Pytania pomocnicze - TLO.01

Charakterystyczne są filtry 30 Hz, filtr 9960 Hz, detektor fazy oraz wskaźnik kursowy z pokrętłem OBS. Odbiornik porównuje fazę sygnałów, aby wyznaczyć radial.

VOR podaje kierunek kątowy względem naziemnej radiolatarni, czyli radial. Sam VOR nie mierzy odległości do stacji.

ADF wskazuje kierunek do radiolatarni NDB, zwykle w paśmie niskich i średnich częstotliwości. VOR pracuje w paśmie VHF i pozwala określić radial względem stacji.

OBS służy do ustawienia wybranego kursu lub radialu. Wskaźnik pokazuje następnie odchylenie samolotu od tej wybranej linii.

Sygnał 9960 Hz jest podnośną związaną z sygnałem odniesienia VOR. Jego obecność na schemacie jest jedną z cech rozpoznawczych odbiornika VOR.

VOR określa kierunek względem stacji, a DME mierzy odległość. Razem pozwalają określić pozycję statku powietrznego względem pomocy radionawigacyjnej.

ATC/transponder służy do identyfikacji statku powietrznego przez kontrolę ruchu lotniczego, a nie do wyznaczania radialu nawigacyjnego. Schemat z detekcją fazy 30 Hz odpowiada systemowi VOR.

Jest to jednostka momentu obrotowego: funt-siła pomnożony przez cal. Oznacza moment wywołany siłą 1 lbf działającą na ramieniu długości 1 cala.

Należy wartość w lbf·in pomnożyć przez 0,112985. W przybliżeniu można użyć współczynnika 0,113.

20 lbf·in × 0,112985 = 2,2597 N·m. Najbliższa odpowiedź egzaminacyjna to około 2,2 N·m.

Prawidłowy moment dokręcania zapewnia odpowiedni docisk i bezpieczeństwo połączenia. Zbyt mały moment może prowadzić do luzowania, a zbyt duży do uszkodzenia gwintu lub elementu.

lbf·in oznacza funt-siłę razy cal, a lbf·ft funt-siłę razy stopę. Ponieważ 1 ft = 12 in, jednostka lbf·ft jest 12 razy większa od lbf·in.

1 N·m ≈ 8,85075 lbf·in. Aby przeliczyć N·m na lbf·in, należy pomnożyć wartość przez około 8,85.

Najpierw trzeba odnaleźć dokładny numer modelu samolotu, a następnie przejść w tym samym wierszu do kolumny „Alternator”. Odczytana wartość jest właściwym typem alternatora dla tego modelu.

Różne warianty tej samej rodziny samolotów mogą mieć inne silniki i inne wyposażenie elektryczne. Nawet niewielka różnica w oznaczeniu modelu może oznaczać inną część katalogową.

Dla modelu PA-31-300 w kolumnie „Alternator” podano typ ALU-8521.

Podobne oznaczenia, np. ALU-8521 i ALY-8520, mogą dotyczyć różnych konstrukcji lub zastosowań. W lotnictwie część musi być zgodna z dokumentacją techniczną danego statku powietrznego.

Alternator wytwarza energię elektryczną podczas pracy silnika. Zasila odbiorniki pokładowe i umożliwia ładowanie akumulatora.

Tabele mogą zawierać model statku powietrznego, model silnika, typ rozrusznika, numer części oraz warianty wyposażenia. Pozwala to dobrać właściwy element do konkretnej konfiguracji samolotu.

AWG to amerykański system oznaczania rozmiaru przewodów. Im mniejszy numer AWG, tym większy przekrój przewodu.

Dłuższy przewód ma większą rezystancję, co powoduje większy spadek napięcia. Aby go ograniczyć, stosuje się przewód o większym przekroju.

Większy prąd wymaga przewodu o większym przekroju, aby ograniczyć nagrzewanie i spadek napięcia. W systemie AWG oznacza to mniejszy numer przewodu.

Należy wybrać skalę dla 28 V, znaleźć odpowiednią długość przewodu, przejść do linii natężenia prądu i odczytać rozmiar przewodu z dolnej skali.

Przy niskim napięciu nawet niewielki spadek stanowi duży procent napięcia zasilania. Może to pogorszyć pracę odbiorników elektrycznych.

Grubszy jest przewód AWG 10. W systemie AWG mniejszy numer oznacza większy rozmiar przewodu.

Ciśnienie statyczne to ciśnienie otaczającego powietrza, niezależne od prędkości lotu. Zależy głównie od wysokości i warunków atmosferycznych.

Ciśnienie dynamiczne wynika z ruchu powietrza względem statku powietrznego. Rośnie wraz ze wzrostem prędkości lotu.

W uproszczeniu suma ciśnienia statycznego i dynamicznego pozostaje stała: ps + pd = const.

Zasada Bernoulliego nie mówi o równości tych ciśnień. Mówi o stałości ich sumy w określonych warunkach przepływu.

Ciśnienie dynamiczne jest różnicą między ciśnieniem całkowitym mierzonym przez rurkę Pitota a ciśnieniem statycznym mierzonym przez port statyczny.

Ciśnienie dynamiczne służy głównie do wyznaczania prędkości względem powietrza, czyli prędkości wskazywanej przez prędkościomierz lub obliczanej przez ADC.

Nie. Ich wartości zależą od warunków lotu, prędkości i wysokości. Zasada Bernoulliego wskazuje na zależność sumy ciśnień, a nie na stałą przewagę jednego nad drugim.

Ponieważ część napięcia traci się na rezystancji wewnętrznej prądnicy. Spadek ten wynosi I · R, więc napięcie indukowane musi pokryć napięcie zaciskowe i straty wewnętrzne.

