Pytania pomocnicze - BUD.19

Ponieważ dają więcej danych niż minimum potrzebne do obliczenia wyniku. Dzięki temu można porównać niezależne wyniki i zauważyć niezgodności.

Minimalna liczba obserwacji wystarcza tylko do wyznaczenia niewiadomych. Obserwacje nadliczbowe umożliwiają dodatkowo kontrolę i ocenę dokładności.

Można wykryć m.in. błędy celowania, odczytu, wpisu danych, błędne ustawienie instrumentu lub nieprawidłowe położenie punktu osnowy.

Dokładność instrumentu informuje tylko o możliwościach sprzętu. Nie pokazuje, czy konkretny punkt został prawidłowo wyznaczony lub czy nie uległ przesunięciu.

Osnowa realizacyjna stanowi geodezyjną podstawę tyczenia i kontroli położenia obiektów budowlanych. Od jej dokładności zależy poprawność dalszych prac.

Błędy mogą zostać przeniesione na tyczone elementy budowli, np. osie, fundamenty lub sieci. Może to prowadzić do niezgodności z projektem.

Polega na wykonaniu niezależnych pomiarów sprawdzających i porównaniu ich z położeniem przyjętym wcześniej. Najlepiej, gdy pomiary tworzą układ z obserwacjami nadliczbowymi.

Niweleta to projektowany lub istniejący przebieg wysokościowy osi trasy, np. toru kolejowego, pokazany zwykle na profilu podłużnym. Określa zmiany wysokości wzdłuż trasy.

Pochylenie oblicza się jako stosunek różnicy wysokości punktów końcowych do poziomej odległości między nimi: i = ΔH / d. Wynik można podać jako ułamek, procent lub promile.

Pochylenie niwelety odnosi zmianę wysokości do rzutu poziomego odcinka. Dzięki temu opisuje nachylenie trasy niezależnie od rzeczywistej długości pochyłego odcinka.

Pochylenie dodatnie oznacza wznoszenie trasy w przyjętym kierunku, a ujemne jej opadanie. Znak zależy od kierunku analizowanego odcinka.

Pochylenie niwelety dotyczy zmiany wysokości wzdłuż osi toru. Przechyłka lub różnica wysokości toków szyn dotyczy przekroju poprzecznego toru, szczególnie na łukach.

W praktyce kolejowej pochylenie często podaje się w promilach, np. 5‰ oznacza 5 m różnicy wysokości na 1000 m odległości poziomej. Można je też wyrażać w procentach.

Polega na wyznaczeniu w terenie położenia punktów charakterystycznych projektowanego budynku, np. narożników lub osi konstrukcyjnych. Czynność wykonuje się na podstawie dokumentacji projektowej i danych geodezyjnych.

Punkty obrysu budynku należy wytyczyć z dokładnością do centymetra. Odpowiada to dokładności około 0,01 m.

Tak duży błąd mógłby spowodować niezgodność położenia budynku z projektem i granicami działki. Przy obiektach budowlanych wymagana jest znacznie większa precyzja.

Najczęściej wyznacza się narożniki budynku, punkty załamań obrysu oraz osie konstrukcyjne. W praktyce często stabilizuje się też punkty pomocnicze poza strefą robót ziemnych.

Szkic tyczenia to dokument zawierający informacje o wytyczonych punktach, miarach, odniesieniach i sposobie odtworzenia położenia obiektu w terenie. Jest elementem dokumentacji geodezyjnej z tyczenia.

Geodezyjne opracowanie projektu polega na przygotowaniu danych liczbowych potrzebnych do wyznaczenia obiektu. Tyczenie to praktyczne przeniesienie tych danych na grunt.

Prześwit toru to odległość między dwiema szynami toru kolejowego. Mierzy się ją między wewnętrznymi krawędziami główek szyn.

Stopka szyny służy do oparcia i mocowania szyny do podkładu, a nie do prowadzenia koła. Dla ruchu kolejowego istotna jest geometria główek szyn.

Najważniejsza jest główka szyny, ponieważ to po niej toczy się koło pojazdu kolejowego. Pomiar wykonuje się po jej wewnętrznych krawędziach.

Szerokość toru normalnego wynosi 1435 mm. Jest to standard stosowany na większości linii kolejowych w Polsce i Europie.

Prześwit toru dotyczy odległości między szynami. Skrajnia kolejowa określa natomiast przestrzeń, która musi pozostać wolna dla bezpiecznego przejazdu pojazdów kolejowych.

Nieprawidłowy prześwit może powodować złe prowadzenie kół po szynach. Może to zwiększać zużycie toru i pojazdów, a także stwarzać ryzyko wykolejenia.

Litera „g” oznacza przewód gazowy. Jest to podstawowe oznaczenie branży sieci uzbrojenia terenu.

Litera „n” oznacza przewód niskoprężny. W połączeniu z literą „g” daje informację, że chodzi o gazociąg niskiego ciśnienia.

Liczba 32 oznacza średnicę przewodu, najczęściej podawaną w milimetrach. W tym przypadku chodzi o przewód o średnicy 32 mm.

Skróty pozwalają zapisać dużo informacji w zwięzłej formie. Dzięki nim można szybko określić rodzaj sieci i jej podstawowe parametry techniczne.

Oznaczenie przewodu opisuje sieć uzbrojenia terenu, np. gazociąg i jego średnicę. Numer działki lub numer adresowy dotyczy nieruchomości albo budynku, a nie przewodu podziemnego.

Takie oznaczenia pojawiają się głównie przy geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej sieci uzbrojenia terenu oraz przy aktualizacji mapy zasadniczej.

