Pytania pomocnicze - AUD.02

To ustawienia określające, jak piksele aktywnej warstwy łączą się z pikselami warstw znajdujących się pod nią. Wpływają na jasność, kontrast, kolor lub efekt wizualny kompozycji.

Tryb Mnożenie przyciemnia obraz, ponieważ mnoży wartości pikseli warstw. Często stosuje się go do dodawania cieni, tekstur i wzmacniania ciemnych partii zdjęcia.

Tryb Ekran rozjaśnia obraz i działa odwrotnie do trybu Mnożenie. Jest użyteczny przy dodawaniu efektów światła, błysków lub poświaty.

Nakładka zwiększa kontrast, łącząc efekt rozjaśniania i przyciemniania. Kolor przenosi głównie barwę z jednej warstwy, zachowując jasność i strukturę warstw znajdujących się niżej.

Wymienione terminy nie są efektami animacji ani narzędziami tekstowymi PowerPointa. Są nazwami trybów mieszania warstw używanych w Adobe Photoshop.

Znajdują się w panelu Warstwy, w rozwijanym menu obok ustawienia krycia warstwy. Domyślnym trybem jest zwykle Zwykły.

Nie, same tryby mieszania są niedestrukcyjne, ponieważ zmieniają sposób wyświetlania warstwy, a nie bezpośrednio piksele obrazu. Efekt można w każdej chwili zmienić lub wyłączyć.

Folder reklamowy jest materiałem drukowanym oglądanym z bliska, dlatego wymaga dużej szczegółowości obrazu. Standard 300 ppi zapewnia dobrą ostrość i jakość druku.

PPI określa liczbę pikseli obrazu na cal i dotyczy pliku cyfrowego. DPI oznacza liczbę punktów druku na cal i odnosi się do urządzenia drukującego.

Zwykle nie. Rozdzielczość 72 ppi jest typowa dla zastosowań ekranowych i w druku może dać nieostry, rozpikselowany obraz.

Oznacza to, że obraz ma mieć 300 pikseli na każdy cal rzeczywistego rozmiaru, w jakim zostanie wydrukowany. Nie należy oceniać samego PPI bez uwzględnienia wymiarów wydruku.

Należy porównać liczbę pikseli obrazu z planowanym rozmiarem wydruku. Wymagany wymiar w pikselach oblicza się, mnożąc wymiar w calach przez 300 ppi.

Niższa rozdzielczość może być dopuszczalna przy dużych wydrukach oglądanych z większej odległości, np. plakatach lub banerach. Dla folderów, ulotek i katalogów bezpiecznym standardem pozostaje 300 ppi.

sRGB jest standardem obsługiwanym przez większość monitorów, smartfonów i przeglądarek. Dzięki temu kolory obrazu są bardziej przewidywalne na różnych urządzeniach.

CMYK jest przeznaczony głównie do druku, gdzie kolory powstają z farb lub tonerów. Ekrany wyświetlają obraz w modelu RGB, dlatego w sieci używa się sRGB.

PPI oznacza liczbę pikseli na cal w obrazie cyfrowym. DPI oznacza liczbę punktów na cal w druku lub pracy urządzenia drukującego.

Nie bezpośrednio. W internecie najważniejsze są wymiary obrazu w pikselach, np. 1920 × 1080 px, ale w pytaniach egzaminacyjnych 72 ppi jest traktowane jako typowa rozdzielczość ekranowa.

Najczęściej używa się JPEG do zdjęć, PNG do grafik z przezroczystością, GIF do prostych animacji oraz WebP jako nowoczesnego formatu internetowego.

300 dpi/ppi zapewnia odpowiednią szczegółowość przy druku wysokiej jakości. Dla ekranu taka wartość nie jest konieczna, ponieważ obraz wyświetlany jest w pikselach.

Kolory mogą być wyświetlane nieprawidłowo, np. jako mniej nasycone lub przesunięte tonalnie. Dlatego przed publikacją warto przekonwertować obraz do sRGB.

Decyduje twórczy i indywidualny charakter zdjęcia. Autor musi wnieść własne wybory, np. w zakresie kadru, światła, kompozycji lub momentu wykonania.

