Pytania pomocnicze - AUD.02

Najczęściej polega na zbieganiu się pionowych krawędzi budynku ku górze lub ku dołowi. Powstaje, gdy aparat jest pochylony względem fotografowanego obiektu.

Z małej odległości często trzeba użyć szerokiego kąta i skierować aparat do góry. To powoduje silniejszą konwergencję linii pionowych.

Służy do poprawiania wad i zniekształceń obrazu, m.in. dystorsji, winietowania, aberracji chromatycznej oraz błędów perspektywy.

Korekcja perspektywy zmienia geometrię obrazu tak, aby wyprostować linie i proporcje. Zmiana rozmiaru jedynie powiększa lub pomniejsza obraz.

Skraplanie służy do lokalnego deformowania fragmentów obrazu, np. przesuwania lub wyginania pikseli. Nie jest przeznaczone do precyzyjnej korekcji perspektywy architektury.

Należy ustawić aparat możliwie równolegle do elewacji i unikać pochylania go w górę. Pomaga też większa odległość od budynku lub użycie obiektywu typu tilt-shift.

Najłatwiej zauważyć go na pionowych krawędziach ścian, okien, drzwi i narożników. Jeśli zbiegają się ku sobie, zdjęcie wymaga korekcji perspektywy.

Kalibracja monitora pozwala uzyskać bardziej wiarygodne odwzorowanie jasności, kontrastu i barw. Dzięki temu zdjęcie widoczne na ekranie jest bliższe temu, co zostanie wydrukowane.

Adobe Gamma służył do wizualnej kalibracji monitora i tworzenia profilu barwnego ICC. Był wykorzystywany głównie w starszych wersjach systemów i pakietów Adobe.

Zwykła regulacja zmienia tylko ustawienia ekranu według uznania użytkownika. Kalibracja dąży do uzyskania określonych, powtarzalnych parametrów obrazu, np. temperatury barwowej, gammy i jasności.

Jeśli monitor wyświetla obraz zbyt jasno, zbyt ciemno lub z dominantą barwną, operator może wprowadzić błędne korekty. Wydruk może wtedy różnić się od oczekiwanego pod względem koloru i tonalności.

Najważniejsze są jasność, kontrast, gamma, punkt bieli oraz odwzorowanie kolorów. Parametry te wpływają na ocenę zdjęcia podczas retuszu i przygotowania do druku.

Profil ICC opisuje sposób, w jaki dany monitor wyświetla kolory. Programy graficzne wykorzystują go do zarządzania barwą i bardziej przewidywalnego odwzorowania kolorów.

Są to programy do projektowania graficznego, składu lub edycji obrazu, a nie narzędzia przeznaczone konkretnie do kalibracji monitora. W pytaniu chodzi o program kalibracyjny, czyli Adobe Gamma.

Adobe Bridge służy do zarządzania zasobami cyfrowymi: przeglądania, sortowania, filtrowania, wyszukiwania, oceniania i opisywania plików. Umożliwia też edycję metadanych bez otwierania plików w programie graficznym.

Adobe Bridge jest menedżerem plików i metadanych, natomiast Adobe Photoshop służy głównie do zaawansowanej edycji obrazu rastrowego. Bridge pomaga organizować zdjęcia, a Photoshop je retuszować i przetwarzać.

Adobe InDesign służy przede wszystkim do składu publikacji, np. ulotek, katalogów, książek i czasopism. Nie jest programem przeznaczonym głównie do zarządzania plikami fotograficznymi i metadanymi.

Można przeglądać miniatury, nadawać oceny i etykiety, sortować, filtrować, wyszukiwać, zmieniać nazwy plików oraz edytować metadane. Bridge wspiera pracę z dużymi zbiorami zdjęć.

Oznacza zmianę lub uzupełnianie informacji opisujących plik, takich jak autor, opis, słowa kluczowe, prawa autorskie czy dane kontaktowe. Dane techniczne EXIF zwykle są zapisywane automatycznie przez aparat.

Słowa kluczowe ułatwiają późniejsze wyszukiwanie i grupowanie zdjęć według tematu, miejsca, osoby lub rodzaju zlecenia. Jest to szczególnie ważne przy dużych archiwach fotograficznych.

