Pytania pomocnicze - SPL.05

Oznacza „Z poważaniem” i służy do formalnego zakończenia listu lub e-maila biznesowego.

Najczęściej wtedy, gdy znamy adresata wiadomości, np. piszemy do konkretnej osoby wymienionej z imienia lub nazwiska.

„Yours sincerely” stosuje się, gdy znamy adresata, a „Yours faithfully” wtedy, gdy piszemy ogólnie, np. po zwrocie „Dear Sir or Madam”.

Jest to zwrot potoczny i zbyt nieformalny. W oficjalnych kontaktach z klientami lub kontrahentami lepiej użyć np. „Yours sincerely” albo „Kind regards”.

Oznacza „załączam” lub „w załączeniu przesyłam”. Nie jest to zwrot kończący korespondencję, lecz informacja o dołączonym dokumencie.

Bezpieczne zakończenia to m.in. „Yours sincerely”, „Kind regards” oraz „Best regards”. Wybór zależy od stopnia formalności wiadomości.

To propozycja wykonania usługi spedycyjnej przedstawiona klientowi przez spedytora. Zawiera kluczowe warunki, np. cenę, termin, trasę i zakres usługi.

Najczęściej są to: opis ładunku, relacja przewozu, zakres usługi, cena, termin realizacji, warunki płatności oraz okres ważności oferty.

Zapytanie o ofertę wysyła klient, aby poznać warunki i cenę usługi. Oferta jest odpowiedzią spedytora, w której przedstawia on konkretne warunki wykonania usługi.

Oferta jest propozycją warunków współpracy. Umowa powstaje dopiero wtedy, gdy strony zgodnie zaakceptują warunki i zobowiążą się do ich realizacji.

Instrukcja zawiera wytyczne lub polecenia dotyczące sposobu wykonania czynności. Nie służy do przedstawiania potencjalnemu klientowi warunków sprzedaży usługi.

Manifest jest dokumentem zestawiającym ładunki lub przesyłki, np. w transporcie morskim lub lotniczym. Nie jest dokumentem handlowym służącym do przedstawiania warunków usługi.

Po akceptacji oferty może dojść do złożenia zlecenia spedycyjnego lub zawarcia umowy. Wtedy warunki z oferty stają się podstawą realizacji usługi.

Odpowiada za nie przewoźnik, ponieważ to on wykonuje usługę przewozu i musi posiadać wymagane dokumenty przewozowe, pojazdu, kierowcy oraz ładunku.

Policja może kontrolować dokumenty podczas przewozu, ale nie organizuje transportu ani nie wydaje dokumentów związanych z usługą przewozową.

Inspekcja Transportu Drogowego kontroluje przestrzeganie przepisów transportowych, np. dokumenty, czas pracy kierowcy czy stan techniczny pojazdu. Nie odpowiada jednak za przygotowanie dokumentów przewozowych.

Najczęściej są to list przewozowy lub CMR, dokumenty pojazdu, dokumenty kierowcy, dokumenty ładunku oraz dodatkowe zezwolenia, jeśli przewóz ma szczególny charakter.

Przewoźnik wykonuje przewóz, natomiast spedytor organizuje transport. Spedytor może jednak odpowiadać jak przewoźnik, jeśli sam podejmie się wykonania przewozu.

List CMR stosuje się w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy, gdy miejsce nadania i miejsce dostawy znajdują się w różnych państwach objętych konwencją CMR.

Nie. GDDKiA zarządza drogami krajowymi i autostradami, ale nie odpowiada za dokumentację konkretnej usługi przewozowej.

Incoterms określają ogólny podział kosztów, ryzyka i obowiązków między sprzedającym a kupującym. Combiterms dokładniej rozbijają koszty transportowe, szczególnie w przewozach kontenerowych.

Transport kontenerowy obejmuje wiele etapów i opłat, np. dowóz do terminalu, przeładunki, opłaty portowe i dostawę końcową. Combiterms pomagają ustalić, która strona płaci za każdy z tych elementów.

Mogą to być koszty załadunku, przeładunku, manipulacji terminalowych, przewozu zasadniczego, opłat portowych, dowozu do terminalu oraz dostawy do odbiorcy.

Chodzi o ustalenie, kto ponosi koszty na każdym etapie drogi towaru: od wydania go przez sprzedawcę, przez transport główny i terminale, aż po dostarczenie do odbiorcy.

FIATA to międzynarodowa organizacja spedytorów oraz źródło wzorów dokumentów spedycyjnych. Nie jest systemem szczegółowego rozliczania kosztów transportu kontenerowego.

OPWS to Ogólne Polskie Warunki Spedycyjne, czyli zasady wykonywania usług spedycyjnych. Combiterms dotyczą natomiast szczegółowego podziału kosztów w przewozie, zwłaszcza kontenerowym.

Gestia transportowa wskazuje, która strona organizuje transport i ponosi związane z nim obowiązki. Combiterms mogą doprecyzować, jakie konkretne koszty transportowe przypadają danej stronie.

Oferta spedycyjna powinna zawierać przede wszystkim zakres oferowanych usług, warunki realizacji, cenę lub sposób jej kalkulacji, terminy oraz dane kontaktowe firmy spedycyjnej.

Zakres usług informuje klienta, jakie czynności firma może wykonać, np. organizację transportu, odprawę celną, magazynowanie czy ubezpieczenie ładunku. Dzięki temu klient może ocenić, czy oferta odpowiada jego potrzebom.

Oferta spedycyjna jest propozycją warunków wykonania usługi. Zlecenie spedycyjne jest już dyspozycją klienta do realizacji określonej usługi na ustalonych warunkach.

