Pytania pomocnicze - AUD.09

Służy do zmiany impedancji wejściowej. LO-Z oznacza niską impedancję, a HI-Z wysoką impedancję wejścia.

Wejścia HI-Z używa się najczęściej przy podłączaniu gitar elektrycznych, basów pasywnych i innych instrumentów o wysokiej impedancji wyjściowej.

Większość profesjonalnych mikrofonów pracuje z niską impedancją i sygnałem symetrycznym. Takie połączenie jest bardziej odporne na zakłócenia i pozwala stosować dłuższe przewody.

Nie. Zasilanie phantom to osobna funkcja, zwykle +48 V, używana głównie do mikrofonów pojemnościowych.

Nie. Filtr dolnozaporowy, czyli górnoprzepustowy HPF, usuwa najniższe częstotliwości. LO-Z / HI-Z dotyczy impedancji wejścia.

Dźwięk może stać się cichszy, mniej klarowny i pozbawiony wysokich częstotliwości. Wynika to z nadmiernego obciążenia przetwornika instrumentu.

Impedancja wejściowa określa obciążenie elektryczne widziane przez źródło sygnału. Poziom sygnału określa jego napięcie, np. mikrofonowe, instrumentalne lub liniowe.

BPF oznacza Band Pass Filter, czyli filtr pasmowoprzepustowy. Przepuszcza on wybrane pasmo częstotliwości, a tłumi częstotliwości poniżej i powyżej tego zakresu.

Parametr Q określa szerokość pasma działania filtra. Im większa wartość Q, tym węższe i bardziej precyzyjne pasmo.

Wysokie Q oznacza wąskie pasmo działania filtra, przydatne do precyzyjnej korekcji. Niskie Q oznacza szerokie pasmo i łagodniejsze działanie na dźwięk.

BYPASS oznacza ominięcie lub wyłączenie działania danego procesora, np. korektora lub filtra. Nie reguluje żadnego parametru brzmienia.

ON zwykle oznacza włączenie danej funkcji, kanału, procesora lub sekcji. Nie określa szerokości pasma filtra.

Można go użyć do izolowania określonego zakresu częstotliwości, wyszukiwania rezonansów, efektów specjalnych lub precyzyjnej analizy problematycznego pasma.

AUX służy do wysyłania sygnału z kanałów miksera na dodatkowe szyny wysyłkowe. Używa się jej np. do odsłuchów lub efektów.

AUX kieruje sygnał na szynę wysyłkową, np. do monitora lub efektu. SOLO służy do odsłuchania wybranego kanału bez zmiany jego routingu.

Pre-fader stosuje się głównie do odsłuchów scenicznych lub słuchawkowych. Poziom wysyłki nie zależy wtedy od położenia tłumika kanału.

Post-fader stosuje się często przy wysyłce na efekty, np. pogłos lub delay. Ilość sygnału wysłanego na efekt zmienia się wtedy razem z poziomem kanału w miksie.

Szyna wysyłkowa to tor, do którego można skierować sygnały z wielu kanałów. Pozwala utworzyć osobny miks pomocniczy, niezależny od sumy głównej.

SAVE służy do zapisywania ustawień, a LOAD do ich wczytywania. Nie odpowiadają za kierowanie sygnału audio na szyny wysyłkowe.

Technika MM polega na mikrofonowaniu każdego źródła dźwięku osobnym mikrofonem. W praktyce każdy instrument trafia zwykle na oddzielną ścieżkę mono w DAW.

Kwartet smyczkowy składa się z czterech instrumentów. Skoro w technice MM każdy instrument nagrywa się osobno, potrzebne są cztery ścieżki monofoniczne.

Klasyczny kwartet smyczkowy tworzą: I skrzypce, II skrzypce, altówka i wiolonczela.

Ścieżka monofoniczna zawiera jeden kanał audio, a stereofoniczna dwa kanały: lewy i prawy. Pojedynczy mikrofon standardowo nagrywa się na ścieżkę mono.

Należy utworzyć cztery ścieżki mono, przypisać do nich odpowiednie wejścia interfejsu audio i nazwać je zgodnie z instrumentami: I skrzypce, II skrzypce, altówka, wiolonczela.

Najczęstsze problemy to przesłuchy między mikrofonami, konflikty fazowe i zbyt mało naturalna przestrzeń nagrania. Wymaga to starannego ustawienia mikrofonów i kontroli odsłuchu.

D/A oznacza konwersję cyfrowo-analogową, czyli zamianę sygnału cyfrowego na analogowy. Proces ten jest potrzebny np. podczas odtwarzania dźwięku z komputera lub interfejsu audio.

D/A zamienia sygnał cyfrowy na analogowy, a A/D zamienia sygnał analogowy na cyfrowy. D/A wiąże się głównie z odtwarzaniem, a A/D z nagrywaniem.

Głośniki i słuchawki wymagają sygnału analogowego. Jeśli dźwięk jest zapisany cyfrowo, musi zostać przekształcony przez przetwornik D/A.

Przetwornik A/D zamienia analogowy sygnał z mikrofonu lub instrumentu na dane cyfrowe. Dzięki temu sygnał może być zapisany i edytowany w DAW.

Nie. FFT i DFT to metody analizy sygnału w dziedzinie częstotliwości, a nie oznaczenia konwersji między sygnałem cyfrowym i analogowym.

Najważniejsze są częstotliwość próbkowania i rozdzielczość bitowa. Znaczenie mają także jakość przetwornika, zegara taktującego oraz poziom szumów.

Zwykle występuje na etapie wyjścia z urządzenia cyfrowego, np. interfejsu audio, odtwarzacza lub miksera cyfrowego. Po konwersji sygnał trafia do wzmacniacza, słuchawek lub głośników.

