Pytania pomocnicze - TWO.08

NAVTEX służy do automatycznego odbioru morskich informacji bezpieczeństwa MSI, takich jak ostrzeżenia nawigacyjne, meteorologiczne i prognozy pogody.

NAVTEX nie służy do lokalizacji rozbitków ani do wskazywania pozycji tratwy ratunkowej. Takie zadania wykonują odpowiednio EPIRB i SART.

NAVTEX odbiera komunikaty bezpieczeństwa MSI, natomiast DSC służy głównie do cyfrowego wywołania alarmowego, pilnego, bezpieczeństwa lub rutynowego w radiokomunikacji.

Mogą to być informacje o uszkodzonych światłach nawigacyjnych, dryfujących obiektach, zamkniętych akwenach, pracach hydrotechnicznych lub nowych przeszkodach nawigacyjnych.

Odbiornik NAVTEX sam odbiera i selekcjonuje komunikaty według rejonu oraz rodzaju informacji, bez konieczności ciągłego ręcznego nasłuchu przez załogę.

MSI dostarcza aktualnych informacji o zagrożeniach i warunkach na akwenie, co pomaga bezpiecznie planować trasę oraz podejmować decyzje nawigacyjne.

EPIRB służy do nadawania sygnału alarmowego z pozycją w sytuacji zagrożenia, a SART pomaga w lokalizacji jednostki lub rozbitków przez radar. Nie są systemami do regularnego odbioru ostrzeżeń i prognoz.

Kanał 10 VHF służy do łączności radiotelefonicznej statek–statek. Używa się go m.in. do uzgadniania manewrów, mijania, wyprzedzania i przekazywania ostrzeżeń.

Kanał 16 VHF jest kojarzony głównie z łącznością alarmową i bezpieczeństwa w żegludze morskiej. W żegludze śródlądowej do łączności statek–statek właściwy jest kanał 10.

Łączność statek–statek stosuje się przy uzgadnianiu manewrów, mijaniu, wyprzedzaniu, przejściu przez trudne odcinki oraz przy ostrzeganiu innych jednostek o zagrożeniach.

Łączność statek–statek odbywa się bezpośrednio między jednostkami pływającymi. Łączność statek–brzeg służy do kontaktu ze stacjami brzegowymi, administracją drogi wodnej, portami lub śluzami.

Używanie właściwego kanału zapewnia, że komunikaty trafią do odpowiednich odbiorców. Zmniejsza to ryzyko nieporozumień, kolizji i zakłóceń w ruchu statków.

Najprościej zapamiętać zasadę: w żegludze śródlądowej statek ze statkiem rozmawia na kanale 10 VHF.

Oznacza to sekwencja trzech krótkich dźwięków. Informuje ona inne jednostki, że statek używa napędu wstecznego.

Krótki dźwięk trwa około 1 sekundy. W zapisach graficznych jest zwykle przedstawiany jako krótka kreska lub punktowy znak.

Długi dźwięk trwa zwykle od 4 do 6 sekund. Stosuje się go m.in. w sygnałach ostrzegawczych i przy ograniczonej widzialności.

Sygnały dźwiękowe informują inne statki o zamiarach manewrowych lub aktualnym działaniu jednostki. Zmniejsza to ryzyko kolizji, zwłaszcza przy małej odległości lub ograniczonej widoczności.

Praca maszyn wstecz to trzy krótkie dźwięki. Jeden krótki i dwa krótkie dźwięki dotyczą manewrów zmiany kierunku, zależnie od przepisów i sytuacji nawigacyjnej.

Szerokość geograficzna określa położenie na północ lub południe od równika i oznacza się ją φ. Długość geograficzna określa położenie na wschód lub zachód od Greenwich i oznacza się ją λ.

Przy długości geograficznej stosuje się litery E oraz W. E oznacza długość wschodnią, a W długość zachodnią.

Przy szerokości geograficznej stosuje się litery N oraz S. N oznacza szerokość północną, a S szerokość południową.

Długość geograficzna ma zakres od 0° do 180° na wschód lub zachód od południka Greenwich. Wartość większa niż 180° nie jest poprawnym zapisem długości geograficznej.

Szerokość geograficzna ma zakres od 0° do 90° na północ lub południe od równika. Wartość większa niż 90° jest niepoprawna.

Zapis zawiera symbol λ, czyli długość geograficzną, wartość mieści się w zakresie 0°–180°, a litera E oznacza kierunek wschodni.

Symbol φ oznacza szerokość geograficzną, a nie długość. Nawet jeśli liczba i kierunek wyglądają poprawnie, nie jest to zapis długości geograficznej.

Kafar służy do wbijania pali w dno, np. przy budowie nabrzeży, pomostów, dalb, umocnień brzegowych lub fundamentów obiektów wodnych.

Kafar wbija pale w dno, natomiast pogłębiarka usuwa urobek z dna w celu zwiększenia głębokości toru wodnego, basenu portowego lub kanału.

Szalanda to jednostka lub barka przeznaczona głównie do przewozu urobku, np. z pogłębiania. Nie posiada zasadniczo urządzenia do wbijania pali.

Ponieważ nie służy głównie do przewozu osób lub ładunków, lecz do wykonywania specjalistycznych prac na drodze wodnej lub w porcie.

Zagrożeniami są ograniczenie szerokości szlaku, praca ciężkiego urządzenia udarowego, hałas, ryzyko kolizji z jednostkami przechodzącymi obok oraz możliwość uszkodzenia infrastruktury podwodnej.

Powinny zachować szczególną ostrożność, zmniejszyć prędkość, unikać wytwarzania fali i stosować się do oznakowania oraz poleceń służb nadzorujących prace.

