Pytania pomocnicze - TWO.03

To określenie poziomu zaawansowania montażu elementów kadłubowych. Informuje, czy wykonano już płaty, konstrukcję przestrzenną, poszycie lub dalsze wyposażenie sekcji.

P6 oznacza otwartą konstrukcję przestrzenną bez poszycia. Widoczny jest szkielet sekcji, np. wręgi, denniki lub grodzie, ale nie ma jeszcze zamykających płatów poszycia.

W P6 konstrukcja przestrzenna jest otwarta i bez poszycia. W P7 następuje jej zamykanie przez dokładanie sprefabrykowanych płatów.

P5 dotyczy montażu giętych płyt na łożach wraz z konstrukcją związaną. Na ilustracji widać przede wszystkim przestrzenny szkielet sekcji, a nie płat giętego poszycia.

Obecność lub brak poszycia pomaga odróżnić otwartą konstrukcję przestrzenną od sekcji zamykanej lub zamkniętej. Brak poszycia przy konstrukcji przestrzennej wskazuje na P6.

Mogą to być wręgi, denniki, grodzie, wzdłużniki, poprzecznice i inne usztywnienia. Tworzą one szkielet przyszłej sekcji kadłuba.

Najczęściej przyrząd stoi na statywie i ma lunetę lub układ celowniczy. Operator patrzy przez przyrząd, aby wyznaczyć kierunek, poziom, pion lub położenie punktu.

Teodolit służy do dokładnego pomiaru kątów oraz wyznaczania osi i kierunków. Może być używany przy ustawianiu sekcji i kontroli geometrii kadłuba.

Niwelator służy głównie do wyznaczania poziomów i różnic wysokości. Teodolit umożliwia przede wszystkim pomiar kątów poziomych i pionowych.

Elementy kadłuba są duże i wymagają dokładnego ustawienia przestrzennego. Przyrządy optyczne pozwalają kontrolować położenie elementów z większą dokładnością niż proste narzędzia ręczne.

Poziomica wężowa działa na zasadzie jednakowego poziomu cieczy w połączonych naczyniach. Nie ma lunety, statywu pomiarowego ani układu optycznego.

Pion służy do sprawdzania pionowości elementów. Składa się z ciężarka zawieszonego na sznurku i nie wykonuje pomiaru optycznego.

Listwa traserska pomaga przy trasowaniu, czyli nanoszeniu linii, punktów i oznaczeń na elementach konstrukcyjnych. Nie jest narzędziem optycznym.

Polega na usuwaniu odkształceń przez miejscowe nagrzewanie materiału bez uderzania młotem. Wykorzystuje się skurcz metalu powstający podczas stygnięcia nagrzanego obszaru.

Podczas prostowania nie wykonuje się złącza spawanego ani nie dodaje spoiwa. Palnik służy jedynie do miejscowego nagrzania blachy lub profilu.

Przy cięciu tlenem powstaje szczelina cięcia i strumień iskier oraz żużla. Przy prostowaniu cieplnym palnik nagrzewa powierzchnię materiału punktowo lub pasmowo, bez rozdzielania blachy.

Stosuje się palniki gazowe, często wielopłomieniowe, zestaw tlenowo-acetylenowy lub tlenowo-propanowy oraz przyrządy kontrolne do sprawdzania płaskości i kształtu.

Stosuje się je po spawaniu, cięciu lub obróbce, gdy blachy i profile uległy odkształceniu. Jest przydatne szczególnie tam, gdzie uderzanie mogłoby uszkodzić powierzchnię lub konstrukcję.

Najważniejsze zagrożenia to poparzenia, pożar, promieniowanie cieplne, praca z gazami technicznymi i możliwość zapłonu materiałów w pobliżu. Konieczne są okulary ochronne, rękawice i kontrola szczelności instalacji gazowej.

Belka technologiczna jest elementem tymczasowym. Służy do usztywnienia konstrukcji, utrzymania geometrii sekcji lub bloku oraz ułatwienia montażu i transportu.

