Pytania pomocnicze - TKO.03

Służy do transportu i dozowanego rozładunku materiałów sypkich, głównie podsypki tłuczniowej. Umożliwia wysypywanie tłucznia bezpośrednio w torze lub przy torze.

Podsypka jest materiałem sypkim, dlatego można ją łatwo rozładowywać grawitacyjnie przez zasuwy wagonu. Hopper-dozator pozwala dodatkowo kontrolować ilość i miejsce wysypu.

Hopper-dozator ma zbiorniki i mechanizmy do wysypywania materiału sypkiego. Platforma służy raczej do przewozu elementów długich lub ciężkich, np. szyn, przęseł albo maszyn.

Nie przewozi się nim długich szyn, przęseł torowych ani złączek szynowych jako podstawowego ładunku. Te elementy wymagają innych wagonów, dostosowanych do ładunków sztukowych lub długich.

Dozowanie oznacza kontrolowane wysypywanie podsypki w określonej ilości i miejscu. Jest to ważne, aby równomiernie uzupełnić tłuczeń w torze.

Podsypka przenosi obciążenia z podkładów na podtorze, stabilizuje tor i umożliwia odprowadzanie wody. Jej odpowiednia ilość i stan są ważne dla bezpieczeństwa jazdy.

Geotkanina oddziela warstwy gruntu lub kruszywa oraz wzmacnia konstrukcję. Dzięki temu ogranicza mieszanie się materiałów i poprawia nośność podłoża.

Geotkanina jest wyrobem tkanym i zwykle pełni funkcję oddzielania oraz wzmacniania. Geowłóknina ma włókna ułożone przypadkowo i częściej służy do oddzielania, filtrowania oraz drenowania.

Oddzielanie zapobiega mieszaniu się materiałów o różnym uziarnieniu, np. gruntu z kruszywem. Dzięki temu warstwy zachowują swoje właściwości nośne i drenażowe.

Do zbrojenia stosuje się głównie geosiatkę. Jej oczka i wytrzymałość na rozciąganie umożliwiają współpracę z gruntem lub kruszywem.

Geomata służy przede wszystkim do zabezpieczania powierzchni, np. skarp przed erozją. Może stabilizować warstwę roślinną lub ochronną.

Należy odszukać w tabeli funkcje podane w treści pytania, a następnie sprawdzić, jaki rodzaj geosyntetyku jest im przypisany. W tym przypadku funkcje „oddzielanie” i „wzmacnianie” wskazują na geotkaninę.

Równiarka służy do precyzyjnego profilowania i wyrównywania powierzchni gruntu. Wykonuje się nią m.in. podłoże pod nawierzchnie, rowy boczne oraz wyrównywanie nasypów.

Spycharka służy głównie do przesuwania i wstępnego rozplantowywania gruntu. Równiarka jest przeznaczona do dokładnego formowania profilu i spadków terenu.

Ładowarka służy głównie do nabierania, załadunku i przenoszenia materiałów sypkich. Równiarka natomiast wyrównuje i profiluje powierzchnię gruntu.

Równiarką można kształtować podłoże pod nawierzchnie, pobocza, skarpy, rowy boczne oraz powierzchnie nasypów. Umożliwia ona nadanie wymaganych spadków i równości.

Zgarniarka odspaja, nabiera, przewozi i rozkłada grunt. Stosuje się ją głównie przy przemieszczaniu większych ilości ziemi, a nie przy precyzyjnym profilowaniu.

Słowami-kluczami są: formowanie podłoża, profilowanie, wyrównywanie nasypów, wykonywanie rowów bocznych i nadawanie spadków. Takie czynności są typowe dla równiarki.

Falistość szyny to okresowe nierówności na powierzchni tocznej lub bocznej główki szyny. Powodują one drgania, hałas i zwiększone zużycie nawierzchni kolejowej.

Kontrola pozwala wykryć nierówności wpływające na spokojność jazdy i bezpieczeństwo eksploatacji. Umożliwia też zaplanowanie napraw, np. szlifowania szyn.

Falistomierz służy do pomiaru falistości, czyli podłużnych nierówności szyny. Profilomierz mierzy kształt przekroju poprzecznego główki szyny.

Może powodować wzrost hałasu, drgań i uderzeń dynamicznych. Przyspiesza zużycie szyn, kół pojazdów oraz elementów przytwierdzenia.

Najczęściej wykonuje się szlifowanie szyn, które przywraca prawidłową geometrię powierzchni główki. W poważniejszych przypadkach może być konieczna wymiana odcinka szyny.

Należy znaleźć wskazany dzień na osi poziomej, a następnie odczytać wysokość wykresu na osi pionowej. Wartość poziomego odcinka oznacza liczbę pracowników w danym przedziale dni.

Na wykresie 30. dzień znajduje się w przedziale, w którym poziomy odcinek harmonogramu ma wartość 140. Dlatego poprawny odczyt to 140 pracowników.

Poziomy odcinek oznacza, że przez dany okres liczba zatrudnionych pracowników nie zmienia się. Zmiana następuje dopiero przy pionowym skoku wykresu.

Służy do planowania liczby pracowników potrzebnych w kolejnych dniach robót. Ułatwia organizację brygad, zmian roboczych i zapotrzebowania na sprzęt.

Najczęstsze błędy to pomylenie osi wykresu, odczytanie wartości z niewłaściwego przedziału czasu oraz nieuwzględnienie stałej wartości na poziomym odcinku wykresu.

