Pytania pomocnicze - AUD.02

Matryca Foveon X3 rejestruje składowe barwne w trzech warstwach krzemu umieszczonych jedna pod drugą. Każda warstwa pochłania światło o innej długości fali, podobnie jak warstwowy barwny materiał fotograficzny.

W matrycy z filtrem Bayera pojedynczy piksel rejestruje tylko jedną składową barwną, a pozostałe są obliczane przez interpolację. Foveon X3 rejestruje pełną informację o kolorze w jednym punkcie obrazu, bez siatki filtru mozaikowego.

Barwny film fotograficzny ma kilka warstw światłoczułych reagujących na różne zakresy barw. Foveon X3 działa podobnie, ponieważ wykorzystuje warstwową rejestrację składowych koloru.

Oznacza to, że przed pikselami nie ma układu filtrów RGB rozmieszczonych w mozaikę, jak w filtrze Bayera. Dzięki temu nie trzeba odtwarzać części informacji barwnej metodą interpolacji.

Interpolacja barwna, czyli demozaikowanie, służy do obliczenia brakujących składowych RGB dla każdego piksela. Jest konieczna, ponieważ każdy piksel z filtrem Bayera mierzy tylko jedną barwę.

Nie. CMOS i CCD to ogólne technologie budowy i odczytu matryc światłoczułych. Foveon X3 określa specyficzny typ matrycy rejestrującej kolor warstwowo.

Warstwowa rejestracja może dawać bardzo dobrą szczegółowość barwną i ograniczać artefakty związane z demozaikowaniem. Jednocześnie praktyczna jakość zależy od konstrukcji aparatu, oprogramowania i warunków zdjęciowych.

Polega na dodawaniu barw światła: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Im więcej światła dodajemy, tym jaśniejszy efekt barwny.

Podstawowe barwy metody addytywnej to czerwony, zielony i niebieski, czyli RGB.

Metoda addytywna miesza światło RGB, a subtraktywna opiera się na pochłanianiu światła przez barwniki lub filtry CMY. Addytywna rozjaśnia obraz, subtraktywna zwykle go przyciemnia.

Purpurowy, żółty i niebieskozielony to barwy metody subtraktywnej, czyli magenta, yellow i cyan. Nie są to podstawowe barwy światła w układzie RGB.

Filtry regulują udział poszczególnych składowych barwnych światła podczas wykonywania kopii. Dzięki nim można uzyskać prawidłową równowagę kolorystyczną odbitki.

RGB oznacza Red, Green, Blue, czyli czerwony, zielony i niebieski. Jest to podstawowy model barw światła.

Z negatywu barwnego wykonuje się kopię pozytywową, czyli obraz o prawidłowych jasnościach i barwach widzianych naturalnie.

Filtr purpurowy przepuszcza składową światła, która silniej pobudza warstwę odpowiedzialną za wyższą gradację. W efekcie odbitka ma większą różnicę między światłami i cieniami.

Kontrast zmniejsza filtr żółty. Stosuje się go przy negatywach zbyt kontrastowych.

Papier wielokontrastowy pozwala regulować kontrast filtrami podczas naświetlania. Papier stałogradacyjny ma jedną określoną gradację, której nie można zmienić filtracją.

Gradacja określa kontrastowość papieru fotograficznego. Niska gradacja daje obraz miękki, a wysoka gradacja obraz bardziej kontrastowy.

Kontrast zwiększa się wtedy, gdy negatyw jest zbyt płaski, czyli ma małe różnice gęstości między partiami jasnymi i ciemnymi.

Głowica filtracyjna pozwala ustawić odpowiednią filtrację barwną, najczęściej żółtą lub purpurową. Dzięki temu można regulować kontrast odbitki bez używania osobnych filtrów pod obiektywem.

Sensytometr służy do kontrolowanego naświetlania próbek materiału światłoczułego. Densytometr mierzy gęstość optyczną gotowych próbek lub sensytogramów.

Dzięki temu można sprawdzić, jak materiał fotograficzny reaguje na różne ekspozycje. Pozwala to ocenić jego czułość, kontrastowość i zakres tonalny.

