Pytania pomocnicze - SPO.02

Ponieważ opiera się na kontakcie z drzewami i zielenią, a park zapewnia do tego odpowiednie warunki. Dodatkowo można połączyć ją ze spacerem, który podopieczna lubi.

Silwoterapia wykorzystuje kontakt z przyrodą, zwłaszcza drzewami i lasem. Choreoterapia opiera się na tańcu i ruchu przy muzyce.

Może poprawiać kondycję, nastrój, dotlenienie organizmu i poczucie samodzielności. Sprzyja też utrzymaniu kontaktu z otoczeniem.

Powinien ocenić stan zdrowia, możliwości ruchowe, pogodę, nawierzchnię trasy i ryzyko upadku. Spacer musi być dostosowany do kondycji podopiecznej.

Aktywność dopasowana do preferencji zwiększa motywację i poczucie sprawczości. Osoba starsza chętniej uczestniczy w zajęciach, które sprawiają jej przyjemność.

Należy go przerwać przy duszności, zawrotach głowy, bólu w klatce piersiowej, osłabieniu lub pogorszeniu samopoczucia. Bezpieczeństwo podopiecznej jest najważniejsze.

Ponieważ osoba starsza pozostaje sama przez wiele godzin, ma trudności z posiłkami i odczuwa osamotnienie. Dzienny dom zapewnia opiekę, posiłek, kontakt społeczny i aktywizację w ciągu dnia.

Dzienny dom działa w trybie dziennym i służy wsparciu społecznemu oraz opiekuńczemu. Placówka opiekuńczo-lecznicza zapewnia całodobową opiekę osobom wymagającym leczenia i stałej pielęgnacji.

Nie jest to właściwe rozwiązanie, gdy osoba wymaga całodobowej opieki medycznej, stałego nadzoru pielęgniarskiego lub hospitalizacji. Wtedy potrzebne są inne formy opieki, np. ZOL lub szpital.

Zaspokaja potrzeby opiekuńcze, żywieniowe, społeczne i aktywizacyjne. Pomaga ograniczać samotność, bierność i monotonię dnia.

Środowiskowy dom samopomocy jest przeznaczony głównie dla osób z zaburzeniami psychicznymi lub niepełnosprawnością intelektualną. Dzienny dom pomocy społecznej wspiera przede wszystkim osoby starsze, samotne lub częściowo niesamodzielne.

Warsztaty terapii zajęciowej służą głównie rehabilitacji społecznej i zawodowej osób z niepełnosprawnościami. W pytaniu problemem są samotność, posiłki i organizacja dnia osoby starszej.

Najczęściej należy skontaktować się z ośrodkiem pomocy społecznej, np. gminnym lub miejskim. Pracownik socjalny ocenia sytuację osoby i wskazuje możliwe formy wsparcia.

Barierki tworzą fizyczną przeszkodę po bokach łóżka, dzięki czemu ograniczają ryzyko zsunięcia się lub wypadnięcia osoby leżącej.

Barierka zabezpiecza przed wypadnięciem z łóżka. Drabinka pomaga osobie leżącej podciągnąć się, usiąść lub zmienić pozycję.

Poduszki mogą się przesunąć, spaść lub zostać odepchnięte przez podopiecznego. Nie stanowią stabilnej bariery ochronnej.

Gdy osoba starsza jest osłabiona, leżąca, ma zaburzenia równowagi, splątanie, ograniczoną mobilność lub istnieje ryzyko upadku podczas snu i zmiany pozycji.

Barierki muszą być stabilne, prawidłowo zamontowane i dopasowane do łóżka. Należy też obserwować podopiecznego, aby nie próbował przechodzić przez barierkę.

Nie. Barierki zwiększają bezpieczeństwo, ale nie zwalniają opiekuna z obserwacji stanu osoby starszej i reagowania na jej potrzeby.

Ponieważ angażuje dłonie i palce w celowe, powtarzalne czynności. Dzięki temu wspiera precyzję ruchów, siłę chwytu i koordynację wzrokowo-ruchową.

Można zaproponować np. lepienie, nawlekanie koralików, układanie puzzli, robótki ręczne, rysowanie, wyklejanie lub proste prace kuchenne. Ważne, aby były dostosowane do możliwości osoby starszej.

Ergoterapia wykorzystuje codzienne i praktyczne czynności do usprawniania funkcjonowania. Kinezyterapia opiera się głównie na ćwiczeniach ruchowych dobranych w celach leczniczych lub rehabilitacyjnych.

