Pytania pomocnicze - BUD.19

Metoda biegunowa polega na wyznaczeniu położenia punktu na podstawie odległości od stanowiska oraz kierunku lub azymutu do tego punktu.

Ponieważ pomiar punktu B wykonano ze stanowiska R2. Współrzędne punktu obliczanego dodaje się do współrzędnych stanowiska pomiarowego.

Jest to azymut kierunku od punktu R2 do punktu B, czyli kierunek, w którym ze stanowiska R2 znajduje się punkt B.

W geodezyjnym układzie współrzędnych przyrost współrzędnej X oblicza się zwykle jako d · cos A, a przyrost współrzędnej Y jako d · sin A, gdzie A jest azymutem kierunku.

Pomieszano punkt nawiązania ze stanowiskiem pomiarowym. Skoro punkt B mierzono z R2, nie można rozpoczynać obliczeń od współrzędnych R1.

Trzeba znać współrzędne stanowiska, odległość poziomą do punktu oraz azymut lub dane pozwalające ten azymut obliczyć.

Należy sprawdzić, czy oba wzory zaczynają się od współrzędnych tego samego stanowiska oraz czy użyty azymut prowadzi ze stanowiska do punktu mierzonego.

Celem jest przygotowanie danych liczbowych umożliwiających wytyczenie projektowanych elementów w terenie.

Mogą to być współrzędne punktów, kąty, odległości, domiary oraz inne miary potrzebne do tyczenia obiektu.

Wniesienie projektu na mapę ma charakter graficzny, natomiast geodezyjne opracowanie projektu polega na obliczeniu danych do przeniesienia projektu w teren.

Geodeta nie projektuje ani nie uzupełnia części projektowej, lecz przygotowuje dane geodezyjne potrzebne do realizacji projektu w terenie.

Szkic dokumentacyjny przedstawia dane potrzebne do tyczenia, takie jak miary, punkty odniesienia i położenie projektowanych elementów.

Opracowanie geodezyjne przygotowuje dane, a tyczenie polega na wykorzystaniu tych danych do wyznaczenia obiektu w terenie.

Szkic tyczenia to dokument roboczy zawierający dane potrzebne do wyniesienia projektu w teren. Umożliwia geodecie prawidłowe wyznaczenie położenia punktów, osi lub elementów obiektu.

Powinien zawierać informacje niezbędne do tyczenia obiektu, np. punkty odniesienia, miary, kąty, odległości, osie, numery punktów oraz dane pozwalające jednoznacznie odtworzyć projekt w terenie.

Ponieważ podstawowym celem szkicu tyczenia jest umożliwienie wykonania czynności tyczeniowych. Nie jest to ogólny opis obiektu ani pełny rysunek projektu, lecz zestaw danych potrzebnych do wyznaczenia go w terenie.

Rysunek projektu przedstawia projektowany obiekt jako część dokumentacji projektowej, zwykle w określonej skali. Szkic tyczenia zawiera dane praktyczne potrzebne geodecie do wyniesienia tego projektu w teren.

Nie jest to jego podstawowa i ogólna cecha. Repery dotyczą głównie wysokości, natomiast szkic tyczenia musi przede wszystkim zawierać dane umożliwiające wyznaczenie położenia tyczonego obiektu.

Miary kontrolne pozwalają sprawdzić poprawność wytyczenia punktów lub osi w terenie. Dzięki nim można wykryć błędy pomiaru albo błędne przeniesienie danych projektowych.

Polega na wyznaczeniu punktu za pomocą dwóch odległości względem prostej odniesienia: odciętej mierzonej wzdłuż tej prostej oraz rzędnej mierzonej prostopadle do niej.

Potrzebna jest odcięta, czyli odległość wzdłuż linii bazowej, oraz rzędna, czyli domiar prostopadły od tej linii do punktu.

Ponieważ kierunek domiaru jest określony przez warunek prostopadłości do linii bazowej. Do położenia punktu wystarczają więc dwie odległości.

W metodzie ortogonalnej wykorzystuje się dwie odległości. W metodzie biegunowej wyznacza się punkt za pomocą kąta/kierunku oraz odległości.

To prosta odniesienia, od której mierzy się odciętą i do której wystawia się prostopadły domiar prowadzący do tyczonego punktu.

Szkic tyczenia przedstawia położenie punktów oraz wartości potrzebne do ich wyznaczenia, np. odcięte i domiary prostokątne.

Styczną łuku kołowego oblicza się ze wzoru: t = R · tg(α/2), gdzie R to promień łuku, a α to kąt zwrotu stycznych.

Kąt zwrotu stycznych to kąt między dwoma prostymi odcinkami trasy, które mają zostać połączone łukiem kołowym.

Kąt 100g odpowiada 90°, ponieważ pełny kąt ma 400g, czyli 360°.

Ponieważ połowa kąta wynosi 50g, czyli 45°, a tangens 45° jest równy 1. Dlatego t = R · 1 = R.

Promień R określa wielkość łuku. Im większy promień, tym łuk jest łagodniejszy i tym większe są jego elementy, w tym styczna t.

Tak, ale kalkulator lub obliczenia muszą być ustawione na grady. Można też przeliczyć grady na stopnie.

