Pytania pomocnicze - BUD.19

Litera „g” oznacza przewód gazowy. Jest to podstawowe oznaczenie branży sieci uzbrojenia terenu.

Litera „n” oznacza przewód niskoprężny. W połączeniu z literą „g” daje informację, że chodzi o gazociąg niskiego ciśnienia.

Liczba 32 oznacza średnicę przewodu, najczęściej podawaną w milimetrach. W tym przypadku chodzi o przewód o średnicy 32 mm.

Skróty pozwalają zapisać dużo informacji w zwięzłej formie. Dzięki nim można szybko określić rodzaj sieci i jej podstawowe parametry techniczne.

Oznaczenie przewodu opisuje sieć uzbrojenia terenu, np. gazociąg i jego średnicę. Numer działki lub numer adresowy dotyczy nieruchomości albo budynku, a nie przewodu podziemnego.

Takie oznaczenia pojawiają się głównie przy geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej sieci uzbrojenia terenu oraz przy aktualizacji mapy zasadniczej.

Polega na porównaniu wysokości tego samego punktu z dwóch pomiarów wykonanych w różnych terminach. Różnica wysokości informuje, czy punkt się podniósł, obniżył, czy pozostał bez zmian.

Przemieszczenie jest różnicą między wysokością aktualną a wcześniejszą. Dlatego oblicza się je według wzoru ΔH = H2 - H1.

Ujemna wartość oznacza, że punkt obniżył się względem poprzedniego pomiaru. W praktyce może to wskazywać na osiadanie konstrukcji.

Dodatnia wartość oznacza, że punkt ma większą wysokość niż wcześniej, czyli nastąpiło jego podniesienie. Interpretacja zależy jednak od przyjętej konwencji znaków w opracowaniu.

Są to wysokości otrzymane po opracowaniu obserwacji geodezyjnych z uwzględnieniem poprawek i warunków wyrównania. Uznaje się je za bardziej wiarygodne niż pojedyncze surowe obserwacje.

Wykorzystuje się punkty lub znaki kontrolowane umieszczone na badanym obiekcie. Ich położenie lub wysokość mierzy się cyklicznie w kolejnych epokach pomiarowych.

Służą jako stabilna baza porównawcza. Na ich podstawie określa się, czy punkty znajdujące się na badanym obiekcie zmieniły położenie.

Zakłada się je w pobliżu badanego obiektu, ale poza strefą jego oddziaływania i możliwych przemieszczeń. Muszą znajdować się na stabilnym podłożu.

Punkty kontrolowane są umieszczone na obiekcie i ich ruch jest badany. Punkty odniesienia powinny pozostawać stałe i służą do porównania wyników pomiarów.

Ponieważ sam mógłby ulec przemieszczeniu razem z otoczeniem obiektu. Wtedy nie stanowiłby wiarygodnej podstawy do oceny przemieszczeń.

Powinien być trwale stabilizowany, łatwo dostępny do pomiaru, zabezpieczony przed zniszczeniem i położony w miejscu stabilnym geologicznie oraz konstrukcyjnie.

Może doprowadzić do fałszywego wniosku, że obiekt się przemieścił albo że pozostaje stabilny. Błąd punktu odniesienia przenosi się na ocenę przemieszczeń punktów kontrolowanych.

Klasa bonitacyjna określa jakość gleby oraz jej przydatność do produkcji rolniczej. Im wyższa jakość gleby, tym niższy numer klasy, np. klasa I jest najlepsza.

Dla użytków zielonych występują klasy: I, II, III, IV, V i VI. Łącznie jest to 6 klas.

Nie. Podział na IIIa, IIIb, IVa i IVb dotyczy gruntów ornych, a nie użytków zielonych.

Do użytków zielonych zalicza się głównie łąki trwałe i pastwiska trwałe. W ewidencji oznacza się je odpowiednio symbolami Ł i Ps.

Oznaczenie ŁIV oznacza łąkę trwałą klasy bonitacyjnej IV. Symbol Ł wskazuje rodzaj użytku, a IV klasę gleby.

Klasy bonitacyjne są wykorzystywane w ewidencji gruntów, przy ustalaniu wartości gruntów, podatku rolnego oraz przy analizach dotyczących gospodarki nieruchomościami.

Powinien być przeznaczony do chowu, hodowli lub przetrzymywania ryb oraz posiadać urządzenia hydrotechniczne. Obejmuje także obszar ogroblowany, system rowów i tereny powiązane funkcjonalnie ze stawem.

Ponieważ opis dotyczy zbiorników o funkcji hodowlanej, wyposażonych w urządzenia hydrotechniczne i powiązanych z systemem rowów. Takie cechy wskazują na grunty pod stawami.

Nie. Jeziora są wyłączone z definicji gruntów pod stawami, nawet jeśli występuje w nich gospodarka rybacka.

Urządzenia hydrotechniczne umożliwiają regulację dopływu, odpływu i poziomu wody, co jest typowe dla stawów hodowlanych. Ich obecność pomaga odróżnić staw od zwykłego zbiornika wodnego.

Nie. Jeżeli rowy są częścią systemu funkcjonalnie związanego ze stawem hodowlanym, mogą wchodzić w skład gruntów pod stawami.

Najważniejsze są: chów ryb, hodowla ryb, przetrzymywanie ryb, urządzenia hydrotechniczne, system rowów oraz obszar ogroblowany lub ogrodzony.

To raport z bazy EGiB przedstawiający zbiorcze informacje o powierzchni i wartości gruntów w jednostkach rejestrowych. Dane są podzielone według użytków gruntowych i klas bonitacyjnych.