Nadmierne wyręczanie może przyspieszać utratę samodzielności i sprawności. Lepiej wspierać seniora tak, aby wykonywał tyle czynności, ile może zrobić bezpiecznie sam.

Należy uwzględnić siłę rąk, ból, drżenie, wzrok, koncentrację i poziom zmęczenia. Zadanie powinno być możliwe do wykonania, ale jednocześnie lekko aktywizujące.

Silwoterapia wiąże się z oddziaływaniem środowiska leśnego, chromoterapia z wykorzystaniem kolorów, a talasoterapia z klimatem i zasobami morskimi. Nie są to podstawowe metody służące bezpośrednio utrzymaniu sprawności manualnej.

Powinien obserwować ból, zmęczenie, frustrację, drżenie rąk i bezpieczeństwo wykonywania zadania. Aktywność należy przerwać lub uprościć, jeśli przeciąża podopiecznego.

Ponieważ osoba chora często zachowuje jeszcze zdolność rozumienia prostych tekstów i rozmowy o nich. Czytanie pobudza pamięć, koncentrację, emocje i kontakt z opiekunem.

Można stosować krótkie opowiadania, wiersze, teksty wspomnieniowe, fragmenty książek, modlitwy lub znane piosenki w formie tekstu. Ważne, aby były dostosowane do możliwości i zainteresowań podopiecznego.

Biblioterapia oddziałuje głównie na funkcje psychiczne i emocjonalne poprzez kontakt z tekstem. Kinezyterapia polega na leczeniu ruchem i służy przede wszystkim poprawie sprawności fizycznej.

Powinien unikać zbyt trudnych tekstów, pośpiechu, oceniania i zawstydzania chorego. Najważniejsze są spokój, akceptacja i dostosowanie aktywności do aktualnego stanu pacjenta.

Może zmniejszać lęk, samotność i napięcie, a także wywoływać pozytywne wspomnienia. Daje okazję do rozmowy i wyrażania uczuć.

Regularna, dostosowana aktywność może pomagać dłużej podtrzymywać pamięć, uwagę i orientację. Nie leczy choroby, ale może poprawiać jakość życia i codzienne funkcjonowanie.

Gdy tekst wywołuje silny niepokój, smutek, złość albo jest niezrozumiały dla chorego. Wtedy należy zmienić materiał, skrócić zajęcia lub przejść do spokojnej rozmowy.

Wolontariat angażuje wiele osób i pozwala stworzyć stałą sieć wsparcia. Jednorazowe działania, np. przygotowanie zapasów żywności, pomagają tylko chwilowo.

Wolontariusze mogą wspierać seniora w kontaktach społecznych, zakupach, spacerach, dotarciu do instytucji oraz w drobnych czynnościach dnia codziennego.

Opiekun może rozpoznać potrzeby seniora, uzyskać jego zgodę i skontaktować się z instytucjami lub organizacjami prowadzącymi wolontariat.

Pomoc można uzyskać m.in. w ośrodku pomocy społecznej, klubie seniora, parafii, fundacji, stowarzyszeniu lub centrum wolontariatu.

Pomoc finansowa dotyczy głównie sytuacji materialnej, natomiast wsparcie społeczne obejmuje obecność, relacje, pomoc praktyczną i przeciwdziałanie samotności.

Należy ustalić zakres pomocy, dane kontaktowe, częstotliwość wizyt oraz upewnić się, że senior wyraża zgodę na kontakt z wolontariuszem.

Regularny kontakt z wolontariuszem daje seniorowi możliwość rozmowy, uczestnictwa w życiu lokalnym i poczucia, że nie jest pozostawiony sam sobie.

Uniwersytet trzeciego wieku organizuje zajęcia edukacyjne, kulturalne, społeczne i rekreacyjne dla seniorów. Jego celem jest aktywizacja psychiczna, intelektualna i społeczna osób starszych.

Ponieważ bezpośrednio wspiera rozwój intelektualny seniorów przez wykłady, kursy, warsztaty i spotkania tematyczne. Pomaga także przeciwdziałać izolacji społecznej.

Warsztat terapii zajęciowej jest przeznaczony głównie dla osób z niepełnosprawnościami i służy rehabilitacji społecznej oraz zawodowej. Uniwersytet trzeciego wieku jest formą edukacji i aktywizacji seniorów.

Środowiskowy dom samopomocy wspiera osoby z zaburzeniami psychicznymi lub niepełnosprawnością intelektualną w codziennym funkcjonowaniu. Nie jest typową instytucją edukacyjną dla seniorów.

