Pytania pomocnicze - AUD.09

Opis powinien zawierać format nośnika oraz czas trwania materiału, np. „CD-Audio, 60 min”. Parametry techniczne, takie jak 16-bit, nie zastępują informacji o formacie nośnika.

Pytanie dotyczy opisu nośnika, a nie pełnej specyfikacji technicznej zapisu. Właściwy opis eksponuje format i czas materiału: „CD-Audio, 60 min”.

Oznacza rozdzielczość bitową próbek dźwięku cyfrowego. Jest to parametr techniczny standardu CD-Audio, ale sam w sobie nie opisuje rodzaju nośnika ani czasu nagrania.

Standard CD-Audio wykorzystuje zapis cyfrowy PCM, rozdzielczość 16 bitów, częstotliwość próbkowania 44,1 kHz i zwykle dwa kanały stereo.

Czas trwania mówi tylko o długości materiału, ale nie określa formatu zapisu. Poprawny opis powinien wskazywać również format, np. CD-Audio.

CD-Audio jest standardem płyty odtwarzanej w klasycznych odtwarzaczach CD. Pliki audio zapisane jako dane, np. WAV lub MP3, wymagają urządzenia obsługującego system plików i dany format.

LAME służy głównie do kodowania dźwięku do formatu MP3. Pozwala tworzyć skompresowane pliki audio o mniejszym rozmiarze.

LAME jest enkoderem MP3, więc jego wynikiem jest plik `.mp3`. WAV to inny format pliku, zwykle przechowujący dźwięk PCM bez kompresji stratnej.

Kodek określa sposób kodowania lub kompresji dźwięku. Format pliku określa sposób zapisania danych w pliku, np. MP3, WAV lub AIFF.

Kompresja stratna usuwa część informacji z sygnału audio, aby zmniejszyć rozmiar pliku. W MP3 usuwa się głównie elementy mniej zauważalne dla ludzkiego słuchu.

MP3 jest formatem stratnie skompresowanym, a AIFF zwykle przechowuje dźwięk nieskompresowany PCM. AIFF ma zazwyczaj większy rozmiar i jest częściej używany w profesjonalnej produkcji audio.

Bitrate określa ilość danych przeznaczonych na sekundę dźwięku. Wyższy bitrate zwykle oznacza lepszą jakość, ale także większy rozmiar pliku.

MP3 warto stosować do publikacji w internecie, przesyłania plików lub odsłuchu roboczego. Do archiwizacji i dalszej obróbki lepsze są formaty bezstratne lub nieskompresowane, np. WAV.

Poziome układanie powoduje nacisk na dolne płyty. Z czasem może to prowadzić do odkształceń, zwłaszcza przy wyższej temperaturze.

Najczęstsze problemy to zarysowania, zabrudzenia, kurz oraz wygięcie płyty. Mogą powodować trzaski, przeskakiwanie igły i zniekształcenia dźwięku.

Chronią powierzchnię płyty przed kurzem, wilgocią i tarciem. Koszulki antystatyczne dodatkowo ograniczają przyciąganie drobin kurzu.

Nie jest najlepszym zabezpieczeniem bezpośrednio dla płyty. Tektura może pylić i powodować mikrozarysowania, dlatego korzystniejsze są koszulki foliowe lub antystatyczne.

Winyl jest wrażliwy na ciepło. Wysoka temperatura może powodować deformację płyty, przez co pogarsza się jej odtwarzanie.

Igła gramofonu porusza się w bardzo drobnym rowku, więc kurz i brud zakłócają jej pracę. Skutkiem są trzaski, szumy i szybsze zużycie igły oraz płyty.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku, ale pozwala odtworzyć identyczne dane audio jak przed kompresją. Nie usuwa informacji z nagrania.

FLAC kompresuje dane audio tak, aby po dekompresji odzyskać oryginalny sygnał bez zmian. Dzięki temu jakość dźwięku pozostaje taka sama jak w źródle.

