Pytania pomocnicze - AUD.02

Im dłuższa ogniskowa, tym mniejszy kąt widzenia. Krótka ogniskowa obejmuje szeroki fragment sceny, a długa zawęża kadr.

Ponieważ ma długą ogniskową i pozwala fotografować odległe obiekty tak, jakby były bliżej. W praktyce wiele obiektywów wąskokątnych to teleobiektywy.

Wąskokątny ma długą ogniskową i mały kąt widzenia. Szerokokątny ma krótką ogniskową i obejmuje szeroki obszar sceny.

Obiektyw standardowy ma ogniskową zbliżoną do przekątnej matrycy lub klatki filmu. Daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego widzenia człowieka.

To porównanie pozwala określić typ obiektywu. Ogniskowa znacznie dłuższa od przekątnej matrycy oznacza obiektyw wąskokątny.

Nie. Obiektyw zmiennoogniskowy to taki, który ma regulowaną ogniskową, np. zoom. Może obejmować zakres szerokokątny, standardowy lub wąskokątny.

Stosuje się go do fotografowania odległych obiektów, np. w sporcie, przyrodzie, reportażu i fotografii scenicznej. Jest też popularny w portrecie.

Światło główne ustawia się na wprost fotografowanej osoby, nieco powyżej osi obiektywu i równolegle do tej osi. Daje to równomierne, korzystne oświetlenie twarzy.

Światło od dołu tworzy nienaturalne cienie i może zniekształcać rysy twarzy. Taki efekt kojarzy się raczej z dramatyzmem lub grozą, a nie z eleganckim portretem.

Blenda odbija światło i rozjaśnia cienie, szczególnie pod oczami, nosem i brodą. Pomaga uzyskać miękki, estetyczny efekt.

Światło frontalne równomiernie oświetla twarz i zmniejsza kontrast cieni. Światło boczne mocniej modeluje kształt twarzy, ale uwydatnia fakturę skóry i nierówności.

Miękkie światło łagodnie przechodzi między światłami i cieniami, dzięki czemu skóra wygląda korzystniej. Redukuje ostre cienie i podkreśla elegancki charakter zdjęcia.

Często stosuje się beauty dish, softbox, parasolkę fotograficzną oraz blendę. Pozwalają one uzyskać miękkie, kontrolowane i dekoracyjne światło.

f/2,8 oznacza większy otwór przysłony, co powoduje mniejszą głębię ostrości. Dzięki temu model może być ostry, a tło wyraźnie rozmyte.

Mała liczba przysłony, np. f/1,8 lub f/2,8, oznacza duży otwór przysłony. Do aparatu wpada więcej światła, a głębia ostrości jest mniejsza.

Duża liczba przysłony, np. f/11 lub f/22, oznacza mały otwór przysłony. Do aparatu wpada mniej światła, ale większa część kadru jest ostra.

Małą głębię ostrości często stosuje się w fotografii portretowej. Pozwala ona wyróżnić modela i rozmyć nieistotne tło.

Nie tylko. Na rozmycie tła wpływają też ogniskowa obiektywu, odległość aparatu od modela oraz odległość modela od tła.

Można użyć trybu preselekcji przysłony, oznaczanego najczęściej jako A lub Av. Fotograf wybiera wartość przysłony, a aparat dobiera odpowiedni czas naświetlania.

Grafika rastrowa składa się z pikseli i traci jakość przy dużym powiększeniu. Grafika wektorowa składa się z obiektów matematycznych, np. linii i krzywych, dlatego można ją skalować bez utraty jakości.

Trasowanie zamienia piksele obrazu rastrowego na kształty wektorowe. Efektem są obiekty, które można edytować i skalować jak grafikę wektorową.

W Photoshopie można m.in. wypełnić zaznaczenie kolorem lub wzorem, obrysować jego krawędź, skopiować jego zawartość albo utworzyć z niego maskę.

