Pytania pomocnicze - AUD.02

Filtr Korekcja obiektywu służy do poprawiania wad obrazu związanych z obiektywem i ustawieniem aparatu, m.in. dystorsji, winietowania oraz błędów perspektywy.

Najczęściej pojawia się zbieganie linii pionowych, np. ściany budynku wydają się pochylać do środka kadru. Jest to typowe przy fotografowaniu architektury z aparatem skierowanym w górę lub w dół.

Eliminacja szumu usuwa lub redukuje zakłócenia obrazu, np. ziarno cyfrowe przy wysokim ISO. Nie zmienia geometrii kadru ani układu linii.

Korekcja perspektywy prostuje geometrię obrazu, np. piony i poziomy. Rozmycie radialne jest efektem artystycznym symulującym ruch obrotowy lub zoom.

Najczęściej w fotografii architektury, wnętrz i reprodukcji, gdzie ważne jest zachowanie prostych pionów i poziomów.

Należy ustawić aparat możliwie równolegle do fotografowanej płaszczyzny i unikać silnego pochylania korpusu. Pomocne są statyw, poziomica oraz obiektyw typu tilt-shift.

Adobe Reader służy do przeglądania i obsługi dokumentów PDF. Nie ma narzędzi do retuszu pikseli, takich jak stempel, pędzel korygujący czy warstwy edycyjne.

Do retuszu nadają się edytory grafiki rastrowej, np. Adobe Photoshop, GIMP lub Magix PhotoDesigner. Pozwalają one poprawiać obraz, usuwać uszkodzenia i korygować kolory.

Najczęściej używa się stempla klonującego, pędzla korygującego, warstw, masek oraz korekcji tonalnej. Pozwalają one usuwać rysy, plamy i ubytki obrazu.

Przeglądarka PDF służy głównie do odczytu dokumentów. Edytor grafiki rastrowej pozwala modyfikować piksele zdjęcia, czyli wykonywać retusz i obróbkę obrazu.

Najpierw fotografię należy zeskanować lub sfotografować w dobrej jakości. Dopiero potem wykonuje się retusz w programie graficznym.

Praca na warstwach jest bezpieczna, ponieważ nie niszczy oryginalnego obrazu. W każdej chwili można poprawić lub usunąć wykonany retusz.

Można usuwać rysy, kurz, plamy, przebarwienia, zagięcia oraz drobne ubytki. Większe uszkodzenia wymagają bardziej zaawansowanego retuszu i rekonstrukcji fragmentów obrazu.

Służy do podziału jednego obrazu lub projektu graficznego na mniejsze fragmenty. Fragmenty te można później zapisać jako osobne pliki graficzne wykorzystywane np. na stronie internetowej.

Pozwalało przygotować osobne elementy layoutu strony, takie jak przyciski, nagłówki czy menu. Dzięki temu można było łatwiej umieszczać je w strukturze HTML.

Kadrowanie usuwa część obrazu i zmienia jego kompozycję. Cięcie na plasterki nie musi usuwać fragmentów, lecz dzieli obraz na kilka mniejszych części.

Magiczna gumka służy do usuwania obszarów o podobnym kolorze, często w celu uzyskania przezroczystości. Nie służy do dzielenia obrazu na fragmenty strony internetowej.

Pędzel korygujący jest narzędziem retuszerskim. Używa się go do usuwania niedoskonałości, np. plam, rys, przebarwień lub drobnych defektów skóry.

Lasso wielokątne służy do tworzenia zaznaczeń o prostych krawędziach. Nie dzieli automatycznie projektu na fragmenty przeznaczone do eksportu na stronę internetową.

Najczęściej stosuje się formaty JPEG, PNG i GIF. Wybór zależy od rodzaju grafiki, potrzeby przezroczystości oraz wymaganego stopnia kompresji.

PSD to roboczy format programu Adobe Photoshop, który może zawierać warstwy, maski i efekty. Serwisy społecznościowe zwykle nie obsługują go jako formatu publikacji obrazu.

