Pytania pomocnicze - AUD.02

PNG obsługuje przezroczystość, najczęściej przez kanał alfa, oraz stosuje kompresję bezstratną. Dzięki temu obraz nie traci jakości po zapisaniu.

Kanał alfa przechowuje informację o przezroczystości pikseli. Pozwala określić, które fragmenty obrazu są całkowicie lub częściowo przezroczyste.

JPEG nie obsługuje przezroczystości i stosuje kompresję stratną. Po zapisaniu tło przezroczyste zostanie zwykle zastąpione kolorem, np. białym.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez utraty informacji o obrazie. Kompresja stratna usuwa część danych, co może pogorszyć jakość obrazu.

Tak, GIF obsługuje prostą przezroczystość, ale zwykle tylko jednobitową: piksel jest albo przezroczysty, albo nie. PNG lepiej nadaje się do płynnych przejść przezroczystości.

PNG stosuje się do grafik internetowych, ikon, logotypów, zrzutów ekranu i obrazów wymagających przezroczystości. Jest dobry tam, gdzie ważna jest jakość i ostre krawędzie.

Przy f/22 otwór przysłony jest mniejszy, więc obraz ma większy zakres akceptowalnej ostrości. Przy f/2.8 otwór jest większy, co powoduje silniejsze rozmycie tła i płytszą głębię ostrości.

Oznacza wartość przysłony, czyli stosunek ogniskowej do średnicy otworu przysłony. Im większa liczba f, tym mniejszy otwór i mniej światła dociera do matrycy lub filmu.

Przymknięcie przysłony, np. z f/4 do f/22, zmniejsza ilość światła docierającego do aparatu. Aby utrzymać prawidłową ekspozycję, trzeba zwykle wydłużyć czas naświetlania lub zwiększyć ISO.

Duża głębia ostrości jest przydatna w fotografii krajobrazowej, architektonicznej, dokumentacyjnej i grupowej. Pozwala uzyskać ostre elementy zarówno bliżej, jak i dalej od aparatu.

Mała głębia ostrości oznacza, że ostry jest tylko niewielki fragment sceny, a tło lub pierwszy plan są rozmyte. Duża głębia ostrości oznacza, że większa część kadru pozostaje ostra.

Przy bardzo małym otworze przysłony pojawia się dyfrakcja, czyli uginanie światła na krawędziach otworu. Może to zmniejszyć szczegółowość obrazu mimo dużej głębi ostrości.

Najwygodniejszy jest tryb preselekcji przysłony, oznaczany zwykle A lub Av. Fotograf wybiera wartość przysłony, a aparat dobiera odpowiedni czas naświetlania.

Oznacza, że obraz obiektu na matrycy jest dwa razy większy niż sam obiekt w rzeczywistości. Przykładowo obiekt o długości 5 mm zostanie odwzorowany jako obraz o długości 10 mm.

Większość obiektywów makro osiąga maksymalnie skalę 1:1. Aby uzyskać większe powiększenie, trzeba zwiększyć wyciąg układu optycznego, np. pierścieniami pośrednimi.

Odsuwają obiektyw od matrycy, co pozwala ostrzyć z mniejszej odległości i zwiększa skalę odwzorowania. Same nie mają soczewek.

Telekonwerter zwiększa ogniskową, ale nie jest podstawowym narzędziem do uzyskiwania dużej skali odwzorowania z bliska. Do makro 2:1 skuteczniejsze są obiektyw makro i pierścienie pośrednie.

Filtr makro jest dodatkową soczewką nakręcaną na obiektyw i może pogarszać jakość obrazu. Pierścienie pośrednie nie mają optyki, tylko zwiększają odległość obiektywu od matrycy.

Najczęstsze problemy to bardzo mała głębia ostrości, spadek ilości światła, trudne ustawianie ostrości i ryzyko poruszenia zdjęcia. Dlatego często używa się statywu, lampy lub sanek nastawczych.

Im większe powiększenie i im mniejsza odległość fotografowania, tym mniejsza głębia ostrości. Przy skali 2:1 ostry może być tylko bardzo cienki fragment obiektu.

Światło boczne tworzy cienie na nierównościach powierzchni, dzięki czemu faktura staje się widoczna. Światło przednie świeci zgodnie z kierunkiem patrzenia aparatu i spłaszcza obraz.