Sensytogram jest próbką z polami o różnym zaczernieniu lub zabarwieniu. Na jego podstawie wykonuje się pomiary i ocenia właściwości materiału światłoczułego.

Jego zadaniem jest tylko dostarczenie próbce znanej ilości światła. Pomiar gęstości optycznej wykonuje się później osobnym urządzeniem, czyli densytometrem.

Najpierw próbkę naświetla się w sensytometrze, potem obrabia chemicznie, a na końcu mierzy densytometrem. Dopiero z tych pomiarów można wyciągać wnioski o materiale.

Można ocenić czułość, kontrastowość, zakres użytecznych naświetleń oraz poprawność procesu wywoływania. Dane te mogą posłużyć do sporządzenia krzywej charakterystycznej.

Sensytometr wykonuje kontrolowane naświetlenie, ale nie przeprowadza procesu chemicznego. Obróbka chemiczna odbywa się osobno, po ekspozycji próbki.

Należy pomnożyć wymaganą rozdzielczość wydruku przez stosunek wymiaru wydruku do wymiaru oryginału. Jeśli obraz jest pomniejszany dwukrotnie, wystarczy połowa rozdzielczości wydruku.

Oryginał ma 30 × 42 cm, a wydruk ma 15 × 21 cm, czyli jest dwa razy mniejszy liniowo. Dlatego do uzyskania 300 dpi w druku wystarczy zeskanować oryginał z rozdzielczością 150 ppi.

PPI określa liczbę pikseli obrazu cyfrowego na cal, a DPI liczbę punktów nanoszonych przez drukarkę na cal. W skanowaniu i plikach obrazowych poprawniejszym określeniem jest PPI.

Wydruk może być nieostry, pozbawiony szczegółów lub widocznie rozpikselowany. Brakujących detali nie da się w pełni odzyskać przez późniejsze zwiększenie rozdzielczości.

Gdy planowany wydruk ma być większy od oryginału. Powiększenie wymaga większej liczby pikseli, więc rozdzielczość skanowania musi odpowiednio wzrosnąć.

Należy porównać stosunek boków. W zadaniu 30:42 oraz 15:21 mają ten sam stosunek, więc obraz można pomniejszyć bez kadrowania.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Oś pozioma oznacza poziomy od czerni do bieli, a oś pionowa liczbę pikseli o danej jasności.

Obraz A ma dużą białą powierzchnię i mały czarny prostokąt. Dlatego histogram ma wysoki słupek przy bieli oraz niski słupek przy czerni.

Wartość 0 oznacza piksele czarne lub bardzo ciemne. Im wyższy słupek przy 0, tym więcej czarnych obszarów w obrazie.

Wartość 255 oznacza piksele białe lub bardzo jasne. Wysoki słupek przy 255 wskazuje dużą ilość jasnych partii obrazu.

Taki obraz ma słupki głównie na krańcach histogramu: przy czerni i bieli. Brak słupków w środku oznacza brak półtonów.

Wysokość słupka informuje, ile pikseli ma daną jasność. Duży obszar białego tła da wysoki słupek przy bieli.

Miałby wysoki słupek przy czerni i niski słupek przy bieli. Taki histogram odpowiada obrazowi, w którym dominuje czerń.

Aberracja chromatyczna występuje wtedy, gdy promienie światła o różnych barwach ogniskują się w różnych punktach. Na schemacie widać osobne ogniska dla barw, np. fioletowej, zielonej i czerwonej.

Współczynnik załamania szkła zależy od długości fali światła. Krótsze fale, np. niebiesko-fioletowe, zwykle załamują się silniej niż fale czerwone.

Najczęściej widać ją jako kolorowe obwódki na kontrastowych krawędziach, np. fioletowe, zielone lub czerwone poświaty. Szczególnie widoczna jest przy krawędziach kadru i przy zdjęciach pod światło.

Aberracja chromatyczna wynika z różnego załamywania barw światła. Aberracja sferyczna polega na tym, że promienie przechodzące przez różne strefy soczewki nie skupiają się w jednym punkcie, niezależnie od koloru.

