Pytania pomocnicze - AUD.02

Ponieważ przekątna matrycy 36 × 24 mm wynosi około 43,3 mm, a ogniskowa 50 mm jest do niej zbliżona. Taki obiektyw daje naturalny kąt widzenia.

Obiektyw standardowy daje naturalny kąt widzenia, natomiast szerokokątny obejmuje szerszy fragment sceny. Szerokokątny ma krótszą ogniskową niż standardowy.

Obiektyw długoogniskowy ma większą ogniskową i węższy kąt widzenia, przez co przybliża odległe obiekty. Obiektyw standardowy nie daje tak silnego przybliżenia.

Oznacza to, że obraz wygląda naturalnie, bez wyraźnego rozszerzenia perspektywy lub silnego przybliżenia. Taką cechę ma obiektyw standardowy.

Nie. Ogniskowa standardowa zależy od wielkości matrycy lub filmu. Im mniejsza matryca, tym krótsza ogniskowa daje podobny kąt widzenia.

Stosuje się twierdzenie Pitagorasa: pierwiastek z sumy kwadratów boków, czyli √(36² + 24²). Wynik to około 43,3 mm.

Winietowanie widać jako przyciemnienie, rzadziej rozjaśnienie, narożników kadru względem środka. Najłatwiej zauważyć je na jednolitym tle, np. niebie lub jasnej ścianie.

Winietowanie dotyczy nierównomiernej jasności obrazu, głównie rogów kadru. Dystorsja dotyczy zniekształcenia geometrii, np. wygięcia linii prostych.

Przy maksymalnie otwartej przysłonie promienie światła docierające do brzegów kadru są bardziej ograniczane przez konstrukcję obiektywu. Po przymknięciu przysłony efekt zwykle maleje.

Winietowanie mechaniczne może spowodować zbyt długa lub niewłaściwa osłona przeciwsłoneczna, gruby filtr albo kilka filtrów założonych jednocześnie. Elementy te mogą fizycznie zasłaniać część obrazu przy brzegach kadru.

Nie zawsze. W fotografii artystycznej winietowanie bywa stosowane celowo, aby skierować uwagę widza na środek kadru. W fotografii technicznej i reprodukcyjnej zwykle jest niepożądane.

Można użyć korekcji profilu obiektywu w edytorze RAW lub narzędzi do korekcji winiety. Program rozjaśnia narożniki albo wyrównuje jasność całego kadru.

Koma zniekształca punktowe źródła światła przy brzegach kadru, nadając im kształt przecinka lub komety. Winietowanie zmienia jasność rogów kadru, ale nie opisuje kształtu punktów świetlnych.

Barwa czysta jest intensywna, mocno nasycona i wyrazista. Nie wygląda na przygaszoną, szarawą ani zabrudzoną.

Barwa czysta jest żywa i nasycona, natomiast barwa złamana jest stonowana lub przygaszona. Barwę można złamać przez dodanie szarości, czerni, bieli albo barwy dopełniającej.

Na ilustracji dominują czerwienie i oranże, czyli barwy ciepłe. Barwy zimne to przede wszystkim błękity, zielenie i fiolety.

Dominanta barwna to kolor, który wyraźnie przeważa w obrazie i wpływa na jego odbiór. W tej ilustracji dominantą są intensywne barwy czerwono-pomarańczowe.

Nie. Barwy dopełniające to pary barw leżące naprzeciwko siebie na kole barw, np. czerwony i zielony. Barwa czysta odnosi się do stopnia nasycenia i intensywności koloru.

Im większe nasycenie, tym barwa wydaje się bardziej intensywna i czysta. Obniżenie nasycenia powoduje, że kolor staje się bardziej przygaszony.

Im mniejsza liczba przysłony, np. f/2,8 zamiast f/8, tym większy otwór względny obiektywu i mniejsza głębia ostrości. Dzięki temu tło łatwiej ulega rozmyciu.

Otwarta przysłona wpuszcza więcej światła. Aby zachować tę samą ekspozycję, należy skrócić czas otwarcia migawki, czyli zmniejszyć czas naświetlania.

