Pytania pomocnicze - TLO.01

Stała skali informuje, jaka wartość mierzonej wielkości przypada na jedną najmniejszą działkę skali. Dla woltomierza może być wyrażona np. w V/dz.

Należy podzielić zakres przez liczbę działek: 250 V / 50 dz = 5 V/dz. Jedna działka odpowiada wtedy 5 V.

Ta sama podziałka może być używana dla różnych zakresów. Zmiana zakresu zmienia wartość przypadającą na jedną działkę.

Działka to najmniejszy odcinek między kreskami podziałki. Wartości opisane liczbą pojawiają się zwykle co kilka lub kilkanaście działek.

Wartość napięcia wynosi 20 · 5 V = 100 V. Liczbę działek mnoży się przez stałą skali.

Patrzenie pod kątem powoduje błąd paralaksy, czyli pozorne przesunięcie wskazówki względem podziałki. Może to prowadzić do błędnego odczytu.

Liczbę litrów należy podzielić przez 3,785. W przybliżeniu można dzielić przez 3,8.

Jeden galon amerykański ma dokładnie około 3,785 litra.

Ponieważ 5000 l podzielone przez 3,785 daje około 1321 US gal, a najbliższą odpowiedzią jest 1300 US gal.

Galon amerykański ma około 3,785 l, a galon brytyjski około 4,546 l. Użycie niewłaściwego przelicznika daje błędny wynik.

Warto zapamiętać, że 1 US gal to około 3,8 l, a 1 l to około 0,264 US gal.

Błędna konwersja może prowadzić do niewłaściwego określenia ilości paliwa, co ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo lotu i obsługę techniczną.

Najważniejszym znakiem jest oznaczenie skali literą W, czyli wat. Watomierz służy do pomiaru mocy czynnej.

Moc czynna jest rzeczywiście wykorzystywana przez odbiornik i wyrażana w watach. Moc pozorna jest iloczynem napięcia i prądu, wyrażanym w woltoamperach.

Moc elektryczna zależy od napięcia i prądu. W obwodach prądu przemiennego watomierz musi dodatkowo uwzględnić przesunięcie fazowe między nimi.

Jest to wzór na moc czynną w obwodzie prądu przemiennego jednofazowego. Współczynnik cosφ określa wpływ przesunięcia fazowego na rzeczywiście pobieraną moc.

Cewkę prądową podłącza się szeregowo z odbiornikiem, a cewkę napięciową równolegle do odbiornika. Takie połączenie pozwala mierzyć moc czynną.

Moc czynna ma jednostkę W, moc bierna var, a moc pozorna VA. Współczynnik mocy jest bezwymiarowy i oznaczany jako cosφ.

Oznacza różnicę potencjałów elektrycznych między tymi punktami. Jest to wielkość, która może powodować przepływ prądu po zamknięciu obwodu.

Napięcie jest różnicą potencjałów, więc do jego określenia potrzebne są dwa punkty odniesienia. Jeden punkt może mieć potencjał względem przyjętej masy lub ziemi.

Jednostką napięcia elektrycznego jest wolt, oznaczany symbolem V.

Można zapisać: U_AB = V_A - V_B. Oznacza to, że napięcie między A i B jest różnicą potencjału punktu A i potencjału punktu B.

Napięcie mierzy się woltomierzem. Woltomierz podłącza się równolegle do badanego elementu lub między dwa punkty obwodu.

Napięcie to różnica potencjałów elektrycznych, a rezystancja to opór stawiany przepływowi prądu. Są to różne wielkości fizyczne mierzone w różnych jednostkach: napięcie w woltach, rezystancja w omach.

Konduktancja określa, jak łatwo element lub obwód przewodzi prąd elektryczny. Jest odwrotnością rezystancji.

Konduktancję oblicza się ze wzoru G = 1/R. Im większa rezystancja, tym mniejsza konduktancja.

Jednostką konduktancji jest siemens, oznaczany symbolem S. Jeden siemens to odwrotność jednego oma.

Konduktancja dotyczy konkretnego elementu lub obwodu i ma jednostkę S. Konduktywność, czyli przewodność właściwa, opisuje materiał i ma jednostkę S/m.

Rezystancja opisuje opór konkretnego elementu i ma jednostkę Ω. Rezystywność opisuje właściwość materiału i ma jednostkę Ω·m.

G = 1/R, więc G = 1/5 Ω = 0,2 S. Element o rezystancji 5 Ω ma konduktancję 0,2 siemensa.

Napięcie bez obciążenia może wyglądać poprawnie mimo złego stanu akumulatora. Dopiero obciążenie ujawnia spadek napięcia i rzeczywistą zdolność do zasilania odbiorników.

Napięcie spoczynkowe mierzy się bez dużego poboru prądu. Napięcie pod obciążeniem mierzy się przy podłączonym rezystorze lub odbiorniku wymuszającym znaczny prąd.

Gęstość elektrolitu mierzy się areometrem, czyli przyrządem pływakowym lub optycznym. Tester obciążeniowy mierzy napięcie elektryczne na zaciskach akumulatora.