Charakterystyczne są: całkowita powierzchnia gruntów, ich wartość, jednostki rejestrowe, użytki gruntowe oraz klasy bonitacyjne. Raport ma charakter zbiorczy.

Rejestr gruntów zawiera szczegółowe dane ewidencyjne dotyczące działek i jednostek rejestrowych. Zestawienie gruntów przedstawia dane w formie podsumowania powierzchni i wartości według użytków oraz klas.

Skorowidz działek ewidencyjnych służy głównie do wyszukiwania działek według ich numerów. Nie jest raportem zbiorczym o powierzchni i wartości gruntów.

Oznacza klasyfikację gruntów według sposobu ich użytkowania, np. grunty orne, łąki, pastwiska, lasy czy tereny zabudowane. Jest to jedna z podstawowych informacji w EGiB.

Klasy bonitacyjne określają jakość produkcyjną gleb, najczęściej w skali od klas najlepszych do najsłabszych. Są istotne zwłaszcza dla gruntów rolnych i leśnych.

Ponieważ pytanie opisuje raport zbiorczy o całkowitej powierzchni i wartości gruntów z podziałem na użytki i klasy. Taki opis odpowiada zestawieniu gruntów, a nie rejestrowi gruntów.

Podmioty ewidencyjne to osoby lub jednostki organizacyjne wykazywane w ewidencji gruntów i budynków jako właściciele, użytkownicy wieczyści albo władający nieruchomościami.

W EGiB wyróżnia się 15 grup rejestrowych. Jest to liczba klasyfikująca podmioty ewidencyjne.

Grupy rejestrowe porządkują dane o podmiotach ewidencyjnych. Ułatwiają prowadzenie rejestru gruntów oraz sporządzanie zestawień i analiz własnościowych.

Mogą to być m.in. Skarb Państwa, gminy, powiaty, województwa, osoby fizyczne, spółdzielnie, kościoły, wspólnoty gruntowe oraz inne osoby prawne.

Użytkowanie wieczyste wpływa na sposób wykazania podmiotu w EGiB. Dlatego niektóre grupy rozróżniają grunty oddane i nieoddane w użytkowanie wieczyste.

Przedmiot ewidencyjny to np. działka, budynek lub lokal. Podmiot ewidencyjny to osoba albo jednostka, której prawa do tych obiektów są wykazywane w EGiB.

Ewidencja gruntów i budynków, czyli EGiB, to publiczny rejestr zawierający dane o gruntach, budynkach, lokalach oraz podmiotach z nimi związanych.

Ponieważ zawiera zasadnicze dane ewidencyjne dotyczące lokali ujawnionych w EGiB. Jest jednym z głównych raportów tworzonych z danych ewidencyjnych.

Raport podstawowy prezentuje główne dane ewidencyjne, np. rejestr lokali. Raport pomocniczy zwykle służy do zestawień, wyszukiwania lub kontroli danych.

Nie. Zestawienie gruntów nie jest w tym pytaniu raportem podstawowym, mimo że zawiera informacje pochodzące z ewidencji.

Nie. Wykaz budynków należy traktować jako dokument pomocniczy lub zestawieniowy, a nie jako raport podstawowy.

Mogą to być m.in. oznaczenie lokalu, jego powierzchnia, położenie, rodzaj lokalu, powiązanie z budynkiem oraz dane właściciela lub władającego.

Rejestr lokali jest raportem podstawowym EGiB. Pozostałe odpowiedzi w tym pytaniu nie są raportami podstawowymi.

Symbol mj oznacza budynek mieszkalny jednorodzinny. Jest to oznaczenie funkcji budynku w ewidencji gruntów i budynków.

Liczba po symbolu oznacza liczbę kondygnacji nadziemnych budynku. Przykładowo mj3 oznacza budynek jednorodzinny trzykondygnacyjny.

Tak, użytkowe poddasze traktuje się jako kondygnację nadziemną. Dlatego zwiększa ono liczbę kondygnacji podawaną w oznaczeniu budynku.

Ponieważ dwie kondygnacje oraz użytkowe poddasze dają łącznie trzy kondygnacje nadziemne. Dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego stosuje się więc oznaczenie mj3.

mj2 oznacza budynek jednorodzinny o dwóch kondygnacjach nadziemnych, a mj3 o trzech kondygnacjach nadziemnych. Różnica dotyczy liczby kondygnacji.

Należy ustalić funkcję budynku oraz liczbę kondygnacji nadziemnych. Szczególnie ważne jest rozpoznanie, czy poddasze jest użytkowe, ponieważ wtedy wlicza się je do kondygnacji.

Działki wpisuje się rosnąco według numerów działek ewidencyjnych. To numer działki decyduje o kolejności w wykazie.

Numer działki ewidencyjnej to oznaczenie identyfikujące działkę w obrębie ewidencyjnym. Może mieć postać liczby, np. 12, albo numeru łamanego, np. 12/3.

Księga wieczysta dotyczy stanu prawnego nieruchomości, a nie jest podstawowym oznaczeniem porządkowym działki w EGiB. W wykazie działek najważniejszy jest numer działki ewidencyjnej.

Obręb ewidencyjny to większy obszar podziału ewidencyjnego, np. część gminy lub miejscowości. Działka ewidencyjna jest mniejszą jednostką powierzchniową położoną w obrębie.

Jednostka rejestrowa gruntów grupuje działki należące do tego samego podmiotu lub podmiotów w określonym zakresie praw. Nie służy jednak do ustalania kolejności działek w wykazie działek ewidencyjnych.

Rosnąca kolejność oznacza ustawienie od numerów najmniejszych do największych. Przy numerach łamanych uwzględnia się ich zapis ewidencyjny, np. 8/1 przed 8/2.