Stosuje się prawo Ohma: ΔU = I · R. Dla prądu 100 A i rezystancji 0,025 Ω spadek napięcia wynosi 2,5 V.

Dla prądnicy stosuje się wzór E = U + I · R. Do napięcia zaciskowego dodaje się spadek napięcia na rezystancji wewnętrznej.

Oznacza znamionowe napięcie stałe dostępne na zaciskach prądnicy podczas normalnej pracy. Nie musi być ono równe napięciu indukowanemu wewnątrz prądnicy.

Amper pomnożony przez om daje wolt, czyli A · Ω = V. Wynik I · R można więc dodać do napięcia U.

Najpierw oblicza się spadek napięcia: 100 · 0,025 = 2,5 V. Następnie E = 28 + 2,5 = 30,5 V.

Benzyna nie miesza się z wodą i unosi się na jej powierzchni. Strumień wody może rozprzestrzenić płonące paliwo zamiast je ugasić.

Piana tworzy warstwę na powierzchni cieczy, odcina dopływ tlenu i ogranicza parowanie paliwa. Dzięki temu zmniejsza ryzyko dalszego spalania i ponownego zapłonu.

Koc gaśniczy może być użyty przy małym ognisku pożaru, które da się szczelnie przykryć. Przy większej powierzchni, np. powyżej 2 m², jest zwykle niewystarczający.

Pożar benzyny należy do grupy B, czyli pożarów cieczy palnych i substancji topiących się pod wpływem ciepła.

Palą się głównie pary paliwa zmieszane z powietrzem. Ograniczenie parowania zmniejsza ilość palnej mieszaniny i ułatwia ugaszenie pożaru.

Tak, wiele gaśnic proszkowych nadaje się do pożarów grupy B. Jednak przy większej powierzchni rozlanej benzyny gaśnica pianowa jest korzystna, bo pokrywa paliwo warstwą piany.

Należy obliczyć oba składniki podane w specyfikacji dokładności, np. procent wartości zmierzonej oraz procent zakresu pomiarowego, a następnie je dodać.

Część błędu zależy od ustawionego zakresu miernika. Im większy zakres, tym większy składnik błędu pochodzący od zakresu.

Procent dzieli się przez 100, więc 0,1% = 0,001. Tę wartość mnoży się przez napięcie lub zakres.

Błąd bezwzględny podaje się w jednostkach mierzonej wielkości, np. w woltach lub miliwoltach. Błąd względny wyraża stosunek błędu bezwzględnego do wartości mierzonej, zwykle w procentach.

Obliczono 0,1% z 32,5 V, czyli 0,0325 V, oraz 0,1% ze 100 V, czyli 0,1 V. Suma wynosi 0,1325 V, czyli 132,5 mV.

Jeżeli dokładność miernika zawiera składnik zależny od zakresu, większy zakres zwiększa błąd graniczny. Dlatego zwykle wybiera się najmniejszy zakres, który bezpiecznie obejmuje mierzone napięcie.

Oznaczenie M4 informuje, że jest to gwint metryczny o średnicy nominalnej około 4 mm. Nie jest to rozmiar klucza potrzebnego do dokręcania.

Rozmiar klucza odpowiada wymiarowi pod klucz, czyli odległości między płaskimi bokami sześciokątnej nakrętki. Dla standardowej nakrętki M4 wymiar ten wynosi 7 mm.

Jest to odległość między dwiema przeciwległymi płaskimi powierzchniami łba śruby lub nakrętki sześciokątnej. Na tej podstawie dobiera się klucz płaski, oczkowy lub nasadowy.

Dla standardowej nakrętki M5 typowy rozmiar klucza to 8 mm, a dla M6 — 10 mm.

Zbyt duży klucz może ześlizgnąć się z nakrętki i zaokrąglić jej krawędzie. Może to utrudnić demontaż i spowodować uszkodzenie połączenia.

Wymiary należy sprawdzać w dokumentacji technicznej, normach, instrukcjach obsługowych lub danych katalogowych producenta. W lotnictwie nie powinno się opierać wyłącznie na domysłach.

Mostek Wheatstone’a służy do dokładnego pomiaru rezystancji, szczególnie rezystancji większych niż około 1 Ω. Pomiar wykonuje się przez zrównoważenie układu mostkowego.

Przy takich wartościach wpływ rezystancji przewodów i styków jest zwykle niewielki w porównaniu z mierzoną rezystancją. Mostek Wheatstone’a zapewnia wtedy wystarczającą dokładność.

Mostek Wheatstone’a stosuje się głównie do rezystancji średnich, powyżej około 1 Ω. Mostek Thomsona jest przeznaczony do bardzo małych rezystancji, gdzie trzeba ograniczyć wpływ przewodów pomiarowych.

Zrównoważenie mostka oznacza taki dobór rezystancji w ramionach układu, że przez wskaźnik zera nie płynie prąd. Wtedy można obliczyć nieznaną rezystancję z proporcji ramion mostka.

Mostek Thomsona jest przeznaczony przede wszystkim do pomiaru bardzo małych rezystancji, zwykle poniżej 1 Ω. Dla rezystancji większych właściwszy jest mostek Wheatstone’a.

Mostek Wiena jest stosowany głównie w pomiarach związanych z częstotliwością oraz w generatorach przebiegów sinusoidalnych. Nie jest typowym mostkiem do pomiaru rezystancji większej niż 1 Ω.

Mostek Maxwella-Wiena służy głównie do pomiaru indukcyjności cewek i ich parametrów. Nie jest właściwym wyborem do prostego pomiaru rezystancji większej niż 1 Ω.