Belka technologiczna zwykle nie jest elementem docelowego układu wiązań kadłuba. Często ma charakter pomocniczy, bywa oznaczona ostrzegawczo i po zakończeniu etapu montażu jest usuwana.

Pokładnik jest stałym elementem wiązania pokładu, przenoszącym obciążenia eksploatacyjne. Belka technologiczna pełni funkcję pomocniczą tylko w czasie budowy lub montażu.

Duże otwory i szerokie sekcje łatwo ulegają odkształceniom. Belka technologiczna zapobiega zmianie kształtu konstrukcji przed ostatecznym połączeniem elementów.

Zrębnica luku ładunkowego to stałe obramowanie otworu luku, zwykle wystające ponad pokład. Chroni luk i stanowi oparcie dla zamknięcia luku.

Usuwa się ją dopiero wtedy, gdy konstrukcja uzyska wymaganą sztywność i stabilność, np. po wykonaniu odpowiednich spoin lub zamontowaniu docelowych elementów usztywniających.

Może dojść do deformacji sekcji, utraty wymiarów montażowych, powstania naprężeń oraz problemów przy łączeniu bloków kadłuba.

Rozpoznaje się go po stałym połączeniu z konstrukcją za pomocą spoin. Nie ma mechanizmu zacisku, śruby dociskowej ani elektromagnesu.

Służą do zaczepiania zawiesi podczas podnoszenia, przemieszczania lub obracania blach, sekcji i bloków kadłuba.

Uchwyt przyspawany jest połączony z elementem spoiną, natomiast uchwyt śrubowy zaciska się mechanicznie za pomocą śruby dociskowej.

Spoina przenosi obciążenie podczas podnoszenia. Jej uszkodzenie może doprowadzić do oderwania uchwytu i upadku transportowanego elementu.

Należy sprawdzić stan uchwytu, jakość spoin, brak pęknięć i odkształceń oraz zgodność nośności z masą podnoszonego elementu.

Jeżeli jest uchwytem technologicznym, zwykle odcina się go, a miejsce po nim szlifuje i kontroluje pod kątem uszkodzeń powierzchni.

To przemieszczanie sekcji kadłuba po powierzchni stoczni, np. między halą prefabrykacji, placem montażowym i malarnią. Wykonuje się go transporterami platformowymi lub wózkami transportowymi.

Transporter porusza się po podłożu i przewozi ładunek poziomo. Transport pionowy wykonują urządzenia podnoszące, takie jak suwnice, żurawie lub dźwigi.

Duża liczba kół rozkłada ciężar sekcji na większą powierzchnię i zmniejsza nacisk jednostkowy na nawierzchnię. Ułatwia też manewrowanie ciężkim ładunkiem.

Transporterem przewozi się sekcje płaskie, sekcje przestrzenne, bloki kadłuba oraz ciężkie elementy konstrukcyjne przygotowane do dalszego montażu.

Wodowanie wymaga wprowadzenia kadłuba do wody za pomocą pochylni, doku, syncroliftu lub innego systemu wodowania. Transporter jedynie przemieszcza elementy po terenie stoczni.

Należy sprawdzić masę ładunku, nośność transportera, położenie środka ciężkości, zabezpieczenie sekcji oraz drożność trasy przejazdu. Transport powinien odbywać się pod nadzorem wyznaczonej osoby.

Syncrolift służy do podnoszenia jednostek z wody, opuszczania ich na wodę oraz przemieszczania na stanowiska remontowe lub montażowe.

Najczęściej jest pokazany jako pozioma platforma przy nabrzeżu, podnoszona pionowo za pomocą zsynchronizowanych mechanizmów.

Dok pływający zanurza się i wynurza dzięki komorom balastowym oraz ma boczne ściany. Syncrolift podnosi statek na platformie bez wykorzystania pływalności doku.

Slip wzdłużny ma pochyłe tory, po których jednostka jest wciągana lub spuszczana do wody. Syncrolift działa pionowo, podnosząc lub opuszczając platformę.