Oznacza on punkt położony 50 m za kilometrażem 0,8 km, czyli w kilometrze 0,850. Jest to 850 m od początku trasy.

Odcinek między kilometrażem 0,8 a 0,9 ma długość 100 m. Kilometraż 0,8+50 znajduje się 50 m od początku tego odcinka, czyli dokładnie w połowie.

Należy obliczyć przyrosty współrzędnych między punktami końcowymi, a następnie wziąć ich część proporcjonalną do położenia punktu na odcinku.

Przyrost X wynosi 1086,60 - 1000,00 = 86,60, a przyrost Y wynosi 850,00 - 800,00 = 50,00.

Do współrzędnych punktu początkowego dodaje się połowę przyrostów współrzędnych. W tym przypadku: X = 1000,00 + 43,30 = 1043,30 oraz Y = 800,00 + 25,00 = 825,00.

Można ją stosować, gdy punkt leży na prostoliniowym odcinku między dwoma punktami o znanych współrzędnych. Położenie punktu musi być określone proporcjonalnie do długości odcinka.

Są to punkty charakterystyczne przebiegu sieci, np. początek i koniec odcinka, załamania trasy, miejsca studzienek lub ważne punkty projektowe.

Punkty główne wynikają z geometrii i projektu trasy, a punkty pośrednie uzupełniają przebieg na dłuższych odcinkach, aby ułatwić prawidłowe wykonanie robót.

Maksymalna odległość wynosi 50 m. Dotyczy to wyznaczania punktów głównych i pośrednich na trasie kanalizacyjnej.

Aby wykonawca mógł dokładnie utrzymać oś przewodu i uniknąć odchyleń od projektowanej trasy.

Wykorzystuje się m.in. projekt zagospodarowania terenu, dane współrzędnych punktów, szkic tyczenia oraz wyniki geodezyjnego opracowania projektu.

Powinien wyznaczyć dodatkowe punkty pośrednie tak, aby odległość między kolejnymi punktami nie przekraczała 50 m.

Oś nasypu to linia odniesienia przebiegająca zwykle środkiem projektowanego torowiska lub drogi. Od niej często mierzy się odległości do krawędzi korony i podstawy nasypu.

Poziomy zasięg skarpy oblicza się z pochylenia skarpy i wysokości nasypu. Dla pochylenia 1:m zasięg poziomy wynosi m razy wysokość nasypu.

Pytanie dotyczy odległości krawędzi podstawy od osi nasypu, czyli tylko jednej strony przekroju. Cała szerokość podstawy byłaby dwa razy większa, jeśli przekrój jest symetryczny.

Korona nasypu to górna, użytkowa część nasypu, np. pod torowisko. Podstawa nasypu to dolna szerokość obejmująca także skarpy.

Pochylenie skarp decyduje, jak daleko na boki rozciąga się nasyp przy danej wysokości. Im łagodniejsza skarpa, tym większa szerokość podstawy.

Należy porównać wymiary po obu stronach osi: szerokość korony, wysokość i pochylenie skarp. Jeśli są takie same, można liczyć jedną stronę i ewentualnie podwoić wynik.

Ponieważ po zasypaniu wykopu przewód nie jest widoczny, co utrudnia lub uniemożliwia dokładne określenie jego przebiegu. Pomiar przed zakryciem zapewnia wiarygodne dane do dokumentacji geodezyjnej.

To pomiar wykonanych obiektów budowlanych w celu ustalenia ich rzeczywistego położenia i naniesienia ich do dokumentacji geodezyjnej oraz odpowiednich baz danych.

Mierzy się przebieg przewodu, punkty załamań, przyłącza, armaturę, studnie, komory oraz inne elementy charakterystyczne sieci.

Nie. Pomiar po zasypaniu wykopu jest zbyt późny, ponieważ przewód jest już zakryty i nie można bezpośrednio określić jego dokładnego położenia.

Wyniki służą do sporządzenia dokumentacji powykonawczej, aktualizacji mapy zasadniczej oraz baz danych dotyczących sieci uzbrojenia terenu.

Obiekty naziemne można mierzyć po zakończeniu robót, ponieważ pozostają widoczne. Przewody podziemne trzeba zmierzyć przed zasypaniem, gdy są jeszcze dostępne w wykopie.

Oznacza zmianę wysokości o 2 m na każde 100 m długości trasy. Przy nachyleniu dodatnim wysokość rośnie, a przy ujemnym maleje.

Pierwszy punkt hektometrowy to punkt położony 100 m od początku trasy. W kilometrażu może być oznaczany jako 0+100.

Należy pomnożyć nachylenie procentowe przez odległość w metrach i podzielić przez 100. Wynik jest zmianą wysokości w metrach.

Procent oznacza liczbę jednostek zmiany na 100 jednostek długości. Dlatego 2% to 2 m różnicy wysokości na 100 m odległości poziomej.

Różnicę wysokości dodaje się, gdy niweleta wznosi się w kierunku narastania kilometrażu. Odejmuje się ją, gdy niweleta opada.

Zmiana wysokości wynosi 2% z 200 m, czyli 4 m. Jeśli wysokość początkowa to 58,30 m i niweleta wznosi się, wysokość punktu wyniesie 62,30 m.