Nie każda. Ochronie podlega tylko taka fotografia, która ma cechy twórczości i oryginalności, a nie jest wyłącznie mechanicznym odwzorowaniem rzeczywistości.

Ponieważ jej celem jest możliwie dokładne skopiowanie wyglądu obiektu, bez indywidualnych decyzji twórczych autora. Może więc brakować cechy oryginalności.

Tak, jeśli mimo funkcji dokumentacyjnej zawiera twórcze decyzje fotografa, np. wybór kadru, światła, perspektywy lub momentu. Sama dokumentacyjność nie wyklucza ochrony.

Nie. Sam fakt przedstawienia dzieła sztuki nie wystarcza; fotografia musi mieć własne cechy twórcze i indywidualne.

Mogą to być kompozycja, dobór ogniskowej, oświetlenie, ustawienie sceny, perspektywa, moment naciśnięcia spustu migawki oraz obróbka obrazu.

JPEG dobrze obsługuje obrazy fotograficzne w kolorze 24-bitowym i pozwala znacznie zmniejszyć rozmiar pliku dzięki kompresji stratnej. Dzięki temu zdjęcia szybciej ładują się na stronach internetowych.

Głębia 24 bity oznacza zapis koloru w trzech kanałach RGB po 8 bitów każdy. Pozwala to uzyskać około 16,7 miliona kolorów.

GIF obsługuje zwykle paletę maksymalnie 256 kolorów, więc nie nadaje się do wiernego zapisu zdjęć o bogatej kolorystyce. Lepszy jest do prostych grafik, ikon lub animacji.

TIFF zapewnia wysoką jakość i bywa bezstratny, ale pliki są zwykle bardzo duże. Z tego powodu format ten lepiej sprawdza się w archiwizacji i druku niż na stronach WWW.

RAW zawiera surowe dane z matrycy aparatu i wymaga obróbki oraz wywołania w programie graficznym. Przed publikacją w internecie zwykle eksportuje się go do JPEG.

Kompresja stratna usuwa część informacji z obrazu, aby zmniejszyć rozmiar pliku, co może obniżyć jakość. Kompresja bezstratna zachowuje wszystkie dane, ale zwykle daje mniejsze zmniejszenie rozmiaru.

W drukarce atramentowej stosuje się tusz, czyli ciekły atrament w pojemnikach lub kartridżach. Nie używa się w niej tonera.

Toner jest proszkiem stosowanym w drukarkach laserowych. Drukarka atramentowa drukuje za pomocą ciekłego tuszu nanoszonego przez dysze.

Czyszczenie głowicy polega na udrożnieniu dysz, przez które wypływa tusz. Może być wykonane automatycznie z poziomu sterownika drukarki lub ręcznie zgodnie z instrukcją producenta.

Test dysz wykonuje się, gdy na wydruku pojawiają się przerwy, pasy, brakujące kolory lub nierównomierne pokrycie tuszem. Pomaga ocenić, czy głowica wymaga czyszczenia.

W drukarce atramentowej konserwuje się głównie układ tuszu, głowicę i dysze. W drukarce laserowej obsługuje się toner, bęben światłoczuły i elementy utrwalania wydruku.

Typowe objawy to blade kolory, białe paski, brak jednego koloru lub przerywane linie. Najczęściej pomaga czyszczenie głowicy i wykonanie testu dysz.

Duże obiekty architektoniczne często są zbyt słabo lub nierównomiernie oświetlone. Kilka błysków podczas jednej długiej ekspozycji pozwala doświetlić różne części budynku.

Statyw stabilizuje aparat podczas długiego czasu naświetlania. Bez niego obraz byłby poruszony, ponieważ migawka pozostaje otwarta przez kilka lub kilkanaście sekund.

Przy zwykłym użyciu lampa błyska raz, najczęściej w momencie otwarcia migawki. W metodzie wielokrotnego błysku lampa jest wyzwalana kilka razy w trakcie jednej ekspozycji.

Długi czas daje możliwość wykonania kilku błysków w czasie jednej ekspozycji. Pozwala też zarejestrować światło zastane, np. nocne oświetlenie otoczenia.

Należy kontrolować moc lampy, liczbę błysków i odległość od fotografowanego obiektu. Wielokrotne oświetlanie tego samego miejsca może spowodować lokalne prześwietlenie.

