Pytania pomocnicze - SPL.05

Po zamontowanym hydraulicznym żurawiu przeładunkowym, czyli składanym ramieniu dźwigowym. Może ono znajdować się za kabiną lub z tyłu pojazdu.

Służy do samodzielnego załadunku i rozładunku towarów bez potrzeby użycia dodatkowych urządzeń przeładunkowych, np. wózka widłowego.

Pojazd HDS ma żuraw do podnoszenia ładunków, a pojazd samowyładowczy ma skrzynię unoszoną hydraulicznie w celu wysypania ładunku.

Najczęściej przewozi się materiały budowlane, maszyny, kontenery, palety z ciężkim towarem oraz elementy stalowe lub betonowe.

Łączy funkcję przewozową i przeładunkową. Dzięki temu może obsłużyć miejsca, gdzie nie ma rampy, suwnicy ani wózka widłowego.

Nadwozie kłonicowe ma pionowe słupki zabezpieczające długie ładunki, np. drewno. HDS wyróżnia się żurawiem hydraulicznym do podnoszenia ładunków.

Skrót REV oznacza rewizję wagonu, czyli wykonaną naprawę okresową. Przy tym oznaczeniu podaje się zwykle także miejsce wykonania naprawy i datę.

Zapis oznacza, że wagon przeszedł ostatnią naprawę okresową 2 lutego 2016 r. Symbol Bg wskazuje zakład lub miejsce wykonania tej naprawy.

Naprawa okresowa jest planowaną czynnością utrzymaniową wykonywaną w określonych odstępach. Przegląd doraźny wykonuje się w razie potrzeby, np. po stwierdzeniu usterki lub zdarzeniu eksploatacyjnym.

Pozwala szybko ocenić stan formalny wagonu i sprawdzić, czy wagon spełnia wymagania eksploatacyjne. Jest to ważne dla bezpieczeństwa przewozów kolejowych.

REV nie określa pojemności wagonu, ładowności ani liczby osi. Nie jest też oznaczeniem granicy obciążenia wagonu.

Informują o podstawowych parametrach technicznych, utrzymaniowych i eksploatacyjnych wagonu. Ułatwiają identyfikację wagonu oraz ocenę jego przydatności do przewozu.

FOB stosuje się wyłącznie w transporcie morskim oraz wodnym śródlądowym. Nie używa się jej dla transportu drogowego, kolejowego ani lotniczego.

FOB oznacza Free On Board, czyli „dostarczone na statek”. Sprzedający spełnia obowiązek dostawy, gdy towar znajdzie się na pokładzie statku w porcie załadunku.

Ryzyko przechodzi na kupującego w momencie załadowania towaru na pokład statku. Od tej chwili kupujący ponosi ryzyko utraty lub uszkodzenia ładunku.

FOB odnosi się do załadunku towaru na statek, więc wymaga portu i środka transportu wodnego. Dla innych gałęzi transportu stosuje się inne formuły, np. FCA.

Do formuł przeznaczonych tylko dla transportu morskiego i wodnego śródlądowego należą FAS, FOB, CFR i CIF. Pozostałe formuły mogą być stosowane szerzej, także w transporcie multimodalnym.

W formule FOB zasadniczy przewóz morski organizuje kupujący. Sprzedający odpowiada za dostarczenie i załadunek towaru na statek w uzgodnionym porcie.

AWB, czyli Air Waybill, to lotniczy list przewozowy potwierdzający przyjęcie przesyłki do przewozu. Zawiera dane nadawcy, odbiorcy, przewoźnika oraz informacje o przesyłce.

Consignee to odbiorca przesyłki wskazany w AWB. Jest to podmiot, do którego przesyłka ma zostać dostarczona lub który ma ją odebrać.

Consignee oznacza odbiorcę przesyłki, natomiast Shipper oznacza nadawcę przesyłki. Są to dwie różne strony procesu przewozowego.