FLAC stosuje kompresję bezstratną, a MP3 stratną. MP3 usuwa część informacji z sygnału, aby mocniej zmniejszyć rozmiar pliku.

Najczęściej WAV zawiera nieskompresowany dźwięk PCM. Nie jest więc typowym formatem kompresji, mimo że zachowuje pełną jakość nagrania.

AAC to format stratny, podobnie jak MP3. Zmniejsza rozmiar pliku przez usunięcie części informacji uznanych za mniej słyszalne.

FLAC warto stosować do archiwizacji muzyki i nagrań, gdy trzeba zachować pełną jakość, ale jednocześnie zmniejszyć rozmiar plików względem WAV.

Jedno słowo MIDI ma 8 bitów, czyli 1 bajt. To podstawowa jednostka przesyłania informacji w komunikatach MIDI.

Bajt statusu określa typ komunikatu MIDI, np. Note On lub Control Change. Bajt danych przenosi konkretne wartości, np. numer nuty albo velocity.

Bajty danych MIDI wykorzystują efektywnie 7 bitów na wartość liczbową. Dlatego możliwe są 128 wartości, od 0 do 127.

Typowy komunikat MIDI składa się najczęściej z 1, 2 albo 3 bajtów. Przykładowo komunikat Note On ma zwykle 3 bajty.

Nie. W MIDI słowo ma długość 8 bitów, natomiast w informatyce słowo procesora może mieć np. 16, 32 lub 64 bity.

Komunikat Note On informuje o rozpoczęciu dźwięku. Zawiera zwykle kanał MIDI, numer nuty oraz wartość velocity.

Gate określa, jak długo trwa każda nuta w sekwencji arpeggio. Im większa wartość Gate, tym dłużej wybrzmiewają nuty.

Gate dotyczy długości trwania pojedynczej nuty, a Beat lub Rate określa rytmiczny podział sekwencji, czyli jak często pojawiają się kolejne nuty.

Range określa zakres oktaw, w których arpeggiator będzie odtwarzał nuty. Większy Range powoduje szerszy, bardziej rozbudowany przebieg melodyczny.

Type określa sposób odtwarzania nut, np. w górę, w dół, naprzemiennie lub losowo. Wpływa na kierunek i charakter wzoru arpeggio.

Tempo BPM decyduje o szybkości całej sekwencji. Przy wyższym BPM arpeggio jest odtwarzane szybciej, przy niższym wolniej.

MIDI Clock pozwala zsynchronizować arpeggiator z tempem DAW, automatu perkusyjnego lub innego urządzenia MIDI. Dzięki temu sekwencja gra równo z projektem.

Przy niskiej wartości Gate nuty są krótkie, urywane i bardziej rytmiczne. Efekt przypomina artykulację staccato.

Przy wysokiej wartości Gate nuty są dłuższe i bardziej połączone. Sekwencja może brzmieć płynniej i mniej punktowo.

GND oznacza masę, czyli punkt odniesienia elektrycznego układu. W złączu MIDI DIN-5 pinem GND jest pin 2.

Do przesyłania sygnału MIDI używa się głównie pinów 4 i 5. Pin 2 pełni funkcję masy lub ekranu przewodu.

Standard MIDI wykorzystuje tylko te styki, które są potrzebne do transmisji danych i ekranowania. Piny 1 i 3 w klasycznym połączeniu MIDI zwykle pozostają niewykorzystane.

Trzeba sprawdzić, z której strony pokazano złącze: od frontu, od strony pinów czy od strony lutowania. Widok od strony lutowania może być odwrócony lustrzanie.

DIN określa typ fizycznego złącza, czyli kształt i układ pinów. MIDI to standard komunikacji muzycznej, który może wykorzystywać złącze DIN-5 do przesyłania danych.

Oznacza, że na każdą ćwierćnutę urządzenie wysyła 24 komunikaty zegara MIDI. Dzięki temu inne urządzenia mogą zsynchronizować swoje tempo z urządzeniem nadrzędnym.

