Pytania pomocnicze - AUD.02

Pozwala fotografować odległe obiekty z dużym zbliżeniem. Dzięki temu koń i jeździec mogą wypełnić kadr, mimo że fotograf stoi daleko od toru.

Często stosuje się obiektywy 70–200 mm, 100–400 mm, 300 mm lub 400 mm. Dobór zależy od odległości od obiektu i wielkości kadru.

Krótki czas migawki zamraża ruch i ogranicza poruszenie zdjęcia. Przy dynamicznych scenach sportowych często stosuje się czasy rzędu 1/500 s, 1/1000 s lub krótsze.

Softbox służy do zmiękczania światła, głównie w warunkach studyjnych lub kontrolowanych. Na torze wyścigowym nie rozwiązuje problemu dużej odległości od fotografowanego obiektu.

Blenda odbija lub modyfikuje światło, np. do doświetlenia twarzy w portrecie. Podczas wyścigów koni fotografuje się szybko poruszające się obiekty z daleka, więc ważniejszy jest teleobiektyw.

Filtr połówkowy stosuje się głównie w krajobrazie, aby przyciemnić jasne niebo względem ziemi. Nie służy do przybliżania odległych obiektów ani do fotografowania dynamicznego sportu.

Teleobiektyw ułatwia rozmycie tła i odseparowanie głównego obiektu od otoczenia. Daje też efekt pozornego spłaszczenia perspektywy.

W kadrze mieści się bardzo duży fragment sceny, np. szeroka panorama miasta lub wnętrze. Często widać jednocześnie pierwszy plan, środek kadru i dalekie tło.

Zdjęcie obejmuje rozległy widok miasta i dużą część nieba oraz zabudowy. Taki szeroki zakres kadru jest typowy dla obiektywu szerokokątnego.

Szerokokątny ma duży kąt widzenia i obejmuje szeroką scenę. Długoogniskowy ma wąski kąt widzenia, przybliża odległe obiekty i daje efekt kompresji perspektywy.

Obiektyw makro służy do fotografowania małych obiektów z bliska, np. owadów, biżuterii lub detali. Na zdjęciu widoczna jest szeroka panorama, a nie zbliżenie.

Obiektyw rybie oko daje bardzo silne zakrzywienie linii i charakterystyczną deformację obrazu. Na zdjęciu nie widać tak wyraźnej, skrajnej dystorsji.

Im krótsza ogniskowa, tym większy kąt widzenia i szerszy kadr. Im dłuższa ogniskowa, tym kąt widzenia jest węższy.

Stosuje się go przy fotografowaniu krajobrazów, architektury, wnętrz, reportażu i panoram miejskich. Jest przydatny wtedy, gdy fotograf chce objąć dużo przestrzeni w jednym kadrze.

To parametr określający barwę światła, wyrażany w kelwinach. Informuje, czy światło jest ciepłe, neutralne czy chłodne.

Przyjmuje się wartość około 5500 K. Jest to standardowa wartość światła dziennego używana w fotografii.

Niższe wartości, np. 2000–3200 K, dają światło żółte, pomarańczowe lub czerwone. Wyższe wartości przesuwają barwę w stronę niebieskiego.

Balans bieli kompensuje barwę źródła światła, aby biel na zdjęciu wyglądała neutralnie. Błędne ustawienie powoduje dominantę barwną.

Światło żarowe ma zwykle około 2800–3200 K i jest cieplejsze. Światło dzienne w południe ma około 5500 K i jest bardziej neutralne.

Nie. 5500 K dotyczy typowego światła słonecznego w południe. Rano, wieczorem, w cieniu lub przy zachmurzeniu temperatura barwowa może być inna.

Są projektowane tak, aby prawidłowo odwzorowywać kolory przy świetle dziennym. Standardem dla takiego światła jest około 5500 K.

Obiektyw 10 mm ma bardzo szeroki kąt widzenia, dlatego silniej odwzorowuje przestrzeń i częściej zniekształca linie przy brzegach kadru. Obiektyw 50 mm jest standardowy i zwykle daje bardziej naturalne odwzorowanie.