Najczęściej wpisuje się nazwę odbiorcy, adres, kraj, dane kontaktowe oraz ewentualnie numery identyfikacyjne wymagane w obsłudze transportowej lub celnej.

Błędne dane odbiorcy mogą utrudnić wydanie przesyłki, odprawę celną lub doręczenie. Mogą też powodować opóźnienia i dodatkowe koszty.

Nie. Przewoźnik to Carrier, a Consignee to odbiorca przesyłki.

Celem jest sprawdzenie kwalifikacji pracownika i ocena, czy nadaje się do pracy na danym stanowisku. Pracownik może też ocenić, czy odpowiadają mu warunki zatrudnienia.

Co do zasady maksymalny czas trwania umowy o pracę na okres próbny wynosi 3 miesiące.

Nie. Dla kierowcy zatrudnionego na umowę o pracę stosuje się ogólną zasadę z Kodeksu pracy, czyli maksymalnie 3 miesiące.

Nie. Umowa na okres próbny jest umową o pracę i podlega Kodeksowi pracy. Umowa zlecenia jest umową cywilnoprawną.

Tak. Rodzaj umowy nie zwalnia kierowcy ani pracodawcy z przestrzegania przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, przerwach i odpoczynkach.

Ponieważ standardowa umowa o pracę na okres próbny nie może trwać 6 miesięcy. Maksymalny okres wynosi 3 miesiące.

Umowa AETR reguluje zasady pracy kierowców wykonujących międzynarodowy transport drogowy, w tym czas prowadzenia pojazdu, przerwy i odpoczynki.

CMR dotyczy międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy i dokumentu przewozowego, natomiast nie reguluje czasu pracy kierowców. Czas pracy i odpoczynki kierowców reguluje AETR.

AETR określa m.in. maksymalny czas prowadzenia pojazdu, obowiązkowe przerwy, odpoczynki dobowe i tygodniowe oraz zasady pracy załogi kilkuosobowej.

Przepisy AETR stosuje się głównie w międzynarodowym transporcie drogowym wykonywanym pojazdami ciężarowymi i autobusami na trasach obejmujących państwa objęte umową.

Czas prowadzenia pojazdu to tylko okres faktycznej jazdy. Czas pracy kierowcy obejmuje także inne czynności, np. załadunek, rozładunek, obsługę pojazdu czy formalności transportowe.

Tachograf rejestruje aktywności kierowcy, takie jak jazda, przerwy, odpoczynek i inna praca. Dane z tachografu pozwalają kontrolować przestrzeganie przepisów o czasie pracy kierowców.

Karnet TER służy do obsługi celnej przewozów międzynarodowych, szczególnie drogowych. Ułatwia przejazd przez granice bez pełnej odprawy celnej na każdej z nich.

Oznacza karnet zawierający 14 odcinków, czyli woletów, wykorzystywanych przez urzędy celne podczas przejazdu przez kolejne państwa lub granice.

Przy dłuższej trasie i wielu granicach potrzeba większej liczby woletów do obsługi odpraw celnych. Dla tranzytu przez sześć granic właściwy jest karnet 14-woletowy.

Wolet to odcinek dokumentu celnego wykorzystywany przez urząd celny. Kolejne wolety są odrywane lub potwierdzane na poszczególnych etapach przewozu.

Dobór zależy głównie od liczby przekraczanych granic, liczby państw na trasie oraz długości przewozu. Im bardziej rozbudowana trasa, tym więcej woletów jest potrzebnych.

Nie. Karnet TER jest dokumentem celnym, natomiast list przewozowy potwierdza zawarcie i realizację umowy przewozu.

Czas jazdy oblicza się ze wzoru: czas = droga / prędkość. Dla 360 km i 50 km/h: 360 / 50 = 7,2 h, czyli 7 godzin 12 minut.