Polega na porównaniu wysokości tego samego punktu z dwóch pomiarów wykonanych w różnych terminach. Różnica wysokości informuje, czy punkt się podniósł, obniżył, czy pozostał bez zmian.

Przemieszczenie jest różnicą między wysokością aktualną a wcześniejszą. Dlatego oblicza się je według wzoru ΔH = H2 - H1.

Ujemna wartość oznacza, że punkt obniżył się względem poprzedniego pomiaru. W praktyce może to wskazywać na osiadanie konstrukcji.

Dodatnia wartość oznacza, że punkt ma większą wysokość niż wcześniej, czyli nastąpiło jego podniesienie. Interpretacja zależy jednak od przyjętej konwencji znaków w opracowaniu.

Są to wysokości otrzymane po opracowaniu obserwacji geodezyjnych z uwzględnieniem poprawek i warunków wyrównania. Uznaje się je za bardziej wiarygodne niż pojedyncze surowe obserwacje.

Wykorzystuje się punkty lub znaki kontrolowane umieszczone na badanym obiekcie. Ich położenie lub wysokość mierzy się cyklicznie w kolejnych epokach pomiarowych.

Służą jako stabilna baza porównawcza. Na ich podstawie określa się, czy punkty znajdujące się na badanym obiekcie zmieniły położenie.

Zakłada się je w pobliżu badanego obiektu, ale poza strefą jego oddziaływania i możliwych przemieszczeń. Muszą znajdować się na stabilnym podłożu.

Punkty kontrolowane są umieszczone na obiekcie i ich ruch jest badany. Punkty odniesienia powinny pozostawać stałe i służą do porównania wyników pomiarów.

Ponieważ sam mógłby ulec przemieszczeniu razem z otoczeniem obiektu. Wtedy nie stanowiłby wiarygodnej podstawy do oceny przemieszczeń.

Powinien być trwale stabilizowany, łatwo dostępny do pomiaru, zabezpieczony przed zniszczeniem i położony w miejscu stabilnym geologicznie oraz konstrukcyjnie.

Może doprowadzić do fałszywego wniosku, że obiekt się przemieścił albo że pozostaje stabilny. Błąd punktu odniesienia przenosi się na ocenę przemieszczeń punktów kontrolowanych.

Osie konstrukcyjne to projektowe linie odniesienia wyznaczające położenie głównych elementów budynku, np. słupów, ścian lub fundamentów. Służą do tyczenia i kontroli wykonania konstrukcji.

Inwentaryzację wykonuje się, aby sprawdzić rzeczywiste położenie elementów konstrukcyjnych i porównać je z projektem. Pozwala to wykryć przesunięcia, odchyłki i błędy wykonawcze.

Wymiary słupów zapisuje się najczęściej jako długości boków lub przekroje, np. 40 × 40 cm. Liczby przy osiach konstrukcyjnych odnoszą się zwykle do przesunięcia elementu względem tych osi.

Geodeta mierzy rzeczywiste położenie elementu i porównuje je z położeniem projektowanym wynikającym z osi konstrukcyjnych. Różnica między tymi położeniami jest odchyłką.

Najczęściej podaje się je w milimetrach lub centymetrach, zależnie od dokładności opracowania i wymagań dokumentacji. Przy robotach konstrukcyjnych często stosuje się milimetry.

Znak wskazuje kierunek przesunięcia względem przyjętej osi lub kierunku pomiaru. Sama wartość liczbowa określa wielkość przesunięcia.

Klasa bonitacyjna określa jakość gleby oraz jej przydatność do produkcji rolniczej. Im wyższa jakość gleby, tym niższy numer klasy, np. klasa I jest najlepsza.

Dla użytków zielonych występują klasy: I, II, III, IV, V i VI. Łącznie jest to 6 klas.

Nie. Podział na IIIa, IIIb, IVa i IVb dotyczy gruntów ornych, a nie użytków zielonych.

Do użytków zielonych zalicza się głównie łąki trwałe i pastwiska trwałe. W ewidencji oznacza się je odpowiednio symbolami Ł i Ps.

Oznaczenie ŁIV oznacza łąkę trwałą klasy bonitacyjnej IV. Symbol Ł wskazuje rodzaj użytku, a IV klasę gleby.

Klasy bonitacyjne są wykorzystywane w ewidencji gruntów, przy ustalaniu wartości gruntów, podatku rolnego oraz przy analizach dotyczących gospodarki nieruchomościami.

Liczba oznacza kompleks rolniczej przydatności gleby. W przykładzie 4A cyfra 4 wskazuje konkretny kompleks, np. żytni bardzo dobry.

Kompleks określa przydatność gleby do określonych upraw i produkcji rolnej. Klasa bonitacyjna określa jakość gruntu, np. I, II, IIIa, IVb.

Litera odnosi się do oznaczenia typu lub podtypu gleby według legendy mapy glebowo-rolniczej. Nie jest oznaczeniem kompleksu przydatności rolniczej.

Mapa glebowo-rolnicza służy do oceny warunków glebowych i przydatności gruntów do produkcji rolniczej. Wykorzystuje się ją m.in. w planowaniu rolniczym, gleboznawstwie i gospodarce gruntami.

Klasy bonitacyjne zapisuje się zwykle cyframi rzymskimi i oznaczeniami literowymi, np. IIIa, IVb. Cyfra arabska w symbolu 4A na mapie glebowo-rolniczej odnosi się do kompleksu przydatności rolniczej.

Nie. Numer porządkowy konturu identyfikowałby konkretny obszar na mapie, natomiast liczba w symbolu 4A określa rodzaj kompleksu rolniczej przydatności gleby.