Pytania pomocnicze - TWO.03

Polega na kierowaniu strumienia wody pod odpowiednim ciśnieniem na spoiny, złącza lub miejsca styku elementów kadłuba. Po drugiej stronie sprawdza się, czy nie występują przecieki.

Minimalna odległość od badanego miejsca styku powinna wynosić 1,5 m. Zbyt mała odległość może zafałszować wynik lub uszkodzić powierzchnię.

Test wykonuje się, aby wykryć nieszczelności w spoinach, połączeniach i przegrodach. Ma to zapewnić bezpieczeństwo eksploatacji jednostki pływającej.

Kontroluje się głównie spoiny, styki blach, grodzie, poszycie kadłuba oraz połączenia elementów konstrukcyjnych. Szczególną uwagę zwraca się na miejsca narażone na kontakt z wodą.

Badanie powinno być prowadzone przez wyznaczone osoby z odpowiednimi uprawnieniami lub doświadczeniem. Nadzór odpowiada za prawidłowy przebieg próby i ocenę wyniku.

Nieszczelność objawia się pojawieniem wody, zawilgocenia lub przecieku po przeciwnej stronie badanego złącza. Miejsce przecieku należy oznaczyć i przekazać do naprawy.

Charakterystyczne są słowa: płyn pieniący, pęcherzyki, podciśnienie, próżnia lub skrzynka próżniowa. Pęcherzyki wskazują miejsce nieszczelności.

Skrzynka umożliwia wytworzenie podciśnienia nad badaną spoiną. Dzięki temu powietrze przechodzące przez nieszczelność tworzy pęcherzyki w płynie pieniącym.

Płyn pieniący uwidacznia przepływ powietrza przez nieszczelność. W miejscu przecieku pojawiają się widoczne pęcherzyki.

W metodzie pęcherzykowej wykrywa się nieszczelność przez pęcherzyki i podciśnienie lub gaz. Próba hydrostatyczna polega na napełnieniu przestrzeni cieczą i sprawdzaniu przecieków pod ciśnieniem słupa cieczy.

Można kontrolować spoiny poszycia, grodzi, zbiorników i innych elementów wymagających szczelności. Metoda jest szczególnie przydatna przy lokalnej kontroli złączy spawanych.

O nieszczelności świadczy pojawienie się pęcherzyków piany w konkretnym miejscu spoiny. To miejsce wymaga naprawy lub dalszej kontroli.

Nie. Jest to metoda nieniszcząca, ponieważ nie uszkadza badanego elementu ani spoiny.

Służy do wybierania, luzowania i utrzymywania napięcia lin cumowniczych. Ułatwia bezpieczne ustawienie i utrzymanie statku przy nabrzeżu.

Charakterystyczny jest poziomy bęben linowy, masywna rama fundamentowa, napęd z przekładnią oraz elementy hamulcowe. Urządzenie jest przystosowane do pracy z linami, a nie z łańcuchem.

Wciągarka cumownicza nawija i napina liny cumownicze. Stoper łańcucha kotwicznego blokuje łańcuch kotwiczny i zabezpiecza go przed samoczynnym przesuwaniem.

Wciągarka współpracuje z linami cumowniczymi, przewłokami lub kluzami cumowniczymi oraz pachołami na statku i nabrzeżu. Razem tworzą układ umożliwiający bezpieczne utrzymanie jednostki.

Podczas cumowania na urządzenie działają duże siły od naprężonych lin. Rama i fundament muszą przenieść te obciążenia na konstrukcję kadłuba bez odkształceń i uszkodzeń.

Wciągarka cumownicza obsługuje liny cumownicze. Wciągarka topenantowa służy do podnoszenia lub opuszczania elementów olinowania, np. bomu przeładunkowego.

Ponieważ dzieli kadłub wzdłuż jego długości na lewą i prawą burtę. Płaszczyzna pozioma dzieliłaby kadłub na część górną i dolną, więc nie byłaby płaszczyzną symetrii burt.

Najczęściej nazywa się ją płaszczyzną diametralną statku. Jest to podstawowa płaszczyzna odniesienia w geometrii kadłuba.

Przebiega wzdłuż osi stępki, czyli wzdłuż głównej osi konstrukcyjnej dolnej części kadłuba. Dzięki temu wyznacza środek statku w kierunku poprzecznym.

Płaszczyzna diametralna jest pionowa i dzieli statek na lewą oraz prawą burtę. Płaszczyzna wodnicy konstrukcyjnej jest pozioma i odnosi się do projektowego poziomu zanurzenia statku.

Służy jako płaszczyzna odniesienia przy trasowaniu, ustawianiu elementów, kontroli symetrii i odczytywaniu dokumentacji konstrukcyjnej kadłuba.

Płaszczyzna równoległa do wodnicy konstrukcyjnej jest pozioma. Nie dzieli kadłuba na lewą i prawą burtę, więc nie jest płaszczyzną symetrii statku.

Długość skrajnej części statku oblicza się ze wzoru 0,4 · L, gdzie L oznacza długość obliczeniową jednostki.

Oznacza 40% długości obliczeniowej statku. Dla L = 180 m wartość 0,4L wynosi 72 m.

Przepisy klasyfikacyjne posługują się ustalonymi definicjami wymiarów, aby obliczenia były jednoznaczne i porównywalne dla różnych jednostek.

Wynik podaje się w jednostkach długości, najczęściej w metrach, np. 72,0 m.

Należy pomnożyć 180 m przez 0,4. Otrzymujemy 72 m, czyli 40% długości obliczeniowej statku.

Służy do wskazania maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia statku. Pozwala sprawdzić, czy jednostka nie została przeładowana.