To zniekształcenie obrazu, w którym linie proste wyginają się na zewnątrz kadru, jak powierzchnia beczki. Najczęściej występuje przy obiektywach szerokokątnych.

Za standardową ogniskową dla formatu małoobrazkowego przyjmuje się około 50 mm. Daje ona kąt widzenia zbliżony do naturalnego postrzegania sceny.

Są to długie ogniskowe, czyli teleobiektywy. Mają wąski kąt widzenia i nie są typowo kojarzone z widoczną dystorsją beczkowatą.

Ogniskową interpretuje się względem formatu obrazu. W formacie małoobrazkowym 10 mm oznacza bardzo szeroki kąt widzenia, a 50 mm ogniskową standardową.

Nie zawsze, ponieważ zależy to od konstrukcji optycznej obiektywu i korekcji wad. W pytaniach egzaminacyjnych przyjmuje się jednak, że bardzo krótka ogniskowa najbardziej sprzyja widocznej dystorsji.

W południe słońce świeci wysoko i daje twarde, kontrastowe światło. Powstają ostre cienie pod oczami, nosem i brodą oraz ryzyko przepaleń na twarzy.

Zmiękczenie światła polega na jego rozproszeniu, dzięki czemu cienie stają się łagodniejsze, a przejścia tonalne mniej ostre. Efekt uzyskuje się m.in. przez dyfuzor lub dużą powierzchnię świecącą.

Ekran dyfuzyjny ustawia się między źródłem światła a obiektem, aby rozproszyć światło. Blenda odbijająca kieruje światło na obiekt, najczęściej w celu doświetlenia cieni.

Blendę srebrną lub złotą stosuje się, gdy chcemy odbić światło i doświetlić fotografowaną osobę. Srebrna daje chłodniejsze i mocniejsze odbicie, złota ociepla kolor światła.

Ponieważ nie dodaje kolejnego światła, lecz osłabia i rozprasza światło słoneczne padające wprost. Dzięki temu twarz jest oświetlona łagodniej i bardziej równomiernie.

Należy umieścić go między słońcem a fotografowaną osobą, możliwie blisko modela, ale poza kadrem. Ekran powinien zasłaniać światło padające bezpośrednio na twarz.

Podczas wywoływania utleniony wywoływacz reaguje ze sprzęgaczami barwotwórczymi znajdującymi się w emulsji. Ta reakcja prowadzi do powstania barwników budujących obraz.

Wywoływacz redukuje naświetlone halogenki srebra do srebra metalicznego. Jednocześnie jego utleniona forma bierze udział w reakcji tworzenia barwników.

Wywoływanie tworzy obraz, w tym obraz barwnikowy w materiałach barwnych. Utrwalanie usuwa nienaświetlone i niewywołane halogenki srebra, aby materiał nie był dalej światłoczuły.

Najczęściej są to barwniki: żółty, purpurowy/magenta oraz niebieskozielony/cyjan. Ich połączenie pozwala odtworzyć pełną gamę barw obrazu.

Nie. Zadymianie może występować w procesach odwracalnych jako etap przygotowujący materiał do dalszego wywoływania, ale samo nie jest głównym etapem powstawania barwników.

Utrwalanie usuwa pozostałe halogenki srebra, które nie zostały wywołane. Dzięki temu obraz staje się trwały i niewrażliwy na dalsze działanie światła.

Oznacza to, że końcowy obraz tworzą barwniki chemicznie powstałe w warstwach materiału fotograficznego. Srebro metaliczne jest zwykle usuwane w dalszych etapach obróbki.

Ponieważ w kopiarce stykowej negatyw przylega bezpośrednio do papieru fotograficznego. Dzięki temu obraz zostaje odwzorowany w tym samym rozmiarze, czyli w skali 1:1.

Kopiowanie stykowe daje obraz w rozmiarze negatywu, bez powiększenia. Powiększanie fotograficzne wykorzystuje powiększalnik i obiektyw, dzięki czemu można uzyskać odbitkę większą lub mniejszą od negatywu.

Oznacza, że obraz ma takie same wymiary jak oryginał. Negatyw 10 × 15 cm daje pozytyw 10 × 15 cm.