Rasteryzacja zamienia edytowalny tekst na warstwę pikselową. Po rasteryzacji tekst można obrabiać jak zwykły obraz, ale traci się możliwość swobodnej edycji treści tekstu.

Do automatycznego trasowania służy przede wszystkim Adobe Illustrator, który ma funkcję Image Trace. Photoshop nie jest głównym narzędziem do takiej operacji.

Photoshop został zaprojektowany głównie do edycji obrazów rastrowych, czyli zdjęć i bitmap. Obsługuje niektóre elementy wektorowe, ale nie zastępuje programu takiego jak Illustrator.

Zdjęcie cyfrowe składa się z pikseli, czyli jest grafiką rastrową. Retusz polega na modyfikowaniu tych pikseli, np. usuwaniu rys, plam i przebarwień.

Skaner optyczny zamienia papierową odbitkę na plik cyfrowy. Dopiero taki plik można obrabiać w programie graficznym.

Ploter służy do drukowania, wycinania lub grawerowania, a nie do wprowadzania obrazu papierowego do komputera. Do digitalizacji zdjęcia potrzebny jest skaner.

Grafika rastrowa składa się z pikseli i nadaje się do fotografii. Grafika wektorowa opiera się na krzywych i obiektach geometrycznych, dlatego nie jest podstawowym typem grafiki do retuszu zdjęć.

Zwykle stosuje się co najmniej 300 DPI, a do dokładniejszej renowacji często 600 DPI lub więcej. Wyższa rozdzielczość daje więcej szczegółów do retuszu.

Najlepiej użyć formatu bezstratnego, np. TIFF lub PSD podczas pracy. JPEG może pogorszyć jakość przez kompresję stratną.

Można usuwać rysy, kurz, plamy, zagięcia, drobne ubytki, przebarwienia i częściowo poprawiać kontrast oraz ostrość. Zakres naprawy zależy od jakości skanu i stopnia zniszczenia fotografii.

Główny motyw wypełnia prawie cały kadr, a tło ma małe znaczenie. Widać wyraźnie kształt, fakturę i cechy obiektu.

Duże zbliżenie pokazuje obiekt bardzo blisko, ale zwykle nadal pozwala rozpoznać całość. Detal przedstawia mały fragment obiektu, np. strukturę powierzchni lub pojedynczy element.

Plan ogólny pokazuje szerokie otoczenie i relacje obiektu z przestrzenią. Tutaj otoczenie jest prawie niewidoczne, a najważniejsze są same owoce.

Plan pełny stosuje się, gdy chce się pokazać cały obiekt lub całą postać, np. człowieka od stóp do głów. Tło jest obecne, ale nie dominuje nad tematem.

Im ciaśniejszy kadr i mniej widocznego otoczenia, tym bliższy plan zdjęciowy. Szeroki kadr z dużą ilością przestrzeni sugeruje plan ogólny.

Pozwala wyeksponować cechy obiektu, takie jak faktura, kształt, kolor i szczegóły powierzchni. Skupia uwagę widza na samym motywie.

Ponieważ wprowadza dane do komputera. Zamienia obraz analogowy, np. zdjęcie lub dokument, na plik cyfrowy zapisany w pamięci komputera.

Skaner przenosi obraz z postaci analogowej do cyfrowej. Drukarka działa odwrotnie: przenosi obraz cyfrowy z komputera na papier lub inne podłoże.

Można skanować dokumenty, odbitki fotograficzne, rysunki, ilustracje, a przy użyciu odpowiedniego skanera także negatywy i slajdy.

DPI określa liczbę punktów obrazu rejestrowanych na jeden cal. Im większa rozdzielczość optyczna, tym więcej szczegółów może zostać zapisanych w pliku.

Najczęściej używa się formatów TIFF, JPEG, PNG lub PDF. TIFF jest dobry do archiwizacji i dalszej obróbki, a JPEG do mniejszych plików użytkowych.

Służy do digitalizacji zdjęć analogowych, negatywów, slajdów, rysunków i materiałów archiwalnych. Dzięki temu można je retuszować, przechowywać i publikować cyfrowo.