MIDI Clock służy do synchronizacji tempa między urządzeniami, np. sekwencerem, automatem perkusyjnym, syntezatorem lub DAW. Nie przesyła nut, tylko informacje czasowe.

Komunikaty nutowe MIDI informują o wysokości dźwięku, dynamice i czasie rozpoczęcia nuty. MIDI Clock przesyła jedynie impulsy synchronizujące tempo.

Im wyższe BPM, tym szybciej wysyłane są impulsy MIDI Clock. Przy każdym tempie standard pozostaje taki sam: 24 impulsy na jedną ćwierćnutę.

W metrum 4/4 jeden takt zawiera cztery ćwierćnuty. Skoro na jedną ćwierćnutę przypadają 24 impulsy, to w takcie 4/4 są 96 impulsy MIDI Clock.

Master to urządzenie nadrzędne, które wysyła sygnał MIDI Clock i wyznacza tempo. Pozostałe urządzenia pracują jako slave i podążają za jego zegarem.

Sam MIDI Clock przesyła impulsy tempa, ale nie określa dokładnej pozycji w utworze. Do tego służą dodatkowe komunikaty, np. Song Position Pointer.

MIDI nie przenosi dźwięku, tylko informacje sterujące, np. wysokość nuty, dynamikę i zmianę barwy. Audio jest już zapisanym lub przesyłanym przebiegiem dźwiękowym.

Standardy brzmieniowe określają, jakie instrumenty znajdują się pod konkretnymi numerami programów i banków. Dzięki temu plik MIDI może brzmieć podobnie na różnych urządzeniach.

GM2 jest rozwinięciem General MIDI i oferuje większe możliwości, m.in. więcej barw, zestawów perkusyjnych oraz dokładniej określone kontrolery.

GS to rozszerzenie MIDI opracowane przez firmę Roland, a XG przez firmę Yamaha. Oba standardy dodają dodatkowe banki brzmień i funkcje ponad podstawowy General MIDI.

Spośród GM2, GS, XG2 i MT-32 standard XG2 oferuje największą liczbę dostępnych barw instrumentów. Jest to rozszerzony standard Yamahy.

Program Change służy do wyboru numeru brzmienia, np. fortepianu, gitary lub smyczków. W standardach z większą liczbą barw często łączy się go z wyborem banku.

Bank Select pozwala wybrać bank brzmień, czyli dodatkową grupę instrumentów. Najczęściej używa się kontrolerów CC0 i CC32, a potem komunikatu Program Change.

MIDI opisuje wykonanie, ale nie zawiera sampli ani syntezy dźwięku. Ostateczne brzmienie zależy od modułu, syntezatora lub instrumentu wirtualnego odtwarzającego dane MIDI.

Control Change to typ komunikatu MIDI służący do sterowania parametrami instrumentu, np. głośnością, panoramą, sustainem lub specjalnymi funkcjami kanału.

Za funkcję All Sound Off odpowiada kontroler MIDI o numerze CC 120. Służy on do natychmiastowego wyłączenia wszystkich dźwięków na kanale.

All Sound Off, czyli CC 120, natychmiast ucisza dźwięki. All Notes Off, czyli CC 123, zwalnia nuty, ale dźwięki mogą jeszcze wybrzmiewać zgodnie z release lub sustainem.

Release określa czas wybrzmiewania dźwięku po zwolnieniu nuty. Przy All Notes Off dźwięk może nadal trwać, natomiast All Sound Off omija ten etap i wycisza go natychmiast.

Sustain podtrzymuje dźwięki po zwolnieniu klawiszy. Komunikat All Sound Off działa niezależnie od sustainu i wyłącza dźwięki mimo aktywnego podtrzymania.

Stosuje się go np. przy zawieszonych nutach, błędach transmisji MIDI lub konieczności szybkiego wyciszenia instrumentu w sekwencerze albo DAW.