To zdolność statku do utrzymywania zadanego kierunku ruchu. Im większa stateczność kursowa, tym mniej korekt sterem potrzeba podczas płynięcia.

Stępka belkowa biegnie wzdłuż kadłuba i zwiększa opór boczny podwodnej części statku. Dzięki temu jednostka trudniej samoczynnie odchyla się od kursu.

Wręgi wzmacniają kadłub poprzecznie i nadają mu kształt, ale nie są głównym elementem odpowiadającym za stateczność kursową. W tym zakresie ważniejsza jest stępka.

Stewa dziobowa zamyka konstrukcję kadłuba od strony dziobu i łączy elementy poszycia. Nie jest jednak podstawowym elementem wpływającym na stateczność kursową.

Stewa rufowa znajduje się na rufie i stanowi tylny element konstrukcyjny kadłuba. Może być związana z układem sterowym lub śrubowym, ale w tym pytaniu nie jest poprawną odpowiedzią.

Stateczność kursowa dotyczy utrzymywania kierunku ruchu. Stateczność poprzeczna dotyczy odporności statku na przechyły boczne.

Jeśli pytanie dotyczy utrzymywania kursu przez kadłub, należy kojarzyć je ze stępką. W podanym pytaniu poprawną odpowiedzią jest stępka belkowa.

VRM, czyli Variable Range Marker, służy do pomiaru odległości od własnej jednostki do echa radarowego. Na ekranie radaru ma postać ruchomego okręgu lub pierścienia odległości.

VRM mierzy odległość do obiektu, a EBL mierzy namiar, czyli kierunek do obiektu. W praktyce często używa się ich razem do określenia położenia echa radarowego.

Operator przesuwa znacznik VRM tak, aby przechodził przez wybrane echo radarowe. Wartość odległości jest następnie wyświetlana na wskaźniku radaru, np. w milach morskich lub kilometrach.

Pozwala szybko ocenić dystans do brzegu, przeszkody, innej jednostki lub znaku nawigacyjnego. Ułatwia to bezpieczne prowadzenie statku przy mgle, opadach lub w nocy.

VHF oznacza łączność radiotelefoniczną na falach ultrakrótkich. Nie służy do pomiaru odległości na radarze, lecz do komunikacji między statkami i ze służbami brzegowymi.

Można określić położenie obiektu względem własnej jednostki: jego odległość oraz namiar. To podstawowy sposób identyfikacji i śledzenia ech radarowych.

Pchacz ma zwartą, roboczą sylwetkę, mocny kadłub i przód przystosowany do współpracy z barkami. Nie ma typowego układu pokładów pasażerskich ani ładowni.

Pchacz Łoś służy do pchania barek lub zestawów barek na śródlądowych drogach wodnych. Jest jednostką napędowo-manewrową, a nie statkiem pasażerskim.

Pchacz pcha barkę lub zestaw przed sobą, a holownik najczęściej ciągnie jednostkę na linie holowniczej. Różnica dotyczy głównie sposobu przekazywania siły napędowej.

Nie jest przeznaczony do przewozu pasażerów i nie ma odpowiednich pomieszczeń ani wyposażenia pasażerskiego. Jego główną funkcją jest obsługa zestawów transportowych.

Zestaw pchany to połączenie pchacza i jednej lub kilku barek pchanych przed nim. Taki układ jest często stosowany w żegludze śródlądowej do przewozu ładunków.

Statek obsługi technicznej często ma wyposażenie robocze, np. dźwig, platformę serwisową lub urządzenia do prac hydrotechnicznych. Pchacz jest przede wszystkim przystosowany do przemieszczania barek.

Światło sektorowe wskazuje bezpieczny kierunek żeglugi lub ostrzega przed zejściem z właściwego toru. Różne kolory widoczne są w różnych sektorach.

Najczęściej stosuje się barwy: białą, czerwoną i zieloną. Na mapach oznacza się je skrótami W, R i G.

Należy szukać symbolu światła z zaznaczonymi granicami sektorów, zwykle w formie linii lub wachlarza wychodzącego z punktu światła.

Światło sektorowe rozróżnia kierunki za pomocą kolorowych sektorów. Nabieżnik składa się zwykle z dwóch świateł ustawionych w jednej linii, które wyznaczają konkretny kierunek prowadzenia.

WRG oznacza, że światło ma sektory białe, czerwone i zielone. Kolejność i zakres sektorów należy odczytać z mapy lub Spisu Świateł.

Pomagają utrzymać jednostkę w bezpiecznym korytarzu podejściowym. Zmiana widzianej barwy światła informuje nawigatora o zejściu z właściwego kierunku.

Minimalną szerokość szlaku żeglownego określa się na poziomie dna statku o dopuszczalnej ładowności przy pełnym zanurzeniu.

Wodnica konstrukcyjna znajduje się wyżej niż dno statku i nie pokazuje rzeczywistej przestrzeni potrzebnej dla kadłuba w najniższej części. Dla bezpieczeństwa ważny jest przekrój dostępny na poziomie dna statku.

Szerokość rzeki lub kanału obejmuje cały akwen między brzegami, natomiast szerokość szlaku żeglownego dotyczy tylko części przeznaczonej i bezpiecznej do żeglugi.

Pełne zanurzenie odpowiada sytuacji, gdy statek jest załadowany do dopuszczalnej ładowności. Parametry szlaku muszą zapewniać bezpieczne przejście także w takim przypadku.

Statek może wejść na mieliznę, uderzyć w skarpę podwodną lub stracić sterowność. Zwiększa się też ryzyko kolizji przy mijaniu lub wyprzedzaniu.

Znaki brzegowe i pływające wskazują granice lub przebieg bezpiecznego toru wodnego. Ułatwiają prowadzenie statku w obrębie wyznaczonego szlaku.