Pytania pomocnicze - BUD.19

Szkic tyczenia to dokument roboczy zawierający dane potrzebne do wyniesienia projektu w teren. Umożliwia geodecie prawidłowe wyznaczenie położenia punktów, osi lub elementów obiektu.

Powinien zawierać informacje niezbędne do tyczenia obiektu, np. punkty odniesienia, miary, kąty, odległości, osie, numery punktów oraz dane pozwalające jednoznacznie odtworzyć projekt w terenie.

Ponieważ podstawowym celem szkicu tyczenia jest umożliwienie wykonania czynności tyczeniowych. Nie jest to ogólny opis obiektu ani pełny rysunek projektu, lecz zestaw danych potrzebnych do wyznaczenia go w terenie.

Rysunek projektu przedstawia projektowany obiekt jako część dokumentacji projektowej, zwykle w określonej skali. Szkic tyczenia zawiera dane praktyczne potrzebne geodecie do wyniesienia tego projektu w teren.

Nie jest to jego podstawowa i ogólna cecha. Repery dotyczą głównie wysokości, natomiast szkic tyczenia musi przede wszystkim zawierać dane umożliwiające wyznaczenie położenia tyczonego obiektu.

Miary kontrolne pozwalają sprawdzić poprawność wytyczenia punktów lub osi w terenie. Dzięki nim można wykryć błędy pomiaru albo błędne przeniesienie danych projektowych.

Polega na wyznaczeniu punktu za pomocą dwóch odległości względem prostej odniesienia: odciętej mierzonej wzdłuż tej prostej oraz rzędnej mierzonej prostopadle do niej.

Potrzebna jest odcięta, czyli odległość wzdłuż linii bazowej, oraz rzędna, czyli domiar prostopadły od tej linii do punktu.

Ponieważ kierunek domiaru jest określony przez warunek prostopadłości do linii bazowej. Do położenia punktu wystarczają więc dwie odległości.

W metodzie ortogonalnej wykorzystuje się dwie odległości. W metodzie biegunowej wyznacza się punkt za pomocą kąta/kierunku oraz odległości.

To prosta odniesienia, od której mierzy się odciętą i do której wystawia się prostopadły domiar prowadzący do tyczonego punktu.

Szkic tyczenia przedstawia położenie punktów oraz wartości potrzebne do ich wyznaczenia, np. odcięte i domiary prostokątne.

Styczną łuku kołowego oblicza się ze wzoru: t = R · tg(α/2), gdzie R to promień łuku, a α to kąt zwrotu stycznych.

Kąt zwrotu stycznych to kąt między dwoma prostymi odcinkami trasy, które mają zostać połączone łukiem kołowym.

Kąt 100g odpowiada 90°, ponieważ pełny kąt ma 400g, czyli 360°.

Ponieważ połowa kąta wynosi 50g, czyli 45°, a tangens 45° jest równy 1. Dlatego t = R · 1 = R.

Promień R określa wielkość łuku. Im większy promień, tym łuk jest łagodniejszy i tym większe są jego elementy, w tym styczna t.

Tak, ale kalkulator lub obliczenia muszą być ustawione na grady. Można też przeliczyć grady na stopnie.

Oznacza on punkt położony 50 m za kilometrażem 0,8 km, czyli w kilometrze 0,850. Jest to 850 m od początku trasy.

Odcinek między kilometrażem 0,8 a 0,9 ma długość 100 m. Kilometraż 0,8+50 znajduje się 50 m od początku tego odcinka, czyli dokładnie w połowie.

Należy obliczyć przyrosty współrzędnych między punktami końcowymi, a następnie wziąć ich część proporcjonalną do położenia punktu na odcinku.

Przyrost X wynosi 1086,60 - 1000,00 = 86,60, a przyrost Y wynosi 850,00 - 800,00 = 50,00.

Do współrzędnych punktu początkowego dodaje się połowę przyrostów współrzędnych. W tym przypadku: X = 1000,00 + 43,30 = 1043,30 oraz Y = 800,00 + 25,00 = 825,00.

Można ją stosować, gdy punkt leży na prostoliniowym odcinku między dwoma punktami o znanych współrzędnych. Położenie punktu musi być określone proporcjonalnie do długości odcinka.

Są to punkty charakterystyczne przebiegu sieci, np. początek i koniec odcinka, załamania trasy, miejsca studzienek lub ważne punkty projektowe.

Punkty główne wynikają z geometrii i projektu trasy, a punkty pośrednie uzupełniają przebieg na dłuższych odcinkach, aby ułatwić prawidłowe wykonanie robót.

Maksymalna odległość wynosi 50 m. Dotyczy to wyznaczania punktów głównych i pośrednich na trasie kanalizacyjnej.

Aby wykonawca mógł dokładnie utrzymać oś przewodu i uniknąć odchyleń od projektowanej trasy.

Wykorzystuje się m.in. projekt zagospodarowania terenu, dane współrzędnych punktów, szkic tyczenia oraz wyniki geodezyjnego opracowania projektu.

Powinien wyznaczyć dodatkowe punkty pośrednie tak, aby odległość między kolejnymi punktami nie przekraczała 50 m.