Cienie podkreślają zagłębienia, słoje i nierówności drewna. Bez cieni powierzchnia może wyglądać płasko i mniej naturalnie.

Światło kierunkowe pada z wyraźnego kierunku i daje mocniejsze cienie. Światło rozproszone jest miękkie, równomierne i zmniejsza widoczność faktury.

Blendy używa się, gdy cienie są zbyt głębokie i zasłaniają szczegóły. Powinna tylko delikatnie rozjaśniać cienie, aby faktura nadal była widoczna.

Oświetlenie tylne przede wszystkim podkreśla kontur i separuje obiekt od tła. Nie oświetla dobrze powierzchni skierowanej do aparatu, więc słabiej pokazuje strukturę drewna.

Lampę najlepiej ustawić z boku obiektu, pod kątem do fotografowanej powierzchni. Im bardziej światło ślizga się po powierzchni, tym mocniej widoczna jest faktura.

Głębia bitowa określa, ile bitów służy do zapisania informacji o barwie jednego piksela. Im większa głębia bitowa, tym więcej kolorów lub odcieni może zawierać obraz.

Standardowy obraz RGB ma trzy kanały: czerwony, zielony i niebieski. Każdy kanał ma po 8 bitów, czyli razem 3 × 8 bitów = 24 bity na piksel.

Obraz 24-bitowy pozwala zapisać około 16,7 miliona kolorów. Wynika to z obliczenia 2^24.

8 bitów na cały piksel pozwala zapisać tylko 256 kolorów, co jest za mało dla realistycznej fotografii. W praktyce 8 bitów stosuje się na jeden kanał barwny, a nie na cały obraz RGB.

Obraz 1-bitowy może zawierać tylko dwie wartości, najczęściej czerń i biel. Obraz 24-bitowy zapisuje miliony kolorów i nadaje się do fotografii barwnej.

Zbyt mała głębia bitowa powoduje uproszczenie kolorów, pasmowanie tonalne i utratę płynnych przejść. Dla profesjonalnego druku fotografii barwnej wymagany jest obraz o odpowiedniej liczbie kolorów, np. 24-bitowy.

Tak, w typowym obrazie RGB 24 bity oznaczają 8 bitów dla kanału R, 8 bitów dla kanału G i 8 bitów dla kanału B. Suma daje 24 bity na piksel.

To parametr opisujący barwę światła, wyrażany w kelwinach. Określa, czy światło jest wizualnie ciepłe, neutralne czy chłodne.

Światło świecy jest pomarańczowo-żółte, czyli wizualnie ciepłe. Takie źródła światła mają niskie wartości temperatury barwowej, około 1800 K.

Typowe światło dzienne w południe ma około 5500 K. Jest to wartość często używana jako punkt odniesienia w fotografii.

Światło ciepłe ma niską temperaturę barwową, np. 1800–3200 K. Światło chłodne ma wysoką temperaturę, np. 6500 K i więcej.

Balans bieli kompensuje barwę źródła światła, aby kolory na zdjęciu wyglądały naturalnie. Przy świetle świec aparat musi skorygować silną ciepłą dominantę.

Typowe lampy żarowe i halogenowe mają około 2800–3200 K. Dają światło cieplejsze niż światło dzienne, ale mniej ciepłe niż świeca.

Ponieważ zwiększa kontrast między jasnymi i ciemnymi partiami obrazu. Dzięki temu krawędzie oraz drobne szczegóły stają się bardziej widoczne.

Oba tryby zwiększają kontrast, ale Światło ostre działa mocniej i bardziej agresywnie. Nakładka daje zwykle subtelniejszy efekt.

Mnożenie służy głównie do przyciemniania obrazu. Nie podkreśla krawędzi i detali tak skutecznie jak tryby kontrastowe.

Najprościej zmniejszyć krycie warstwy z ustawionym trybem Światło ostre. Można też użyć maski warstwy, aby ograniczyć efekt tylko do wybranych obszarów.

Tryby mieszania określają, jak piksele jednej warstwy oddziałują z pikselami warstw znajdujących się pod spodem. Pozwalają m.in. rozjaśniać, przyciemniać, zwiększać kontrast lub tworzyć efekty specjalne.

