Pytania pomocnicze - TWO.08

Rumpel służy do ręcznego wychylania steru. Może być używany jako podstawowy element sterowania na małych jednostkach albo jako sterowanie awaryjne.

Ponieważ pozwala oddziaływać bezpośrednio na ster lub jego mechanizm. Nie wymaga sprawnego przeniesienia ruchu z koła sterowego przez cięgna.

Są to elementy przenoszące ruch ze stanowiska sterowania na mechanizm sterowy. Mogą mieć postać cięgien, linek, przekładni lub innych połączeń mechanicznych.

Rumpel służy do sterowania kierunkiem przez wychylanie steru. Manetka służy zwykle do obsługi napędu, np. regulacji obrotów i kierunku pracy silnika.

Pozwala zachować kontrolę nad jednostką po uszkodzeniu podstawowego układu sterowego. Jest ważne dla bezpieczeństwa załogi, statku i innych uczestników ruchu.

Kolumna sterowa jest częścią stanowiska sterowania, ale przy awarii ciągów może nie przenosić ruchu na ster. W takiej sytuacji potrzebne jest sterowanie bezpośrednie, czyli rumpel.

Proszek gaśniczy nie przewodzi prądu w taki sposób jak woda lub piana. Dzięki temu można go stosować przy urządzeniach elektrycznych, o ile gaśnica ma odpowiednie oznaczenie.

Woda przewodzi prąd, więc jej użycie może spowodować porażenie osoby gaszącej. Może także doprowadzić do zwarcia i większych uszkodzeń instalacji.

Gaśnica proszkowa jest bardziej uniwersalna i może gasić pożary klas A, B, C oraz urządzenia elektryczne. Gaśnica śniegowa, czyli CO₂, dobrze nadaje się do elektryki i cieczy palnych, ale gorzej do materiałów stałych żarzących się.

Zależnie od rodzaju proszku może gasić pożary klasy A, B i C. Oznaczenia klas pożarów zawsze należy sprawdzić na etykiecie gaśnicy.

Piana zawiera wodę, dlatego może przewodzić prąd. Stosuje się ją głównie do cieczy palnych i niektórych materiałów stałych, ale nie do czynnej instalacji elektrycznej.

Należy zerwać zabezpieczenie, skierować wylot na źródło ognia i nacisnąć dźwignię. Strumień proszku prowadzi się u podstawy płomieni, zachowując bezpieczną odległość.

Służy do zawrócenia statku i wprowadzenia go na własny ślad torowy. Dzięki temu jednostka może wrócić w rejon, przez który wcześniej przepłynęła.

Najczęściej stosuje się ją w sytuacji „człowiek za burtą”. Jest szczególnie przydatna, gdy utracono kontakt wzrokowy z osobą w wodzie.

Statek wychodzi na kurs przeciwny do pierwotnego i wraca w pobliże swojego poprzedniego toru. Celem jest powrót do miejsca zdarzenia.

Ponieważ pozwala wrócić na wcześniejszy ślad torowy nawet wtedy, gdy miejsce zdarzenia nie jest widoczne. Manewr opiera się na kursach i zmianach steru, a nie tylko na obserwacji wzrokowej.

Zwykły zwrot o 90° tylko zmienia kierunek ruchu statku. Pętla Williamsona ma doprowadzić statek na kurs przeciwny i na jego wcześniejszy ślad torowy.

Należy zapamiętać, że pętla Williamsona pozwala na wprowadzenie statku na swój własny ślad torowy. To jest najważniejsza cecha tego manewru.

Oznacza, że osoba wypadła do wody i należy natychmiast rozpocząć działania ratunkowe. Priorytetem jest nieutracenie jej z pola widzenia.

Poprawna jest sekwencja oznaczona jako B. To ją należy rozpoznać jako sygnał alarmu „człowiek za burtą”.

Należy natychmiast zaalarmować załogę i wskazywać miejsce, w którym znajduje się człowiek w wodzie. Jedna osoba powinna stale obserwować rozbitka.