Ponieważ po zasypaniu wykopu przewód nie jest widoczny, co utrudnia lub uniemożliwia dokładne określenie jego przebiegu. Pomiar przed zakryciem zapewnia wiarygodne dane do dokumentacji geodezyjnej.

To pomiar wykonanych obiektów budowlanych w celu ustalenia ich rzeczywistego położenia i naniesienia ich do dokumentacji geodezyjnej oraz odpowiednich baz danych.

Mierzy się przebieg przewodu, punkty załamań, przyłącza, armaturę, studnie, komory oraz inne elementy charakterystyczne sieci.

Nie. Pomiar po zasypaniu wykopu jest zbyt późny, ponieważ przewód jest już zakryty i nie można bezpośrednio określić jego dokładnego położenia.

Wyniki służą do sporządzenia dokumentacji powykonawczej, aktualizacji mapy zasadniczej oraz baz danych dotyczących sieci uzbrojenia terenu.

Obiekty naziemne można mierzyć po zakończeniu robót, ponieważ pozostają widoczne. Przewody podziemne trzeba zmierzyć przed zasypaniem, gdy są jeszcze dostępne w wykopie.

Oznacza zmianę wysokości o 2 m na każde 100 m długości trasy. Przy nachyleniu dodatnim wysokość rośnie, a przy ujemnym maleje.

Pierwszy punkt hektometrowy to punkt położony 100 m od początku trasy. W kilometrażu może być oznaczany jako 0+100.

Należy pomnożyć nachylenie procentowe przez odległość w metrach i podzielić przez 100. Wynik jest zmianą wysokości w metrach.

Procent oznacza liczbę jednostek zmiany na 100 jednostek długości. Dlatego 2% to 2 m różnicy wysokości na 100 m odległości poziomej.

Różnicę wysokości dodaje się, gdy niweleta wznosi się w kierunku narastania kilometrażu. Odejmuje się ją, gdy niweleta opada.

Zmiana wysokości wynosi 2% z 200 m, czyli 4 m. Jeśli wysokość początkowa to 58,30 m i niweleta wznosi się, wysokość punktu wyniesie 62,30 m.

Część projektowaną na szkicu tyczenia oznacza się kolorem czerwonym. Jest to ważne rozróżnienie między elementami istniejącymi a projektowanymi.

Szkic tyczenia służy do przedstawienia danych potrzebnych do wyniesienia projektu w teren. Zawiera m.in. punkty tyczone, miary, osnowę i elementy projektowane.

Kolory ułatwiają szybkie odróżnienie elementów istniejących, projektowanych i pomiarowych. Zmniejsza to ryzyko pomyłek podczas tyczenia w terenie.

Na szkicu tyczenia przedstawia się m.in. punkty osnowy, punkty projektowane, linie pomiarowe, odległości, kąty oraz opisy umożliwiające odtworzenie położenia obiektu w terenie.

Szkic tyczenia służy do wyniesienia projektu w teren, natomiast szkic dokumentacyjny opisuje wyniki wykonanych pomiarów lub czynności geodezyjnych. Mają więc różny cel i zakres informacji.

Dokumentuje rzeczywiste położenie wykonanego przyłącza w terenie oraz jego podstawowe parametry techniczne, np. średnicę rury. Dane te służą do aktualizacji mapy zasadniczej i baz uzbrojenia terenu.

Średnica pozwala jednoznacznie opisać przewód i odróżnić go od innych elementów sieci. Jest ważna dla eksploatacji, projektowania i aktualizacji danych geodezyjnych.

Nie. Szkic geodezyjny dotyczy przede wszystkim położenia zewnętrznego przyłącza i jego parametrów, a nie szczegółowego przebiegu instalacji wewnętrznej.

Mogą to być m.in. przebieg przewodu, punkty załamania, domiary, współrzędne, materiał rury, rzędne wysokościowe oraz oznaczenie rodzaju sieci.

Szkic tyczenia pokazuje dane potrzebne do wyznaczenia projektowanego obiektu w terenie. Szkic inwentaryzacyjny przedstawia natomiast obiekt już wykonany i pomierzony po zakończeniu robót.

Służą do potwierdzenia zgodności wykonania z projektem, aktualizacji mapy zasadniczej oraz wprowadzenia danych do ewidencji sieci uzbrojenia terenu.

Ponieważ taki właz jest niewielkim szczegółem sytuacyjnym i na mapie zwykle przedstawia się go symbolem punktowym. Do jego lokalizacji wystarcza środek rzutu pokrywy.

Jest to punkt odpowiadający środkowi pokrywy przeniesionemu na płaszczyznę poziomą. To właśnie ten punkt określa położenie włazu na mapie.

Krawędzie mierzy się wtedy, gdy obiekt ma być pokazany na mapie jako powierzchnia lub gdy jego kształt i wymiary są istotne dla opracowania.

Nie. Średnica dotyczy obiektów okrągłych. Dla kwadratowej pokrywy istotny jest środek rzutu, a nie średnica.

Można zastosować np. metodę biegunową tachimetrem albo metodę ortogonalną, zależnie od osnowy, sprzętu i warunków terenowych.

Tak, wskazuje, że obiekt jest mały. Dlatego nie odwzorowuje się szczegółowo jego krawędzi, tylko lokalizuje punkt centralny.