Skaner służy do cyfrowego odczytu obrazu i zapisania go jako pliku. Nie wykonuje bezpośrednio pozytywu fotograficznego na papierze światłoczułym.

Kolumna reprodukcyjna służy do stabilnego fotografowania płaskich oryginałów, np. dokumentów, grafik lub zdjęć. Nie jest typowym urządzeniem do wykonywania pozytywów stykowych z negatywów.

Format negatywu wyznacza format uzyskanego pozytywu. Przy kopiowaniu stykowym negatyw 10 × 15 cm daje odbitkę 10 × 15 cm.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego fragmentu obrazu i nanoszenia ich w inne miejsce. Jest używany głównie do retuszu i usuwania drobnych defektów.

Pozwala zastąpić przebarwiony fragment skóry próbką pobraną z sąsiedniego, podobnego obszaru. Dzięki temu zachowana zostaje naturalna faktura zdjęcia.

W Photoshopie należy przytrzymać klawisz Alt i kliknąć miejsce, z którego ma być pobrana próbka. Następnie można malować tą próbką po korygowanym obszarze.

Gumka usuwa piksele lub odsłania warstwę znajdującą się pod spodem. Nie odtwarza naturalnej faktury skóry, więc nie nadaje się do takiego retuszu.

Pędzel nanosi wybrany kolor, natomiast stempel kopiuje fragment obrazu wraz z jego fakturą, kolorem i jasnością. Dlatego stempel daje bardziej naturalny efekt przy retuszu zdjęć.

Próbkę należy pobierać z obszaru o podobnym kolorze, jasności i fakturze skóry. Najczęściej wybiera się fragment znajdujący się blisko retuszowanej niedoskonałości.

Należy często zmieniać miejsce pobierania próbki, używać miękkiej końcówki i pracować z umiarem. Powtarzające się wzory skóry mogą zdradzić retusz.

Zaznaczenie ogranicza działanie korekty tylko do wybranego fragmentu obrazu. Dzięki temu zmieniamy kolor tęczówki, a nie całej fotografii.

Balans koloru pozwala korygować proporcje barw w obrazie, np. przesuwać kolorystykę w stronę cyjanu, czerwieni, magenty, zieleni, żółci lub niebieskiego.

Można użyć np. zaznaczenia eliptycznego, lassa albo szybkiego zaznaczania. Wybór zależy od kształtu tęczówki i jakości zdjęcia.

Skraplanie służy głównie do deformowania kształtów obrazu, np. przesuwania lub wyginania pikseli. Nie jest podstawową funkcją do korekcji koloru.

Korekta koloru zmienia barwę lub dominantę barwną obrazu. Korekta kontrastu wpływa na różnice między jasnymi i ciemnymi partiami zdjęcia.

Najlepiej użyć warstwy dopasowania, np. Balans koloru, oraz maski ograniczającej efekt do tęczówek. Pozwala to później zmienić ustawienia bez trwałego niszczenia oryginalnego zdjęcia.

Polecenie Jaskrawość zwiększa intensywność kolorów głównie w obszarach o niskim nasyceniu. Dzięki temu zdjęcie zyskuje żywsze barwy bez nadmiernego przerysowania już mocno nasyconych kolorów.

Jaskrawość działa selektywnie i najmocniej wpływa na kolory słabo nasycone. Nasycenie zwiększa lub zmniejsza intensywność wszystkich kolorów bardziej równomiernie.

Jaskrawość warto wybrać, gdy zdjęcie wygląda blado, ale nie chcemy przejaskrawić skóry, nieba lub innych już intensywnych barw. Jest bezpieczniejsza przy naturalnej korekcji fotografii.

Odwróć zamienia kolory obrazu na ich przeciwieństwa tonalne i barwne, tworząc efekt negatywu. Nie służy do wydobywania kolorów w słabo nasyconych obszarach.

Ekspozycja wpływa głównie na jasność obrazu, szczególnie na światła i ogólną luminancję. Nie jest narzędziem przeznaczonym bezpośrednio do wzmacniania nasycenia kolorów.

Niskie nasycenie oznacza, że kolor jest mało intensywny, przygaszony lub zbliżony do szarości. Takie obszary można ożywić między innymi za pomocą Jaskrawości.