Gdy efekt jest zbyt silny, pojawiają się jasne obwódki przy krawędziach, wzrost szumu lub przesadny kontrast detali. Dlatego wyostrzanie warto stosować z umiarem.

RAW zapisuje nieprzetworzone dane z matrycy aparatu, zwykle z większą głębią tonalną niż JPEG. Pozwala szerzej korygować ekspozycję, balans bieli, kontrast i kolory bez szybkiej utraty jakości.

JPEG jest już przetworzony i skompresowany stratnie przez aparat, więc część informacji zostaje utracona. RAW zachowuje więcej danych, dlatego lepiej nadaje się do zaawansowanej edycji.

Nie. Plik RAW wymaga wywołania w programie graficznym, a następnie eksportu np. do JPEG lub PNG, jeśli ma być użyty w internecie.

Najczęściej koryguje się balans bieli, ekspozycję, światła, cienie, kontrast, nasycenie oraz ostrość. RAW daje też większe możliwości odzyskiwania szczegółów z jasnych i ciemnych partii obrazu.

JPEG stosuje kompresję stratną i zapisuje obraz po przetworzeniu przez aparat. RAW zawiera więcej danych źródłowych, dlatego pliki są większe.

RAW warto wybrać przy zdjęciach wymagających wysokiej jakości i późniejszej obróbki, np. portretach, fotografii produktowej lub ślubnej. JPEG sprawdza się, gdy liczy się mały rozmiar pliku i szybka publikacja bez dużej edycji.

Kropla porusza się szybko, więc przy długim czasie ekspozycji zostanie zarejestrowana jako rozmazana smuga. Krótki czas, np. 1/2000 s, ogranicza czas rejestracji ruchu i pozwala uzyskać ostry obraz.

Lepszy jest czas 1/2000 s, ponieważ jest znacznie krótszy. Im krótszy czas otwarcia migawki, tym mniejsze ryzyko poruszenia szybko poruszającego się obiektu.

Obiekt może wyjść nieostry lub rozmazany. Jest to tzw. poruszenie wynikające z ruchu obiektu w czasie ekspozycji.

Krótki czas migawki wpuszcza mniej światła na matrycę lub film. Aby zdjęcie nie było zbyt ciemne, trzeba skompensować to np. wyższym ISO, większym otworem przysłony albo mocniejszym światłem.

Najłatwiej użyć trybu preselekcji czasu, oznaczanego zwykle jako Tv lub S. Fotograf ustawia czas migawki, a aparat dobiera pozostałe parametry ekspozycji.

Błysk lampy trwa bardzo krótko, często krócej niż czas otwarcia migawki. Dzięki temu może skutecznie zatrzymać szybki ruch, zwłaszcza w fotografii studyjnej.

Filtr polaryzacyjny redukuje odbicia od powierzchni niemetalicznych, takich jak szkło, woda, liście czy lakier. Dodatkowo może zwiększać nasycenie kolorów i przyciemniać błękit nieba.

Odbite światło jest częściowo spolaryzowane, a filtr polaryzacyjny przepuszcza tylko światło o określonym kierunku polaryzacji. Obracając filtr, można osłabić lub prawie usunąć niepożądane odbicia.

Nie, filtr polaryzacyjny nie usuwa skutecznie refleksów od powierzchni metalicznych. Najlepiej działa na powierzchniach niemetalicznych, np. wodzie, szkle i tworzywach.

Filtr polaryzacyjny redukuje odbicia i wpływa na kontrast oraz nasycenie barw. Filtr UV ogranicza promieniowanie ultrafioletowe, a w fotografii cyfrowej często pełni głównie funkcję ochronną.

Filtr ND zmniejsza ilość światła wpadającego do obiektywu bez zmiany kolorystyki obrazu. Umożliwia stosowanie dłuższych czasów naświetlania lub większego otworu przysłony w jasnym świetle.

Filtr połówkowy szary przyciemnia tylko część kadru, najczęściej niebo. Stosuje się go do wyrównania ekspozycji między jasnym niebem a ciemniejszym krajobrazem.

Efekt jest zwykle najsilniejszy, gdy fotografuje się pod kątem około 90° względem kierunku padania światła słonecznego. Siłę efektu reguluje się przez obracanie pierścienia filtra.