JPEG ma mały rozmiar pliku dzięki kompresji stratnej i jest powszechnie obsługiwany przez przeglądarki oraz serwisy społecznościowe. Dobrze nadaje się do fotografii i obrazów z wieloma przejściami tonalnymi.

PSD jest formatem edycyjnym, zachowującym m.in. warstwy i ustawienia projektu. JPEG jest formatem końcowym, spłaszczonym i skompresowanym, przeznaczonym głównie do publikacji lub udostępniania.

TIFF jest formatem wysokiej jakości, często używanym w druku i archiwizacji, ale pliki TIFF są zwykle duże. Wiele serwisów społecznościowych nie przyjmuje TIFF lub automatycznie konwertuje go do innego formatu.

RAW zawiera surowe dane z matrycy aparatu i wymaga wywołania w programie graficznym. Przed publikacją należy go zapisać np. jako JPEG.

Eksportowanie oznacza zapisanie projektu w innym formacie, odpowiednim do konkretnego zastosowania. Przy eksporcie do JPEG obraz zostaje zwykle spłaszczony i skompresowany.

Należy dobrać rozsądną jakość kompresji, rozdzielczość i przestrzeń barwną, najczęściej sRGB. Zbyt silna kompresja może powodować widoczne artefakty.

Ponieważ zdjęcie może umożliwiać identyfikację dziecka i ujawniać informacje o jego życiu prywatnym, np. miejsce nauki lub udział w wydarzeniu. Dzieci są objęte szczególną ochroną.

Zgodę wyraża rodzic lub opiekun prawny dziecka. Sama zgoda dziecka zwykle nie wystarcza.

Nie. Dyrektor może zarządzać placówką, ale nie jest osobą uprawnioną do dysponowania wizerunkiem dziecka.

To publiczne udostępnienie zdjęcia lub nagrania przedstawiającego rozpoznawalną osobę, np. na stronie internetowej, plakacie albo w mediach społecznościowych.

Nie zawsze. Wykonanie zdjęcia i jego publiczne udostępnienie to różne czynności, dlatego zgoda powinna jasno obejmować publikację.

Powinna wskazywać, kogo dotyczy, gdzie zdjęcie będzie publikowane, w jakim celu i przez jaki podmiot. Dobrze, gdy informuje też o możliwości wycofania zgody.

Oryginalność oznacza, że zdjęcie nie jest prostym, mechanicznym odwzorowaniem, lecz zawiera własne decyzje twórcze autora. Mogą one dotyczyć np. kadru, światła, momentu wykonania lub obróbki.

To osobisty wkład fotografa w wygląd zdjęcia. Przejawia się w wyborze kompozycji, perspektywy, oświetlenia, ustawień aparatu czy sposobu przedstawienia tematu.

Nie każda. Aby fotografia była chroniona, musi spełniać warunek twórczości i indywidualności, a nie być wyłącznie technicznym lub schematycznym zapisem rzeczywistości.

Nie. Prawo autorskie nie wymaga, aby zdjęcie było uznane za piękne, profesjonalne lub wartościowe artystycznie. Liczy się twórczy i indywidualny charakter fotografii.

Autor ma prawa osobiste, np. prawo do podpisania zdjęcia swoim nazwiskiem, oraz prawa majątkowe, np. prawo do decydowania o publikacji, sprzedaży i kopiowaniu fotografii.

Tak. Sam fakt dostępności zdjęcia w internecie nie oznacza, że można je dowolnie kopiować, publikować lub wykorzystywać komercyjnie bez zgody autora.

Zwykła informacja prasowa przekazuje fakty i nie zawiera indywidualnej twórczości autora. Prawo autorskie chroni sposób twórczego wyrażenia, a nie same fakty lub informacje.

Gramatura to masa papieru wyrażona w gramach na metr kwadratowy, np. g/m². Im wyższa gramatura, tym papier jest zwykle grubszy, sztywniejszy i bardziej odporny na uszkodzenia.

Zdjęcia wystawowe powinny wyglądać profesjonalnie, być trwałe i odporne na odkształcenia. Papier o gramaturze 200–350 g/m² zapewnia lepszą sztywność i jakość prezentacji.