Koło ratunkowe pomaga utrzymać się na powierzchni i ułatwia oznaczenie miejsca, w którym znajduje się poszkodowany. Może być wyposażone w światło lub pławkę dymną.

Jednym z klasycznych manewrów jest pętla Williamsona, która pozwala wrócić na przeciwny kurs i dojść w rejon wypadnięcia człowieka.

Łączności radiowej używa się, gdy potrzebna jest pomoc innych jednostek lub służb ratowniczych. W sytuacji zagrożenia życia stosuje się odpowiednią procedurę alarmową na radiu VHF.

Osoba w wodzie jest trudna do odnalezienia, szczególnie przy fali, złej widzialności lub w nocy. Stała obserwacja znacząco zwiększa szanse skutecznego podjęcia z wody.

Zwalniak hydrostatyczny automatycznie uwalnia tratwę ratunkową z łoża, gdy statek zanurzy się na określoną głębokość. Dzięki temu tratwa może wypłynąć na powierzchnię nawet bez udziału załogi.

Automatyczne uwolnienie następuje podczas zatonięcia jednostki, gdy zwalniak hydrostatyczny znajdzie się pod wodą na odpowiedniej głębokości. Mechanizm rozłącza mocowanie tratwy.

Linka operacyjna służy do ręcznego uruchomienia i otwarcia tratwy po jej wyrzuceniu za burtę. Zwalniak hydrostatyczny działa automatycznie pod wpływem ciśnienia wody.

Stałe zamocowanie uniemożliwiłoby jej samoczynne wypłynięcie podczas zatonięcia statku. Mechanizm zwalniający zwiększa szanse użycia tratwy w sytuacji nagłej.

Najważniejsze elementy to łoże tratwy, pasy lub mocowanie, zwalniak hydrostatyczny oraz linka mocująco-operacyjna. Ich prawidłowe połączenie umożliwia uwolnienie i napełnienie tratwy.

Jest elementem bezpieczeństwa, który musi zadziałać niezawodnie w sytuacji awaryjnej. Przeterminowany lub uszkodzony zwalniak może nie uwolnić tratwy podczas zatonięcia jednostki.

Ponieważ fale radarowe rozchodzą się głównie po linii widzenia. Im wyżej znajduje się SART, tym większy jest jego horyzont radarowy i szansa wykrycia przez jednostkę poszukującą.

SART ułatwia odnalezienie rozbitków lub tratwy ratunkowej przez jednostki wyposażone w radar. Po odebraniu impulsu radarowego odpowiada sygnałem widocznym na ekranie radaru.

Nie. Sprawna bateria zapewnia działanie urządzenia przez wymagany czas, ale nie jest sposobem na zwiększenie zasięgu wykrycia.

SART pracuje w określonym paśmie przeznaczonym do współpracy z radarami. Użytkownik nie zwiększa jego zasięgu przez zmianę częstotliwości.

Oznacza to, że przeszkody, krzywizna Ziemi i fale mogą ograniczać wykrycie celu. Dlatego wysokość anteny radaru i wysokość obiektu mają duże znaczenie.

Zwykle pojawia się jako charakterystyczna seria kropek, kresek lub łuków na ekranie radaru. Wskazują one kierunek do transpondera.

SART współpracuje z radarami jednostek poszukujących i pomaga w lokalizacji na miejscu akcji. Radiopława COSPAS-SARSAT wysyła sygnał alarmowy odbierany przez system satelitarny.

Tłumienie pożaru polega na ograniczeniu dopływu tlenu do strefy spalania. Bez odpowiedniej ilości tlenu proces spalania nie może być podtrzymany.

Instalacja gazowa wypełnia zamkniętą ładownię gazem gaśniczym, który wypiera tlen i tłumi pożar. Nie powoduje też zalania ładunku wodą.

Należy ewakuować ludzi, zamknąć otwory ładowni, wyłączyć wentylację i uszczelnić przestrzeń. Jest to konieczne dla bezpieczeństwa oraz skuteczności gaszenia.