RAW to format zawierający surowe dane z matrycy aparatu. Daje dużą możliwość korekcji ekspozycji, balansu bieli i kolorów, ale wymaga wywołania w odpowiednim programie.

Lightroom jest przeznaczony do katalogowania i wywoływania zdjęć cyfrowych, w tym RAW. Umożliwia szybkie korekcje tonalne, barwne i seryjną obróbkę wielu fotografii.

Photoshop pozwala otwierać pliki RAW zwykle przez moduł Adobe Camera Raw. Po podstawowym wywołaniu zdjęcia umożliwia zaawansowany retusz, pracę na warstwach i fotomontaż.

RAW zawiera więcej informacji o obrazie i daje większą swobodę obróbki. JPEG jest już przetworzony i skompresowany, dlatego ma mniejszy zakres możliwych korekt.

Adobe Flash służył głównie do animacji i treści interaktywnych, a InDesign do składu publikacji. Nie są typowymi programami do edycji i wywoływania plików RAW.

CorelDRAW i Illustrator są programami do grafiki wektorowej. Pliki RAW pochodzą z fotografii cyfrowej i wymagają oprogramowania do obróbki obrazu rastrowego.

Wywoływanie RAW to przetworzenie surowych danych z aparatu na obraz gotowy do dalszej edycji lub eksportu. Obejmuje m.in. ustawienie ekspozycji, balansu bieli, kontrastu i kolorów.

Photoshop oferuje funkcje potrzebne do wszystkich wymienionych zadań: montażu panoramy, składania HDR, tworzenia stykówki i prostej animacji. Pozostałe programy nie obejmują tak pełnego zestawu tych narzędzi.

Polega na połączeniu kilku częściowo nakładających się zdjęć w jeden szeroki obraz. Program dopasowuje wspólne fragmenty, wyrównuje geometrię i maskuje miejsca łączenia.

HDR polega na połączeniu kilku zdjęć wykonanych z różną ekspozycją, aby uzyskać obraz o większej rozpiętości tonalnej. Dzięki temu można zachować szczegóły zarówno w cieniach, jak i w światłach.

Lightroom służy głównie do katalogowania i globalnej obróbki zdjęć, choć obsługuje m.in. HDR i panoramy. Photoshop ma szersze możliwości edycyjne, w tym stykówki, warstwy, zaawansowany montaż i animację.

Stykówka umożliwia szybki podgląd wielu zdjęć na jednym arkuszu. Ułatwia selekcję, ocenę materiału i prezentację zdjęć klientowi.

Do tworzenia animacji w Photoshopie służy panel Oś czasu. Pozwala on przygotować animację klatkową lub prostą animację wideo.

Paint jest prostym edytorem grafiki rastrowej i nie ma zaawansowanych funkcji takich jak HDR, automatyczne składanie panoram, profesjonalne stykówki czy animacja.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego miejsca obrazu w inne. Używa się go głównie do retuszu, np. usuwania uszkodzeń, rys, plam lub niechcianych elementów.

W Photoshopie należy przytrzymać klawisz Alt i kliknąć miejsce, z którego ma zostać pobrana próbka. Następnie można malować tą próbką po retuszowanym fragmencie.

Rozmycie jedynie zmiękcza szczegóły i zaciera krawędzie. Nie kopiuje pikseli ani nie odtwarza brakującej faktury obrazu.

Stempel służy do retuszu przez kopiowanie pikseli. Lasso służy do tworzenia zaznaczeń, a nie do bezpośredniego uzupełniania brakujących części zdjęcia.

Należy dobierać próbki z miejsc o podobnym kolorze, jasności i fakturze. Warto często zmieniać punkt próbkowania i używać miękkiego pędzla o odpowiednim rozmiarze.

Praca na osobnej warstwie jest nieniszcząca, czyli nie zmienia trwale oryginalnego zdjęcia. Pozwala łatwo poprawić lub usunąć wykonany retusz.