Różne linie odpowiadają różnym warunkom pływania, np. wodzie słodkiej, wodzie morskiej, strefie tropikalnej lub zimowej. Wynika to ze zmian gęstości wody i warunków bezpieczeństwa.

Zanurzenie to odległość od linii wodnej do najniższego punktu kadłuba. Wolna burta to odległość od linii wodnej do pokładu wolnej burty.

Oznacza, że statek jest zanurzony zbyt głęboko dla danych warunków. Może to świadczyć o przeciążeniu i zmniejszeniu bezpieczeństwa pływania.

Woda morska ma większą gęstość niż słodka, więc daje większą wyporność. W wodzie słodkiej statek zanurza się głębiej przy tej samej masie.

Przegłębienie to różnica zanurzenia na dziobie i na rufie. Nie jest tym samym co maksymalne dopuszczalne zanurzenie określane przez znak wolnej burty.

Dział kontroli jakości jest odpowiedzialny za formalne sprawdzenie zgodności wykonania z dokumentacją i wymaganiami. Pracownicy produkcyjni mogą przygotować obszar i usuwać usterki, ale nie są organem odbiorowym.

Inspektor nadzoruje próbę i potwierdza, że wykonano ją zgodnie z przepisami klasyfikacyjnymi. Jego obecność nadaje badaniu formalny charakter odbiorowy.

Armator lub jego przedstawiciel może uczestniczyć w odbiorze, ale nie zastępuje działu kontroli jakości ani inspektora Towarzystwa Klasyfikacyjnego. Wymagania klasyfikacyjne potwierdza inspektor klasyfikacyjny.

Badaniom podlegają między innymi zbiorniki, grodzie, dno podwójne, poszycie kadłuba, skrajniki oraz przedziały wodoszczelne. Celem jest wykrycie przecieków i nieszczelnych połączeń spawanych.

Stosuje się między innymi próbę hydrostatyczną, próbę strumieniem wody oraz metodę pęcherzykową. Dobór metody zależy od badanego elementu, etapu budowy i wymagań odbiorowych.

Pozytywny wynik oznacza, że badany obszar nie wykazuje przecieków ani nieszczelności w warunkach przewidzianych procedurą próby. Wynik powinien być potwierdzony dokumentacją odbiorową.

Służy do zmniejszenia tarcia między elementami ślizgowymi pochylni. Ułatwia płynne zsuwanie kadłuba do wody.

Ponieważ w torach ślizgowych ruch odbywa się przez poślizg powierzchni. Smar tworzy warstwę zmniejszającą opory tarcia.

W torach ślizgowych element przesuwa się po nasmarowanej powierzchni. W torach rolkowych ruch odbywa się głównie dzięki toczeniu rolek.

Może dojść do zwiększenia tarcia, nierównomiernego ruchu kadłuba, zatrzymania wodowania lub przeciążenia elementów podbudowy.

Płoza ślizgowa współpracuje z torem ślizgowym i przenosi obciążenie kadłuba. Umożliwia kontrolowany poślizg jednostki po pochylni.

Ponieważ te rozwiązania bazują na toczeniu, a nie na klasycznym poślizgu po nasmarowanej powierzchni. Smar pochylniowy kojarzy się z torami ślizgowymi.

Butlę należy identyfikować przede wszystkim po etykiecie i oznaczeniu gazu. W systemie barw europejskich tlen ma zwykle białą część barkową butli.

Acetylen rozpoznaje się po etykiecie oraz oznaczeniu gazu. W oznaczeniach barwnych część barkowa butli acetylenowej ma kolor kasztanowy lub bordowy.

Kolor może być niepełny, zabrudzony albo niezgodny ze starszym systemem oznaczeń. Ostatecznym potwierdzeniem rodzaju gazu jest etykieta, napis na butli i dokumentacja.

Tlen i acetylen stosuje się głównie do cięcia gazowego, podgrzewania oraz prostowania cieplnego elementów stalowych. Mieszanka tych gazów daje płomień o bardzo wysokiej temperaturze.

Acetylen jest gazem bardzo łatwopalnym i w określonych warunkach może tworzyć mieszaniny wybuchowe. Butle acetylenowe należy chronić przed nagrzaniem, uderzeniami i przewróceniem.

Tlen sam się nie pali, ale silnie podtrzymuje spalanie. Materiały nasączone tlenem mogą zapalać się znacznie łatwiej i palić gwałtowniej.

Kontakt tlenu pod ciśnieniem z olejem lub smarem może doprowadzić do samozapłonu albo wybuchu. Reduktory, zawory i przewody tlenowe muszą być czyste i odtłuszczone.

Spoina znajduje się na pionowej powierzchni, a jeziorko spawalnicze jest prowadzone w kierunku pionowym: z dołu do góry albo z góry na dół.

Spawanie z dołu do góry zwykle daje lepszą kontrolę przetopu i jest stosowane przy grubszych elementach. Spawanie z góry na dół bywa szybsze, ale trudniej uzyskać dobry przetop.

W pozycji pionowej stopiony metal spoiny spływa pod wpływem grawitacji. Spawacz musi lepiej kontrolować prąd, prędkość prowadzenia i ruch elektrody lub uchwytu.

Często stosuje się oznaczenia PA, PB, PC, PD, PE, PF i PG. Dla spawania pionowego typowe są PF, czyli pionowo z dołu do góry, oraz PG, czyli pionowo z góry na dół.

Mogą pojawić się podtopienia, nadmierny nadlew, braki przetopu, przyklejenia oraz nierówny kształt lica spoiny. Wynika to głównie z trudniejszej kontroli jeziorka spawalniczego.

Pozycja pionowa występuje m.in. przy spawaniu grodzi, wręgów, usztywnień pionowych, elementów burt oraz sekcji kadłuba ustawionych pionowo podczas montażu.