Zarządzanie plikami dotyczy organizowania, wyszukiwania, opisywania i porządkowania zasobów. Edycja obrazu polega na zmianie wyglądu fotografii, np. retuszu, korekcji barw lub kadrowaniu.

Kompozycja symetryczna opiera się na podobnym lub lustrzanym rozmieszczeniu elementów po obu stronach osi obrazu. Daje wrażenie ładu, równowagi i stabilności.

Kompozycja otwarta sugeruje, że fotografowana przestrzeń lub elementy obrazu wykraczają poza kadr. Na zdjęciu fragment balustrady i krajobrazu nie tworzy zamkniętej, odizolowanej całości.

Kompozycja otwarta sprawia wrażenie fragmentu większej przestrzeni, która ciągnie się poza kadr. Kompozycja zamknięta skupia uwagę wewnątrz kadru i daje poczucie pełnej, domkniętej całości.

Oś symetrii to linia, względem której elementy po jednej stronie kadru odpowiadają elementom po stronie przeciwnej. Może przebiegać pionowo, poziomo lub ukośnie.

Symetria porządkuje kadr i wzmacnia wrażenie harmonii. Może też kierować wzrok odbiorcy ku centralnej części zdjęcia.

Kompozycja symetryczna dotyczy równowagi elementów względem osi, natomiast centralna oznacza umieszczenie głównego motywu w środku kadru. Oba rozwiązania mogą występować razem, ale nie są tym samym.

Błąd polega na tym, że horyzont jest przechylony, mimo że powinien być poziomy. Powoduje to wrażenie przypadkowego przekrzywienia zdjęcia.

Może być uzasadniona, gdy fotograf celowo stosuje kompozycję ukośną lub dynamiczne kadrowanie. Musi jednak wyglądać jak świadomy zabieg, a nie przypadkowy błąd.

Należy użyć narzędzia prostowania lub obrotu kadru w programie graficznym, a następnie przyciąć puste narożniki powstałe po obrocie.

Horyzont porządkuje przestrzeń obrazu i wpływa na odbiór stabilności kadru. Krzywy horyzont często odciąga uwagę od głównego motywu.

Błąd kadrowania wygląda przypadkowo i zaburza odbiór zdjęcia. Kompozycja ukośna jest celowa, spójna z tematem i wzmacnia dynamikę obrazu.

Warto korzystać z siatki kadrowania, poziomicy elektronicznej w aparacie lub statywu. Pomaga też kontrolowanie linii poziomych w wizjerze lub na ekranie.

RAW to plik zawierający surowe dane z matrycy aparatu, zapisane przed pełnym przetworzeniem obrazu. Wymaga wywołania w programie graficznym lub konwerterze RAW.

NEF zapisuje dane z matrycy aparatu Nikon w surowej postaci. Nie jest końcowym obrazem gotowym do publikacji, lecz materiałem do dalszej obróbki.

Interpolacja polega na obliczaniu brakujących informacji barwnych dla pikseli obrazu. Jest potrzebna m.in. przy matrycach z filtrem Bayera, gdzie pojedynczy piksel rejestruje tylko jedną składową koloru.

JPEG jest formatem po przetworzeniu danych z matrycy. Obraz został już zinterpolowany, wyostrzony, skompresowany i zapisany jako gotowy plik rastrowy.

NEF zawiera surowe dane z matrycy, natomiast TIFF jest zwykle formatem zapisu gotowego, przetworzonego obrazu. TIFF może być wysokiej jakości, ale nie oznacza automatycznie zapisu bez interpolacji danych z matrycy.

Filtr Bayera rozdziela światło na składowe RGB, przez co poszczególne piksele matrycy rejestrują tylko wybrane kolory. Pełny kolor każdego piksela musi być później obliczony w procesie demozaikowania.

NEF daje większe możliwości korekcji ekspozycji, balansu bieli, kontrastu i kolorystyki. Zachowuje więcej informacji niż JPEG, dlatego jest preferowany przy profesjonalnej obróbce zdjęć.

Oświetlenie rozproszone łagodzi cienie i równomiernie oświetla kilka osób. Dzięki temu twarze wyglądają naturalniej, a różnice jasności między osobami są mniejsze.

Transparentna parasolka przepuszcza i rozprasza światło lampy. Srebrna blenda odbija światło, często dając mocniejszy kontrast i bardziej kierunkowy efekt.