Błyskawice są naturalnym źródłem światła i nie są wyzwalane przez fotografa. Metoda wielokrotnego błysku dotyczy celowego, kilkukrotnego użycia lampy błyskowej.

Film do światła żarowego jest przystosowany do cieplejszego światła o niższej temperaturze barwowej. Światło dzienne jest chłodniejsze, dlatego bez filtra na zdjęciu pojawi się niebieska dominanta.

Stosuje się filtr konwersyjny łososiowy. Ociepla on światło dzienne, dopasowując je do filmu przeznaczonego do światła żarowego.

Filtr konwersyjny niebieski stosuje się w sytuacji odwrotnej: gdy film do światła dziennego jest używany przy świetle żarowym. Ochładza światło, redukując nadmiar żółci i czerwieni.

Filtr konwersyjny służy do dużej zmiany charakteru światła, np. między światłem dziennym a żarowym. Filtr korekcyjny wprowadza zwykle drobniejsze poprawki barwne.

Oznacza nadmiar składowej niebieskiej w obrazie. Może powstać np. wtedy, gdy film do światła żarowego zostanie użyty w świetle dziennym bez odpowiedniego filtra.

Jeśli temperatura barwowa światła nie jest zgodna z balansem filmu lub ustawieniem aparatu, kolory zostają przesunięte. Obraz może stać się zbyt zimny lub zbyt ciepły.

W fotografii cyfrowej służy do tego balans bieli. Pozwala on dopasować aparat lub plik RAW do rodzaju oświetlenia, np. światła dziennego, żarowego albo pochmurnego.

Odległość przedmiotowa to odległość między fotografowanym obiektem a soczewką lub obiektywem. W zadaniach optycznych najczęściej oznacza się ją symbolem x.

Obraz jest rzeczywisty, gdy promienie świetlne po przejściu przez soczewkę faktycznie się przecinają. Dla soczewki skupiającej dzieje się tak, gdy przedmiot znajduje się dalej niż ognisko, czyli x > f.

Przy x = 2f odległość obrazowa również wynosi 2f. Skala odwzorowania wynosi wtedy 1, więc obraz i przedmiot mają tę samą wielkość.

Powstaje obraz rzeczywisty, odwrócony i pomniejszony. Jest to typowa sytuacja przy fotografowaniu obiektów znajdujących się daleko od aparatu.

Powstaje obraz rzeczywisty, odwrócony i powiększony. Taki układ jest charakterystyczny dla powiększania obrazu.

Promienie po przejściu przez soczewkę biegną równolegle, więc obraz powstaje w nieskończoności. Nie można wtedy uzyskać ostrego obrazu na matrycy ustawionej w skończonej odległości.

Nie wprost. Obraz pozorny nie powstaje z rzeczywistego przecięcia promieni, dlatego nie można go bezpośrednio rzucić na ekran lub matrycę bez dodatkowego układu optycznego.

Warto zapamiętać punkt graniczny 2f: przy x = 2f obraz jest tej samej wielkości. Dalej niż 2f obraz jest pomniejszony, a między f i 2f jest powiększony.

Używa się wzoru 2^n, gdzie n oznacza liczbę bitów. Dla 8 bitów jest to 2^8 = 256.

Każdy bit może mieć wartość 0 albo 1, więc 8 bitów daje 256 różnych kombinacji binarnych. Każda kombinacja może wskazywać jeden kolor z palety.

8-bitowa paleta oznacza maksymalnie 256 kolorów w całym obrazie. Natomiast 8 bitów na kanał RGB daje 24 bity na piksel, czyli około 16,7 miliona kolorów.

Tryb indeksowany oznacza, że piksel nie zapisuje bezpośrednio koloru RGB, lecz numer pozycji w palecie kolorów. Dzięki temu plik może być mniejszy, ale liczba kolorów jest ograniczona.

Paleta kolorów jest typowa m.in. dla formatu GIF oraz niektórych odmian PNG. Stosuje się ją w prostych grafikach, ikonach i obrazach z ograniczoną liczbą barw.

Najważniejszym ograniczeniem jest maksymalnie 256 kolorów. Przy fotografiach może to powodować widoczne przejścia tonalne, uproszczenie barw i efekt posteryzacji.