bezpieczny przeładunek kontenerów.

Reachstacker podnosi kontener wysięgnikiem teleskopowym, a wóz bramowy obejmuje kontener konstrukcją bramową i przemieszcza się nad nim. Wóz bramowy często obsługuje place składowe kontenerów.

Żuraw portowy jest zwykle dużym urządzeniem nabrzeżnym lub stacjonarnym, przeznaczonym do przeładunku statków. Reachstacker jest mobilnym pojazdem kołowym pracującym na placu terminalowym.

Najczęściej stosuje się je w portach, terminalach kontenerowych, terminalach intermodalnych oraz centrach logistycznych obsługujących kontenery.

Podstawowym ładunkiem są kontenery ISO, np. 20- i 40-stopowe. Przy odpowiednim osprzęcie reachstacker może obsługiwać również wybrane ciężkie ładunki specjalne.