Poradnia psychologiczno-pedagogiczna udziela pomocy głównie dzieciom, młodzieży, rodzicom i nauczycielom. Nie jest instytucją przeznaczoną do aktywizacji intelektualnej osób starszych.

Mogą to być wykłady, lektoraty językowe, zajęcia komputerowe, warsztaty artystyczne, spotkania z ekspertami, wycieczki edukacyjne i zajęcia ruchowe.

Pomaga utrzymywać sprawność poznawczą, pamięć i koncentrację. Może też poprawiać samopoczucie oraz zmniejszać ryzyko izolacji i bierności.

OPS udziela wsparcia osobom starszym w trudnej sytuacji życiowej, materialnej lub zdrowotnej. Może przyznać świadczenia pieniężne, usługi opiekuńcze, posiłki albo pomoc rzeczową.

OPS może przyznawać m.in. zasiłek stały, okresowy, celowy oraz specjalny zasiłek celowy. Decyzja zależy od sytuacji dochodowej, rodzinnej i zdrowotnej osoby potrzebującej.

Regionalny ośrodek polityki społecznej działa na poziomie województwa i zajmuje się głównie koordynacją polityki społecznej. Nie jest podstawową instytucją przyznającą bezpośrednią pomoc finansową osobom potrzebującym.

OPS działa na poziomie gminy i udziela podstawowej pomocy społecznej mieszkańcom. PCPR działa na poziomie powiatu i zajmuje się m.in. pomocą rodzinie, osobom z niepełnosprawnościami oraz pieczą zastępczą.

Ośrodek wsparcia to placówka zapewniająca opiekę, pobyt dzienny lub całodobowy oraz zajęcia wspierające. Nie jest jednak główną instytucją powołaną do przyznawania pomocy finansowej.

Opiekun może poinformować podopiecznego o możliwości uzyskania pomocy, pomóc w skompletowaniu dokumentów i umówieniu wizyty. Nie powinien jednak podejmować decyzji za osobę starszą, jeśli jest ona zdolna do samostanowienia.

Istotne są dochody, koszty utrzymania, stan zdrowia, sytuacja mieszkaniowa, samotność oraz możliwość uzyskania pomocy od rodziny. Na tej podstawie OPS ocenia zakres potrzebnego wsparcia.

Zasiłek celowy jest przyznawany na konkretną potrzebę, np. zakup opału lub leków. Zasiłek stały ma charakter regularny i przysługuje m.in. osobom całkowicie niezdolnym do pracy spełniającym kryterium dochodowe.

Opał jest konkretną, niezbędną potrzebą bytową, szczególnie ważną dla osoby starszej w sezonie zimowym. Pomoc na taki cel może zostać przyznana jako zasiłek celowy.

Powinna zgłosić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej, najczęściej gminnego lub miejskiego. Tam może złożyć wniosek o zasiłek celowy.

Próg dochodowy określa, czy dochód osoby lub rodziny uprawnia do skorzystania z pomocy społecznej. Dochód niższy od tego kryterium zwiększa szansę na otrzymanie świadczenia.

Pracownik socjalny ocenia sytuację dochodową, rodzinną, zdrowotną i mieszkaniową osoby. W tym celu przeprowadza rodzinny wywiad środowiskowy.

Może być przeznaczony m.in. na żywność, leki, odzież, obuwie, środki higieniczne, leczenie lub inne niezbędne potrzeby bytowe.

Pokarmy stałe wymagają gryzienia i dokładnego żucia. Uszkodzona proteza może się przesuwać, wypadać, powodować ból lub uniemożliwiać prawidłowe rozdrabnianie jedzenia.

Najlepiej podawać pokarmy miękkie, rozdrobnione, półpłynne lub łatwe do przeżucia, np. zupy krem, puree, jogurty, kasze, miękkie warzywa i mielone mięso.

Domowe naprawy mogą doprowadzić do skaleczeń, otarć, zatrucia substancjami chemicznymi lub trwałego uszkodzenia protezy. Protezę powinien naprawić stomatolog albo protetyk.

Mogą pojawić się ból, otarcia, zaczerwienienie błony śluzowej, trudności w jedzeniu, seplenienie, wypadanie protezy lub niechęć do spożywania posiłków.

Powinien dostosować konsystencję posiłków, obserwować jamę ustną, zachęcić do konsultacji stomatologicznej i dbać o komfort oraz bezpieczeństwo podczas jedzenia.

Tak, może pogarszać wyraźność mowy, ale zwykle nie jest to największa trudność. Najbardziej zaburzone jest gryzienie i żucie pokarmów stałych.