Instalacja gazowa działa przez zmniejszenie ilości tlenu w pomieszczeniu. Instalacja hydrantowa podaje wodę, która głównie chłodzi i zalewa palący się materiał.

Woda może uszkodzić ładunek, zwiększyć masę w ładowni i pogorszyć stateczność statku. Przy niektórych ładunkach może też wywołać niebezpieczną reakcję.

Często stosuje się dwutlenek węgla CO₂. Jest skuteczny w zamkniętych przestrzeniach, ponieważ wypiera tlen, ale jest niebezpieczny dla ludzi.

W siłowni znajdują się paliwa, oleje, gorące powierzchnie silników oraz urządzenia elektryczne. Połączenie materiałów palnych i źródeł zapłonu znacząco zwiększa ryzyko pożaru.

Do powstania pożaru potrzebne są: materiał palny, tlen oraz źródło zapłonu. W siłowni wszystkie te elementy występują jednocześnie.

Najczęściej są to paliwo, oleje smarne, oleje hydrauliczne, zaolejone czyściwo oraz opary paliw. Szczególnie groźne są wycieki i rozpylone paliwo.

Źródłami zapłonu mogą być gorące elementy silnika, kolektory wydechowe, iskry, zwarcia elektryczne, przegrzane łożyska lub urządzenia pracujące pod dużym obciążeniem.

Należy usuwać wycieki paliwa i oleju, utrzymywać czystość, kontrolować instalacje techniczne, dbać o wentylację oraz sprawność sprzętu gaśniczego.

Paliwo może zetknąć się z gorącą powierzchnią lub iskrą i szybko się zapalić. Jeszcze większe zagrożenie powstaje, gdy paliwo jest rozpylone lub tworzy łatwopalne opary.

Zaolejone powierzchnie, szmaty i zabrudzenia zwiększają ilość materiałów palnych. Regularne sprzątanie ogranicza możliwość rozprzestrzenienia się ognia.

Czujka dymowa wykrywa obecność dymu i przekazuje sygnał do centrali alarmowej. Dzięki temu możliwe jest szybkie ostrzeżenie załogi o zagrożeniu pożarowym.

Czujka dymowa służy do wykrywania pożaru, natomiast tryskacz jest elementem instalacji gaśniczej. Tryskacz uruchamia podanie wody po wzroście temperatury.

Panel alarmowy odbiera sygnały z czujek i informuje o alarmie. Może wskazywać strefę lub pomieszczenie, w którym wykryto zagrożenie.

Na statku ewakuacja i akcja gaśnicza są trudniejsze niż na lądzie. Wczesne wykrycie dymu pozwala szybko zareagować i ograniczyć rozwój pożaru.

Stosuje się je w pomieszczeniach załogi, korytarzach, pomieszczeniach technicznych, magazynach i innych przestrzeniach wymagających nadzoru pożarowego.

Nie. Czujka dymowa tylko wykrywa dym i uruchamia sygnalizację alarmową. Gaszenie pożaru wykonuje załoga lub instalacje gaśnicze.

Klasa drogi wodnej określa parametry techniczne szlaku, m.in. dopuszczalne wymiary statków, głębokości, szerokości oraz prześwity pod mostami.

Zanurzenie decyduje, czy statek może bezpiecznie przejść przez dany odcinek drogi wodnej. Musi być mniejsze od dostępnej głębokości z zachowaniem zapasu wody pod stępką.

Na drodze wodnej o znaczeniu regionalnym klasy II maksymalne zanurzenie statku wynosi 1,6 m.

Klasa podaje parametry ogólne, ale rzeczywiste warunki mogą się zmieniać przez niski stan wody, zamulenie, roboty hydrotechniczne lub lokalne ograniczenia.

To różnica między głębokością akwenu a zanurzeniem statku. Zapewnia bezpieczeństwo i zmniejsza ryzyko wejścia na mieliznę lub uszkodzenia kadłuba.

Do znaczenia regionalnego zalicza się niższe klasy śródlądowych dróg wodnych, używane głównie w żegludze lokalnej i regionalnej, a nie w dużym transporcie międzynarodowym.