Po regularnej siatce punktów pomiarowych rozmieszczonych na obszarze terenu. Pomiar dotyczy całej powierzchni, a nie tylko jednej linii.

Niwelacja podłużna przebiega wzdłuż jednej osi, np. osi toru lub drogi. Niwelacja powierzchniowa obejmuje wiele punktów rozłożonych na całym obszarze.

Do określenia ukształtowania terenu, sporządzania planów wysokościowych oraz obliczania objętości wykopów i nasypów.

Niwelator wyznacza poziomą oś celową, względem której odczytuje się wartości na łatach ustawionych w kolejnych punktach terenu.

Siatka porządkuje rozmieszczenie punktów pomiarowych i ułatwia późniejsze opracowanie rzędnych oraz obliczenia robót ziemnych.

Rzędna punktu to jego wysokość odniesiona do przyjętego poziomu, najczęściej poziomu morza lub lokalnego reperu.

Najpierw odejmuje się procent zużycia od 100%. Następnie otrzymany procent mnoży się przez ilość początkową materiału.

Skoro zużyto 95% elementów, to niezużyte pozostało 100% - 95%, czyli 5%. Dlatego liczymy 0,05 × 512.

Łapka sprężysta SB-4 dociska stopkę szyny do podkładu i pomaga utrzymać szynę we właściwym położeniu. Jest elementem przytwierdzenia szynowego.

Elementy takie jak łapki, śruby czy podkłady są liczone jako pojedyncze części montażowe. Dlatego w zapotrzebowaniach i rozliczeniach stosuje się jednostkę „szt.”.

W praktyce elementów nie można zużyć w ułamku sztuki, dlatego wynik trzeba odnieść do sensu zadania i dostępnych odpowiedzi. Na egzaminie należy wybrać wariant zgodny z przyjętym sposobem zaokrąglenia lub najbliższy obliczeniu.

Częstym błędem jest liczenie 95% jako ilości pozostałej zamiast zużytej. Trzeba dokładnie sprawdzić, czy pytanie dotyczy materiału zużytego, czy pozostałego.

Ponieważ mogą zostać uderzone przez przejeżdżający pojazd kolejowy, powodując uszkodzenia, wykolejenie lub zagrożenie dla ludzi. Skrajnia musi pozostać wolna od przeszkód.

Nie. Nawet na torze zamkniętym mogą poruszać się pojazdy robocze lub może dojść do zmiany organizacji ruchu, dlatego przedmioty nie mogą naruszać skrajni.

Powinien niezwłocznie doprowadzić do usunięcia zagrożenia, czyli przesunąć materiały lub przedmioty na bezpieczną odległość od toru.

Skrajnia taboru dotyczy maksymalnego obrysu pojazdu kolejowego. Skrajnia budowli określa przestrzeń, która musi być wolna od stałych przeszkód przy torze.

Bo źródłem zagrożenia są fizyczne przeszkody. Jeżeli można je usunąć, należy je przesunąć poza skrajnię, a nie tylko oznaczać miejsce.

Odpowiada za to osoba wyznaczona do dozoru lub nadzoru robót. Powinna kontrolować, czy miejsce pracy jest zabezpieczone i czy materiały nie zagrażają ruchowi kolejowemu.

Kąt poziomy oblicza się jako różnicę odczytów na dwa cele, zwykle B minus A. Jeżeli wynik jest ujemny, dodaje się 360°.

Pomiar w dwóch położeniach lunety pozwala ograniczyć wpływ błędów instrumentalnych. Drugi pomiar pełni funkcję kontrolną.

Należy wykorzystać tylko odczyty przypisane do II położenia lunety, czyli odczyt na cel A i odczyt na cel B wykonane w tym samym położeniu.

Ponieważ 26′ jest mniejsze od 37′, pożycza się 1° jako 60′. Otrzymuje się 356°86′ − 265°37′ = 91°49′.

Do wyniku należy dodać 360°. Wynika to z pełnego obrotu koła poziomego.

Porównuje się kąty obliczone dla I i II położenia lunety. Powinny być bardzo zbliżone, a niewielka różnica wynika z dokładności pomiaru i odczytu.

Służy do pomiaru szerokości toru oraz różnicy wysokości toków szynowych. Na podstawie tych pomiarów można oceniać m.in. wichrowatość i gradient szerokości toru.

To zmiana wzajemnego położenia wysokościowego szyn na określonej długości toru. Oznacza skręcenie płaszczyzny toru i jest ważnym parametrem bezpieczeństwa.

To zmiana szerokości toru na określonej długości. Pokazuje, czy rozstaw szyn zmienia się płynnie, czy zbyt gwałtownie.

Strzałkomierz służy do pomiaru strzałek łuku toru, czyli oceny krzywizny toru w planie. Nie mierzy bezpośrednio szerokości toru ani różnicy wysokości szyn.

Falistomierz służy do badania falistości powierzchni tocznej szyny. Nie służy do pomiaru geometrii toru w zakresie szerokości i położenia toków szynowych.

Do ważnych parametrów należą szerokość toru, przechyłka, wichrowatość, nierówności pionowe i poziome oraz stan szyn. Ich przekroczenie może pogorszyć prowadzenie pojazdu.

Jeżeli pytanie dotyczy wichrowatości i gradientu szerokości toru, należy kojarzyć je z pomiarem szerokości oraz poziomu szyn, czyli z toromierzem z poziomnicą.