Typowy papier biurowy ma najczęściej około 80 g/m². Jest zbyt cienki, mało sztywny i nie zapewnia odpowiedniej jakości wydruku fotograficznego.

Nie. O jakości decydują także powłoka, faktura, połysk lub mat, biel papieru, chłonność oraz zgodność z technologią druku.

Stosuje się m.in. papiery błyszczące, półmatowe, satynowe, perłowe i matowe. Wybór zależy od charakteru zdjęcia, oświetlenia wystawy i oczekiwanego efektu wizualnego.

Cienki papier łatwo się faluje, zagina i gorzej prezentuje się w oprawie. Może też gorzej odwzorowywać głębię obrazu i sprawiać wrażenie wydruku niskiej jakości.

Adobe Bridge służy do przeglądania, porządkowania, oceniania i opisywania plików graficznych. Ułatwia zarządzanie dużymi zbiorami zdjęć.

Można przypisywać m.in. słowa kluczowe, oceny gwiazdkowe, etykiety kolorystyczne, opisy, tytuły oraz dane autora i praw autorskich.

Słowa kluczowe pozwalają szybko wyszukiwać zdjęcia według tematu, miejsca, osoby lub rodzaju fotografii. Dzięki nim nie trzeba ręcznie przeglądać całego archiwum.

Adobe Bridge służy do zarządzania plikami i metadanymi, a Adobe InDesign do składu publikacji, np. folderów, książek i czasopism.

Adobe Acrobat służy głównie do tworzenia i edycji plików PDF. Adobe Bridge jest narzędziem do przeglądania, katalogowania i opisywania plików graficznych.

Metadane zawierają informacje opisowe i techniczne, według których można filtrować pliki. Przykładowo można wyszukać zdjęcia po autorze, dacie, słowie kluczowym lub ocenie.

Ikona przedstawia pędzel oraz zakrzywioną strzałkę symbolizującą cofanie zmian. To odróżnia ją od narzędzi retuszerskich, które zwykle mają ikonę plastra lub pędzla bez strzałki.

Służy do miejscowego przywracania fragmentów obrazu do wcześniejszego stanu z panelu Historia. Pozwala cofnąć zmiany tylko w wybranym obszarze.

Pędzel historii odtwarza piksele z wcześniejszego stanu dokumentu. Pędzel korygujący usuwa niedoskonałości, dopasowując teksturę, światło i kolor do otoczenia.

Pędzel korygujący zwykle wymaga wskazania próbki źródłowej. Punktowy pędzel korygujący automatycznie analizuje otoczenie i sam dobiera piksele do retuszu.

Stan historii to zapisany etap pracy nad dokumentem, widoczny w panelu Historia. Można do niego wrócić lub użyć go jako źródła dla Pędzla historii.

Warto go użyć, gdy efekt korekcji jest zbyt mocny tylko w części obrazu. Narzędzie pozwala selektywnie przywrócić wcześniejszy wygląd bez cofania całej edycji.

Kurz, piasek i tłuste zabrudzenia mogą pogarszać komfort pracy, jakość zdjęć oraz przyspieszać zużycie elementów aparatu. Regularna konserwacja zmniejsza ryzyko uszkodzeń mechanicznych i optycznych.

Nie. Wymiana obiektywu jest normalną czynnością obsługową podczas fotografowania, a nie konserwacją sprzętu.

Najpierw należy usunąć luźny pył gruszką lub pędzelkiem, a dopiero potem przetrzeć soczewkę bibułką optyczną albo mikrofibrą. Nie należy trzeć zabrudzonej soczewki na sucho, bo można ją porysować.

Mogą uszkodzić powłoki antyrefleksyjne, gumowe elementy korpusu lub uszczelnienia. Do sprzętu fotograficznego stosuje się środki przeznaczone do optyki i elektroniki.

Nie. Czysta torba pomaga chronić sprzęt przed kurzem, ale nie zastępuje bezpośredniego czyszczenia korpusu i obiektywu.

Szczególna ostrożność jest potrzebna przy czyszczeniu matrycy, styków elektrycznych, bagnetu i elementów optycznych. W razie braku doświadczenia czyszczenie matrycy lepiej zlecić serwisowi.