Niepokojący jest szybki i duży spadek napięcia po załączeniu obciążenia. Może to wskazywać na rozładowanie, zużycie płyt, uszkodzone ogniwo lub zwiększoną rezystancję wewnętrzną.

Rezystor pobiera z akumulatora duży prąd i symuluje rzeczywiste obciążenie. Dzięki temu można obserwować, czy akumulator utrzymuje wymagane napięcie.

Należy zachować właściwą biegunowość, unikać zwarć, nie przekraczać czasu obciążenia i stosować procedury producenta. Akumulator oraz rezystor obciążający mogą się nagrzewać.

Dodaje się odwrotności pojemności: 1/Cz = 1/C1 + 1/C2 + 1/C3. Na końcu trzeba odwrócić otrzymany wynik.

W połączeniu szeregowym zwiększa się całkowita „trudność” gromadzenia ładunku. Matematycznie suma odwrotności daje po odwróceniu wartość mniejszą od najmniejszego kondensatora.

1/Cz = 1/1 + 1/2 + 1/3 = 11/6, więc Cz = 6/11 μF, czyli około 0,545 μF.

Przy połączeniu równoległym pojemności dodaje się bezpośrednio: Cz = C1 + C2 + C3.

Często myli się wzory dla połączenia szeregowego i równoległego. Dla kondensatorów szeregowo dodaje się odwrotności, a równolegle dodaje się pojemności.

Ponieważ prąd może rozdzielić się między kilka gałęzi. Każda dioda przewodzi część prądu, więc cały układ może przenieść większy prąd niż pojedyncza dioda.

Nie. W połączeniu równoległym napięcie na każdej diodzie jest takie samo, więc nie sumuje się tak jak w połączeniu szeregowym.

Połączenie równoległe zwiększa zdolność przewodzenia większego prądu. Połączenie szeregowe pozwala uzyskać większą wytrzymałość napięciową lub większy łączny spadek napięcia.

Diody mają niewielkie różnice parametrów, np. napięcia przewodzenia. Dioda o niższym napięciu przewodzenia może przejąć większy prąd i bardziej się nagrzewać.

Rezystory wyrównawcze pomagają równomierniej rozdzielić prąd między diody. Ograniczają ryzyko przeciążenia jednej z nich.

Napięcie przewodzenia to spadek napięcia na diodzie pracującej w kierunku przewodzenia. Dla typowej diody krzemowej wynosi ono około 0,6–0,7 V.

Połączenie szeregowe występuje wtedy, gdy rezystory są włączone jeden za drugim w tej samej gałęzi obwodu. Przez wszystkie elementy płynie ten sam prąd.

Rezystory są połączone równolegle, gdy ich początki i końce są podłączone do tych samych dwóch węzłów. Na każdym z nich występuje takie samo napięcie.

R1 i R2 znajdują się w jednej gałęzi jeden za drugim, więc są połączone szeregowo. Ich rezystancja zastępcza wynosi 5 Ω + 5 Ω = 10 Ω.

Połączenie równoległe tworzy dwie jednakowe drogi przepływu prądu. Całkowity opór dla prądu maleje, dlatego dwa rezystory 10 Ω równolegle dają 5 Ω.

Dla dwóch rezystorów równoległych stosuje się wzór Rz = (R1 · R2) / (R1 + R2). Jest to skrócona forma wzoru z odwrotnościami rezystancji.

Nie. Rezystancja zastępcza połączenia równoległego jest zawsze mniejsza od najmniejszej rezystancji w tym połączeniu.

Najpierw upraszcza się oczywiste fragmenty szeregowe lub równoległe. Następnie zastępuje się je jedną rezystancją i kontynuuje obliczenia aż do uzyskania jednej wartości.

Polega na tym, że dla tej samej wartości ciśnienia manometr może wskazywać inną wartość przy wzroście ciśnienia i inną przy jego spadku. Wynika to z właściwości sprężystych elementu pomiarowego.

Element sprężysty nie odkształca się i nie powraca idealnie natychmiast do poprzedniego kształtu. Jego reakcja zależy od wcześniejszego obciążenia, co powoduje różnice wskazań.

Błąd histerezy wynika z właściwości materiału elementu sprężystego. Błąd tarcia jest skutkiem oporów ruchu w mechanicznym układzie przenoszenia wskazania.

Luzy mechaniczne powodują martwy ruch elementów mechanizmu, zanim wskazówka zareaguje. Histereza dotyczy głównie opóźnionej reakcji samego elementu sprężystego.

Najczęściej stosuje się rurkę Bourdona, membranę, mieszek sprężysty lub puszkę aneroidową. Każdy z tych elementów odkształca się pod wpływem ciśnienia.

Temperatura zmienia właściwości materiału i może powodować zmianę wskazania. Nie jest jednak istotą histerezy, która polega na zależności wskazań od wcześniejszego kierunku zmian ciśnienia.

Porównuje się wskazania dla tych samych wartości ciśnienia podczas zwiększania i zmniejszania ciśnienia. Różnica między tymi wskazaniami jest miarą histerezy.