Przepisy o czasie prowadzenia pojazdu wymagają przerwy po maksymalnie 4 godzinach i 30 minutach jazdy. Jeśli planowany czas jazdy przekracza ten limit, należy doliczyć co najmniej 45 minut przerwy.

Minimalna przerwa wynosi 45 minut. Może być wykorzystana jednorazowo albo podzielona na 15 minut i później 30 minut.

Najpierw obliczono czas jazdy: 360 km / 50 km/h = 7 godzin 12 minut. Następnie doliczono wymaganą przerwę 45 minut, co daje łącznie 7 godzin 57 minut.

Czas prowadzenia pojazdu obejmuje tylko faktyczną jazdę. Całkowity czas transportu może obejmować także przerwy, postoje, załadunek, rozładunek i inne czynności organizacyjne.

Tak, byłby to sam czas jazdy wynikający z dystansu i średniej prędkości. W zadaniu trzeba jednak uwzględnić obowiązkową przerwę, dlatego wynik końcowy jest dłuższy.

Średnia prędkość pozwala obliczyć czas samego przejazdu, ale nie uwzględnia ograniczeń prawnych, przerw, odpoczynków, korków, załadunku ani rozładunku. W transporcie planuje się czas realny, a nie tylko matematyczny czas jazdy.

Kolej ma dużą zdolność przewozową i pozwala przewozić ciężkie ładunki w wagonach specjalistycznych. Przy większych partiach ładunku koszt jednostkowy przewozu jest zwykle niższy niż w transporcie drogowym lub lotniczym.

Transport lotniczy jest szybki, ale bardzo drogi i ma ograniczenia masy oraz wymiarów przesyłek. Stosuje się go głównie przy ładunkach pilnych, lekkich lub wysokowartościowych.

Monachium i Warszawa są miastami śródlądowymi, więc przewóz morski nie może być bezpośrednią gałęzią transportu na tej trasie. Wymagałby dodatkowego dowozu do portu i znacznie wydłużyłby trasę.

Transport samochodowy jest korzystny przy krótszych trasach, mniejszych partiach ładunku i wtedy, gdy potrzebna jest obsługa door-to-door bez przeładunków. Daje większą elastyczność trasy i terminu.

To koszt przewiezienia jednej jednostki ładunku, np. jednej tony lub jednej palety. W transporcie kolejowym przy dużych masach koszt ten często jest niski dzięki dużej pojemności całego składu.

W międzynarodowych przewozach kolejowych stosuje się m.in. list przewozowy CIM. Dokument potwierdza zawarcie umowy przewozu i zawiera dane dotyczące przesyłki, nadawcy, odbiorcy oraz trasy.

Zapytanie rozpoczyna proces, ponieważ zleceniodawca najpierw przekazuje swoje potrzeby i warunki przewozu. Dopiero na tej podstawie zleceniobiorca może przygotować konkretną ofertę.

Oferta jest propozycją wykonania usługi na określonych warunkach. Zamówienie oznacza akceptację tych warunków przez zleceniodawcę i chęć zlecenia usługi.

Potwierdzenie informuje zleceniodawcę, że zleceniobiorca przyjął zamówienie do realizacji. Pomaga też udokumentować ustalone warunki współpracy.

Przed wykonaniem usługi trzeba ustalić jej zakres, cenę, termin i warunki. Realizacja bez wcześniejszych ustaleń mogłaby prowadzić do sporów i błędów organizacyjnych.

Powinno zawierać m.in. dane ładunku, miejsce załadunku i rozładunku, termin, masę, wymiary, wymagany środek transportu oraz dodatkowe wymagania klienta.

Ofertę przygotowuje zleceniobiorca, czyli potencjalny wykonawca usługi. Zamówienie składa zleceniodawca, jeśli akceptuje przedstawione warunki.

Najpierw zleceniodawca pyta o warunki, potem zleceniobiorca przedstawia ofertę, następnie klient zamawia, wykonawca potwierdza, a na końcu realizuje usługę.