Synchronizacja zapewnia równomierne podnoszenie platformy i zapobiega przechyłom, które mogłyby uszkodzić statek lub urządzenie.

Najczęściej obsługuje małe i średnie jednostki, takie jak holowniki, kutry, promy, statki robocze oraz jednostki specjalne.

Rozpoznaje się go po układzie sekcji, których obszar narastania w widoku bocznym tworzy kształt zbliżony do trapezu. Sekcje są dokładane stopniowo wzdłuż i wzwyż kadłuba.

W metodzie wyspowej prace prowadzi się w kilku oddzielnych rejonach kadłuba. W metodzie trapezowej montaż narasta w jednej zorganizowanej strefie o układzie trapezowym.

Sekcje są podstawowymi elementami montażowymi, które kolejno ustawia się i łączy w większą konstrukcję kadłuba. Ich kolejność decyduje o rozpoznaniu metody montażu.

Wpływa na dokładność wymiarową, dostęp do spawania, stateczność konstrukcji podczas budowy oraz organizację pracy na pochylni lub w doku.

Najczęściej spotyka się metody: wyspową, trapezową, piramidalną i piętrową. Różnią się przede wszystkim sposobem narastania konstrukcji na schemacie.

Nazwa metody często wynika bezpośrednio z geometrii pokazanej na schemacie. Dla metody trapezowej kluczowy jest zarys przypominający trapez.

Po dużych ładowniach i pokrywach lukowych rozmieszczonych wzdłuż kadłuba. Masowiec nie ma układu pokładu typowego dla kontenerów ani instalacji rurociągowych charakterystycznych dla zbiornikowca.

Masowiec przewozi ładunki sypkie lub masowe luzem, np. węgiel, rudę, zboże, nawozy, cement albo kruszywa.

Masowiec ma ładownie do przewozu materiałów sypkich, a zbiornikowiec ma zbiorniki do cieczy. Zbiornikowiec jest też wyposażony w rozbudowane rurociągi, pompy i armaturę przeładunkową.

Kontenerowiec ma konstrukcję przystosowaną do układania kontenerów w prowadnicach i na pokładzie. Masowiec ma duże luki ładunkowe i przestrzenie do ładunku przewożonego luzem.

Ładunki masowe są często bardzo ciężkie i mogą obciążać kadłub nierównomiernie. Dlatego masowiec wymaga mocnych grodzi, dna podwójnego, usztywnień i odpowiednich wiązań kadłuba.

Pokrywy lukowe zamykają ładownie i chronią ładunek przed wodą oraz warunkami atmosferycznymi. Muszą być szczelne i wytrzymałe.

Prostowanie polega na usunięciu falistości, wygięć i naprężeń powstałych np. podczas transportu, składowania lub walcowania blachy. Celem jest uzyskanie płaskiego materiału gotowego do trasowania, cięcia i dalszej obróbki.

Walcarka prostująco-odprężająca umożliwia równomierne prostowanie dużych arkuszy blach i jednoczesne zmniejszenie naprężeń wewnętrznych. Jest wydajna i zapewnia powtarzalną jakość obróbki.

Prostowanie mechaniczne odbywa się przez nacisk lub walcowanie, np. w walcarce. Prostowanie cieplne wykorzystuje miejscowe nagrzewanie materiału, które powoduje kontrolowane odkształcenia.

Palnik może być używany do prostowania cieplnego lub cięcia, ale nie jest podstawowym urządzeniem do seryjnego prostowania arkuszy blach w obróbce wstępnej. Do tego stosuje się maszyny, takie jak walcarki prostująco-odprężające.

Odprężanie zmniejsza naprężenia wewnętrzne, które mogłyby powodować późniejsze odkształcenia elementów. Dzięki temu łatwiej zachować wymagane wymiary i jakość montażu kadłuba.

Do obróbki wstępnej zalicza się m.in. oczyszczanie, odzendrzanie, prostowanie, trasowanie, cięcie oraz przygotowanie krawędzi. Kolejność zależy od technologii stosowanej w stoczni.