Trzy działki: f/8 → f/5,6 → f/4 → f/2,8. Oznacza to wpuszczenie 8 razy większej ilości światła przez obiektyw.

Skoro przysłona wpuszcza o 3 EV więcej światła, czas trzeba skrócić o 3 EV: 1/30 s → 1/60 s → 1/125 s → 1/250 s. Dlatego poprawny zestaw to 1/250 s i f/2,8.

Ekwiwalentna ekspozycja to różne pary czasu i przysłony dające tę samą ilość światła na matrycy. Zmieniają jednak wygląd zdjęcia, np. głębię ostrości lub sposób oddania ruchu.

f/2,8 oznacza większy otwór przysłony niż f/5,6. Większy otwór daje płytszą głębię ostrości, więc obiekty poza płaszczyzną ostrości są bardziej rozmyte.

Na rozmycie tła wpływają także ogniskowa obiektywu, odległość aparatu od fotografowanego obiektu oraz odległość obiektu od tła. Dłuższa ogniskowa i większy dystans między obiektem a tłem wzmacniają rozmycie.

Obraz utajony to niewidoczny zapis obrazu powstały w emulsji światłoczułej po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero podczas wywoływania.

Halogenki srebra są substancjami światłoczułymi w emulsji fotograficznej. Pod wpływem światła tworzą obraz utajony, który następnie jest redukowany w procesie wywoływania.

Wywoływacz zawiera związki redukujące, które przekształcają naświetlone halogenki srebra w srebro metaliczne. Dzięki temu powstaje widzialny obraz.

Wywoływanie tworzy widzialny obraz przez redukcję halogenków srebra do srebra. Utrwalanie usuwa nienaświetlone i niewywołane halogenki srebra, aby obraz nie ciemniał dalej pod wpływem światła.

Kąpiel przerywająca zatrzymuje działanie wywoływacza i stabilizuje efekt przed utrwalaniem. Najczęściej ma odczyn kwaśny, który neutralizuje zasadowy wywoływacz.

Wyższa temperatura przyspiesza reakcje chemiczne i może zwiększyć gęstość oraz kontrast obrazu. Zbyt duża temperatura lub za długi czas mogą prowadzić do przewołania materiału.

Nie powinny one zostać zredukowane podczas prawidłowego wywoływania. Są usuwane w etapie utrwalania, aby materiał fotograficzny stał się odporny na dalsze działanie światła.

Najczęściej po dużym miechu między obiektywem a tylną częścią aparatu, konstrukcji na ławie lub szynach oraz kasecie na błonę płaską. Taki aparat ma możliwość przesuwów i pochyleń standardów.

Miech umożliwia zmianę odległości między obiektywem a płaszczyzną materiału światłoczułego. Pozwala to ustawiać ostrość oraz wykonywać korekcje perspektywy i płaszczyzny ostrości.

Najczęściej stosuje się błony płaskie, np. w formatach 4 × 5 cala lub 8 × 10 cala. Każdy arkusz umieszcza się zwykle w osobnej kasecie.

Aparat wielkoformatowy rejestruje obraz na znacznie większym materiale, zwykle błonie płaskiej, i często ma ruchome standardy. Aparat średnioformatowy najczęściej używa błony zwojowej typu 120 lub cyfrowej matrycy średnioformatowej.

Pozwalają korygować perspektywę, kontrolować zbieżność linii i precyzyjnie ustawiać płaszczyznę ostrości. Dają też bardzo wysoką jakość obrazu dzięki dużemu formatowi rejestracji.

Lustrzanka ma lustro i wizjer optyczny pokazujący obraz przez obiektyw. Aparat wielkoformatowy zwykle nie ma lustra, a obraz kadruje się na matówce z tyłu aparatu.

Światło bezpośrednie pada prosto ze źródła na obiekt. Światło pośrednie najpierw odbija się od innej powierzchni lub przechodzi przez element modyfikujący, a dopiero potem oświetla fotografowany przedmiot.

Światło rozproszone daje miękkie cienie, łagodne przejścia tonalne i równomierne oświetlenie powierzchni. Nie tworzy ostrych, kontrastowych granic między światłem a cieniem.