Stożkowy tubus, czyli snoot, zawęża strumień światła do małej plamy. Służy do akcentowania detalu, a nie do szerokiego oświetlenia grupy.

Im większe źródło światła względem fotografowanej osoby, tym światło jest miększe. Duża powierzchnia parasolki lub softboxu zmniejsza ostrość cieni.

Kilka osób zajmuje większą przestrzeń niż pojedynczy portret. Światło musi objąć całą grupę, aby jedna osoba nie była prześwietlona, a inna zbyt ciemna.

Tak, softbox zmiękcza światło, ale jego konstrukcja daje większą kontrolę kierunku niż parasolka. Softbox z wrotami dodatkowo ogranicza rozchodzenie się światła, więc nie zawsze będzie najlepszy do szerokiego oświetlenia grupy.

Najczęściej ustawia się je po bokach aparatu lub lekko z przodu grupy, na wysokości twarzy albo nieco wyżej. Celem jest równomierne, miękkie oświetlenie wszystkich osób.

Ponieważ mają duży kąt widzenia i pozwalają objąć dużą część pomieszczenia z niewielkiej odległości.

Im krótsza ogniskowa, tym większy kąt widzenia. Im dłuższa ogniskowa, tym węższy fragment sceny obejmuje obiektyw.

Teleobiektyw ma wąski kąt widzenia, więc obejmuje mały fragment sceny. W ciasnym pomieszczeniu trudno byłoby nim pokazać szeroki plan.

Obiektyw 50 mm jest obiektywem standardowym, więc ma mniejszy kąt widzenia niż szerokokątny. W małych wnętrzach często obejmie zbyt mało sceny.

Może pojawić się dystorsja oraz przerysowanie perspektywy, szczególnie przy fotografowaniu z bardzo małej odległości lub przy krawędziach kadru.

Należy trzymać aparat poziomo i unikać pochylania go w górę lub w dół. W razie potrzeby można też skorygować perspektywę podczas obróbki.

Najważniejsze cechy to długie cienie, ciepła barwa światła i niskie położenie słońca nad horyzontem. Scena jest nadal jasna, więc nie jest to noc ani czas po zachodzie słońca.

Gdy słońce znajduje się nisko nad horyzontem, światło pada pod małym kątem. Wtedy obiekty rzucają wydłużone cienie na podłoże.

W samo południe światło pada z góry, a cienie są krótkie i ostre. Późnym popołudniem światło jest cieplejsze, bardziej boczne, a cienie stają się długie.

Ciepłe, żółtopomarańczowe światło często wskazuje na poranek lub późne popołudnie. Neutralne, ostre światło jest typowe dla okolic południa.

Po zachodzie słońca bezpośrednie światło słoneczne nie pada już na obiekty, cienie są słabe lub zanikają, a niebo często ma chłodniejszą, niebieskawą barwę.

Zdjęcie jest oświetlone naturalnym światłem słonecznym, widać wyraźne cienie i jasne niebo. Nocą dominowałoby światło sztuczne albo bardzo mała ilość światła.

Obiektyw szerokokątny obejmuje szeroki kąt widzenia i mocno podkreśla różnice odległości między częściami twarzy. Najbliższe elementy, np. nos, wydają się nienaturalnie duże.

Do klasycznego portretu często wybiera się obiektyw standardowy lub krótki teleobiektyw. Daje on bardziej naturalne proporcje twarzy i mniejsze zniekształcenia.

Obiektyw szerokokątny ma krótką ogniskową i szeroki kąt widzenia. Teleobiektyw ma długą ogniskową, wąski kąt widzenia i pozwala fotografować z większej odległości.

Kąt widzenia określa, jak duży fragment sceny obejmuje obiektyw. Krótka ogniskowa daje szeroki kąt widzenia, a długa ogniskowa — wąski.

Nie tylko. Bardzo duże znaczenie ma odległość aparatu od modela. Fotografowanie z bliska zwiększa widoczne deformacje perspektywiczne.

Dystorsja to zniekształcenie geometryczne obrazu, np. wygięcie linii prostych. Częściej bywa zauważalna w obiektywach szerokokątnych.

Teleobiektyw jest zwykle używany z większej odległości, przez co różnice odległości między planami wydają się mniejsze. Efekt ten nazywa się kompresją perspektywy.