Izofona to linia na wykresie krzywych jednakowej głośności, która łączy punkty odpowiadające dźwiękom odczuwanym jako równie głośne, mimo różnej częstotliwości i poziomu SPL.

Ludzkie ucho ma różną czułość dla różnych częstotliwości. Największą czułość wykazuje zwykle w zakresie średnich częstotliwości, około kilku kHz.

Pomagają zrozumieć, jak człowiek subiektywnie odbiera głośność różnych częstotliwości. Są przydatne m.in. przy miksie, masteringu, korekcji barwy i ocenie hałasu.

SPL jest wielkością fizyczną mierzoną w dB, natomiast odczuwana głośność zależy od właściwości słuchu człowieka. Dwa dźwięki o tym samym SPL mogą wydawać się różnie głośne.

Fon opisuje poziom głośności odczuwanej. Dla tonu 1 kHz wartość w fonach jest równa poziomowi SPL w dB.

Korekcja dB(A) uwzględnia fakt, że ucho nie odbiera wszystkich częstotliwości jednakowo. Tłumi w pomiarze zwłaszcza niskie częstotliwości, na które słuch jest mniej czuły przy niższych poziomach.

LP oznacza Long Play, czyli płytę długogrającą. Najczęściej odnosi się do winylowego albumu muzycznego.

LP zawiera zwykle pełny album i trwa dłużej. EP jest krótszym wydawnictwem, ale zazwyczaj dłuższym niż singiel.

Dźwięk na LP jest zapisany mechanicznie w rowku płyty, a nie jako dane cyfrowe. Odczyt odbywa się za pomocą igły gramofonowej.

Typowa prędkość odtwarzania LP to 33 1/3 obrotu na minutę. Spotyka się ją głównie w płytach długogrających 12-calowych.

Nie. Demo oznacza nagranie pokazowe lub robocze, a nie standardowy format analogowej płyty długogrającej.

De-esser redukuje nadmierne głoski syczące i szumiące w nagraniu wokalnym. Działa głównie w paśmie wyższych częstotliwości.

Ponieważ obniża poziom sygnału tylko wtedy, gdy wybrane pasmo częstotliwości przekroczy ustalony próg. Nie kompresuje całego sygnału równomiernie jak typowy kompresor.

Najczęściej kontroluje się pasmo około 4–10 kHz. Dokładny zakres zależy od barwy głosu, mikrofonu i charakteru nagrania.

Korektor stale podbija lub tłumi wybrane częstotliwości, natomiast de-esser działa dynamicznie. Redukuje pasmo tylko wtedy, gdy sybilanty stają się zbyt głośne.

Nadmierna redukcja sybilantów może spowodować seplenienie, przytłumienie głosu i utratę naturalnej artykulacji. De-esser należy ustawiać subtelnie.

DI-Box służy do dopasowania sygnału instrumentalnego, np. z gitary basowej, do wejścia mikrofonowego lub liniowego. Nie jest procesorem redukującym sybilanty.

Kompander łączy kompresję i ekspansję dynamiki, często w systemach transmisji lub redukcji szumów. De-esser działa selektywnie na syczące częstotliwości w wokalu.

Wokal zawiera wiele głosek syczących, które mogą stać się zbyt ostre po nagraniu mikrofonem pojemnościowym lub po korekcji wysokich tonów. De-esser pomaga zachować czytelność bez nadmiernej ostrości.

Ponieważ jego widmowa gęstość mocy maleje odwrotnie proporcjonalnie do częstotliwości. Im wyższa częstotliwość, tym mniej energii przypada na jednostkę pasma.

Szum biały ma równą energię w każdym hercu pasma, a szum różowy ma równą energię w każdej oktawie. Dlatego szum biały brzmi jaśniej, a różowy bardziej naturalnie dla ucha.

Używa się go m.in. do pomiarów akustycznych, strojenia systemów nagłośnieniowych i sprawdzania charakterystyki pomieszczeń odsłuchowych.

Oznacza, że moc sygnału maleje wraz ze wzrostem częstotliwości. Przy wyższych częstotliwościach szum ma więc mniejszą energię.

Ponieważ szerokość kolejnych oktaw rośnie wraz z częstotliwością, a spadek energii 1/f kompensuje ten wzrost. Dzięki temu każda oktawa zawiera podobną ilość energii.

Szum czerwony ma jeszcze większą przewagę niskich częstotliwości niż szum różowy. Jego energia zwykle maleje szybciej, około 1/f².

Jest odporny mechanicznie, nie wymaga zasilania phantom i zwykle mniej zbiera odległe dźwięki otoczenia niż mikrofon pojemnościowy. Dzięki temu jest praktyczny przy wywiadach poza studiem.

Mikrofon kardioidalny zbiera głównie dźwięk z przodu, a słabiej z boków i z tyłu. Pomaga to ograniczyć hałas otoczenia podczas nagrywania mowy.

Mikrofon dookólny zbiera dźwięk ze wszystkich stron. W terenie oznacza to większy udział szumu ulicy, wiatru, rozmów i innych niepożądanych dźwięków.

Mikrofony pojemnościowe są zwykle bardziej czułe i często wymagają zasilania phantom. W terenie mogą łatwiej zbierać tło, podmuchy powietrza oraz niepożądane szczegóły akustyczne.

Charakterystyka ósemkowa zbiera dźwięk z przodu i z tyłu mikrofonu, a tłumi boki. W terenie może więc niepotrzebnie rejestrować hałas za mikrofonem.

Należy skierować jego przednią część w stronę osoby mówiącej i trzymać go możliwie blisko źródła dźwięku. Zwiększa to udział głosu względem hałasu tła.