Podstawowym elementem oferty nie są dane o klientach firmy, usługi wykonane w przeszłości ani prywatne numery kierowców. Mogą one mieć znaczenie pomocnicze lub marketingowe, ale nie określają samej propozycji usługi.

Mogą to być m.in. organizacja przewozu, dobór środka transportu, kompletowanie dokumentów, monitorowanie przesyłki, obsługa celna, doradztwo transportowe oraz ubezpieczenie cargo.

Oferta jest podstawą do podjęcia decyzji przez klienta i rozpoczęcia negocjacji. Powinna być jasna, konkretna i dopasowana do potrzeb zleceniodawcy.

CC oznacza Carbon Copy, czyli kopię wiadomości. W praktyce tłumaczy się to jako „do wiadomości”.

Pola CC używa się, gdy dodatkowe osoby powinny znać treść wiadomości, ale nie są jej głównymi adresatami. Przykładem może być poinformowanie przełożonego lub działu księgowości.

Tak. Adresaci wiadomości widzą osoby wpisane w polu CC, dlatego należy stosować je świadomie.

W polu CC odbiorcy kopii są widoczni dla wszystkich adresatów. W polu BCC odbiorcy kopii są ukryci.

Skróty tego typu są powszechne w międzynarodowej korespondencji biznesowej. Ich znajomość pomaga poprawnie redagować wiadomości i unikać nieporozumień.

Franco oznacza, że sprzedający dostarcza towar do wskazanego miejsca przeznaczenia na własny koszt i ryzyko. Kupujący odbiera towar dopiero w tym ustalonym miejscu.

We Franco sprzedający odpowiada za dostarczenie towaru do odbiorcy. W Loco kupujący odbiera towar w miejscu wskazanym przez sprzedającego i zwykle sam organizuje dalszy transport.

FIFO i LIFO dotyczą kolejności wydawania lub rozchodu zapasów magazynowych, a nie warunków dostawy towaru. Nie określają, kto ponosi koszty i ryzyko transportu.

Oznacza to, że do momentu dostarczenia towaru do ustalonego miejsca sprzedający odpowiada za ewentualną utratę, uszkodzenie lub opóźnienia wynikające z przewozu.

Określają, która strona umowy organizuje przewóz, ponosi koszty transportu i odpowiada za ryzyko związane z dostawą. Dzięki temu strony wiedzą, jakie mają obowiązki.

Tak, ponieważ podobnie jak reguły Incoterms odnosi się do podziału kosztów, ryzyka i obowiązków dostawy. W praktyce najbliższe znaczeniowo mogą być reguły, w których sprzedający dostarcza towar do określonego miejsca.

Wartość netto to cena bez podatku VAT. Wartość brutto to cena netto powiększona o podatek VAT.

Należy pomnożyć wartość netto usługi przez stawkę VAT wyrażoną jako ułamek dziesiętny, np. 23% = 0,23.

Można pomnożyć wartość netto przez 1,23. Ten mnożnik zawiera cenę netto oraz 23% podatku VAT.

Kwota VAT to tylko podatek doliczany do ceny netto. Wartość brutto obejmuje zarówno cenę netto, jak i VAT.

Najpierw należy obliczyć VAT od wartości netto, a następnie dodać go do netto. Wynik powinien być wyższy od wartości netto o kwotę podatku.

CIT to podatek dochodowy od osób prawnych. Płacą go m.in. spółki z o.o. i spółki akcyjne od osiągniętego dochodu.

CIT obciąża bezpośrednio podatnika, czyli osobę prawną osiągającą dochód. Nie jest doliczany do ceny usługi lub towaru jak VAT.

CIT dotyczy dochodów osób prawnych, np. spółek. PIT dotyczy dochodów osób fizycznych, np. pracowników lub przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność.

Nie. VAT jest podatkiem pośrednim, ponieważ jest doliczany do ceny towarów i usług, a jego ciężar ekonomiczny ponosi zwykle nabywca.

Tak, jeśli działa jako osoba prawna, np. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna. Wtedy jego dochody podlegają opodatkowaniu CIT.

Osoba prawna to jednostka organizacyjna posiadająca osobowość prawną, np. spółka z o.o. lub spółka akcyjna. Może zawierać umowy, posiadać majątek i być podatnikiem CIT.

Polega na tym, że bank importera zobowiązuje się zapłacić eksporterowi, jeśli ten dostarczy dokumenty zgodne z warunkami akredytywy. Bank sprawdza dokumenty, a nie sam towar.

Eksporter nie opiera się wyłącznie na wiarygodności importera, lecz otrzymuje zobowiązanie zapłaty od banku. Jeśli przedstawi wymagane dokumenty, powinien otrzymać należność.

Importer ma pewność, że bank wypłaci środki dopiero po przedstawieniu dokumentów potwierdzających realizację dostawy. Ogranicza to ryzyko zapłaty bez dowodu wysyłki towaru.

Najczęściej są to faktura handlowa, list przewozowy, dokument ubezpieczenia, świadectwo pochodzenia oraz specyfikacja towarowa. Dokładna lista zależy od warunków akredytywy.

Zwykły przelew jest prostą dyspozycją przekazania środków. Akredytywa jest zobowiązaniem banku do zapłaty po spełnieniu określonych warunków dokumentowych.

Bank importera otwiera akredytywę i zobowiązuje się do zapłaty eksporterowi, jeśli dokumenty są zgodne z ustalonymi warunkami. Jest więc gwarantem płatności.

Bank nie sprawdza fizycznie jakości ani ilości towaru. Ocena dotyczy zgodności przedstawionych dokumentów z warunkami akredytywy.