Blenda odbija światło i kieruje je na fotografowany obiekt. Może rozjaśnić cienie, zmiękczyć kontrast lub doświetlić wybraną część przedmiotu.

Pozwala ono równomiernie oświetlić przedmiot i ograniczyć ostre cienie oraz niepożądane odbicia. Dzięki temu produkt wygląda czytelnie i estetycznie.

Światło skierowane pada z określonego kierunku i zwykle tworzy wyraźne cienie. Może być używane do podkreślenia kształtu, faktury lub dramatycznego charakteru zdjęcia.

Do zmiękczania światła używa się między innymi softboxów, dyfuzorów, parasolek fotograficznych, ekranów rozpraszających i dużych jasnych powierzchni odbijających.

Po częściowym odwróceniu tonów i kolorów, przez co obraz wygląda jak połączenie pozytywu i negatywu. Często pojawiają się nienaturalne barwy oraz bardzo ciemne lub odwrócone partie jasne.

Wyostrzenie zwiększa widoczność krawędzi i detali, ale nie odwraca tonów ani kolorów. Solaryzacja zmienia charakter tonalny obrazu i daje efekt specjalny.

Redukcja szumów usuwa przypadkowe zakłócenia obrazu, np. kolorowe kropki lub ziarnistość. Solaryzacja celowo przekształca cały obraz, zmieniając jego jasność i barwy.

Efekt Sabattiera to analogowa forma solaryzacji powstająca przez dodatkowe naświetlenie materiału światłoczułego podczas wywoływania. Daje częściowe odwrócenie obrazu.

Najczęściej do celów artystycznych i eksperymentalnych. Pozwala uzyskać surrealistyczny, graficzny lub plakatowy wygląd fotografii.

Usuwanie przeplotu dotyczy głównie obrazu wideo i eliminuje poziome artefakty wynikające z zapisu międzyliniowego. Solaryzacja jest filtrem efektowym zmieniającym tony i kolory obrazu.

Ułatwia to identyfikację twarzy i porównanie cech biometrycznych. Zdjęcie z profilem lub wzrokiem skierowanym w bok może zostać odrzucone.

Najczęściej stosowany format to 3,5 × 4,5 cm, czyli 35 × 45 mm.

Nie. Zdjęcie biometryczne powinno przedstawiać twarz na wprost, bez skrętu głowy.

Fotografia powinna obejmować całą głowę, a zwykle także górną część barków. Twarz musi być dobrze widoczna i centralnie ustawiona.

Zasadniczo wymagany jest neutralny wyraz twarzy. Szeroki uśmiech, grymas lub przymknięte oczy są nieprawidłowe.

Tło powinno być jasne, jednolite i pozbawione wzorów oraz cieni. Nie może odciągać uwagi od twarzy.

Zdjęcie biometryczne podlega ścisłym wymaganiom dotyczącym formatu, ustawienia głowy, spojrzenia, tła i mimiki. Zwykły portret może być bardziej swobodny kompozycyjnie.

Służy do zwiększenia pozornej ostrości obrazu przez podbicie kontrastu na krawędziach detali. Jest to jeden z podstawowych filtrów wyostrzających.

Maska wyostrzająca jest filtrem poprawiającym ostrość obrazu. Maska warstwy służy do ukrywania lub odsłaniania fragmentów warstwy, a nie do wyostrzania.

Polecenie znajduje się w menu filtrów wyostrzających, zwykle: Filtr → Wyostrzanie → Maska wyostrzająca.

Najważniejsze parametry to Wartość, Promień i Próg. Decydują one o sile wyostrzenia, zasięgu działania i ochronie obszarów o małym kontraście.

Mogą pojawić się jasne lub ciemne obwódki przy krawędziach, wzrost szumu i nienaturalny wygląd zdjęcia. Taki efekt nazywa się często przeostrzeniem.

Wyostrzanie zależy od końcowego rozmiaru i przeznaczenia obrazu. Inne ustawienia stosuje się do pliku do druku, a inne do obrazu publikowanego w internecie.