Aberracja chromatyczna daje przesunięcia ognisk dla różnych barw. Aberracja komatyczna zniekształca obraz punktu poza osią optyczną, nadając mu kształt podobny do komety.

Stosuje się układy soczewek achromatycznych lub apochromatycznych, wykonanych z różnych rodzajów szkła. W fotografii cyfrowej można ją też częściowo korygować programowo.

Druk sublimacyjny polega na podgrzaniu barwnika znajdującego się na folii, który przechodzi w stan gazowy i wnika w powierzchnię materiału lub papieru. Dzięki temu uzyskuje się płynne przejścia tonalne bez widocznego rastra.

Ponieważ intensywność barwy jest regulowana ilością przenoszonego barwnika, a nie układem punktów rastra. Daje to ciągłotonalny charakter obrazu.

Najczęściej stosuje się trzy podstawowe barwy: cyjan, magentę i żółty. W wielu drukarkach fotograficznych występuje też dodatkowa warstwa ochronna.

Drukarka atramentowa nanosi krople atramentu na papier, tworząc obraz z mikropunktów. Drukarka sublimacyjna przenosi barwnik z folii pod wpływem temperatury, co umożliwia uzyskanie bardzo gładkich przejść tonalnych.

Drukarka laserowa wykorzystuje toner i proces elektrostatyczny, a następnie utrwala obraz termicznie. Drukarka sublimacyjna używa folii barwnikowej i przenosi barwnik przez jego odparowanie.

Najczęściej wykorzystuje się ją do wydruków fotograficznych, identyfikatorów, gadżetów reklamowych oraz nadruków na specjalnie przygotowanych materiałach. Jest ceniona za wysoką jakość koloru i trwałość.

Rastrowanie to zamiana obrazu tonalnego na układ drobnych punktów o różnej wielkości lub gęstości. Jest typowe dla wielu technik druku, np. atramentowego, laserowego i offsetowego.

Kadr pionowy ma większą wysokość niż szerokość. Obraz wygląda na ustawiony „w pionie”, tak jak typowy portret.

Kadr pionowy jest wyższy niż szerszy, a kadr poziomy jest szerszy niż wyższy. Orientacja kadru wpływa na sposób prowadzenia wzroku i odbiór przestrzeni.

Kompozycja zbieżna polega na takim układzie linii lub elementów, że prowadzą one wzrok do jednego punktu, zwykle w głębi zdjęcia.

Najczęściej są to drogi, tory, krawędzie chodników, rzędy drzew, budynki lub ogrodzenia. Linie tych elementów pozornie zbiegają się w oddali.

W kompozycji zbieżnej linie zmierzają do wspólnego punktu. W kompozycji rozbieżnej linie lub kierunki rozchodzą się od punktu na zewnątrz kadru.

Równoległe w rzeczywistości krawędzie drogi, tory lub rzędy drzew w perspektywie wydają się zbliżać do siebie. Dzięki temu powstaje punkt zbiegu.

Linie wiodące kierują wzrok odbiorcy w określone miejsce kadru. W kompozycji zbieżnej prowadzą najczęściej w głąb zdjęcia, do punktu zbiegu.

Najważniejszą cechą jest jasny trójkąt światła widoczny na policzku po zacienionej stronie twarzy.

Światło ustawia się zwykle z boku modela, pod kątem około 45° i nieco powyżej twarzy, aby cień nosa połączył się z cieniem policzka.

Powstaje on dzięki odpowiedniemu ustawieniu światła względem nosa i policzka. Część policzka pozostaje w cieniu, ale fragment pod okiem jest nadal oświetlony.

Nie. Ten styl opiera się właśnie na wyraźnym kontraście światła i cienia, dlatego cienie są ważnym elementem obrazu.

Najczęściej stosuje się je w portrecie, szczególnie wtedy, gdy celem jest uzyskanie klasycznego, malarskiego lub dramatycznego efektu.

W oświetleniu równomiernym obie strony twarzy są podobnie jasne. W rembrandtowskim jedna strona jest bardziej zacieniona, a na policzku pojawia się charakterystyczny trójkąt światła.