Pytania pomocnicze - BUD.19

Powinien być przeznaczony do chowu, hodowli lub przetrzymywania ryb oraz posiadać urządzenia hydrotechniczne. Obejmuje także obszar ogroblowany, system rowów i tereny powiązane funkcjonalnie ze stawem.

Ponieważ opis dotyczy zbiorników o funkcji hodowlanej, wyposażonych w urządzenia hydrotechniczne i powiązanych z systemem rowów. Takie cechy wskazują na grunty pod stawami.

Nie. Jeziora są wyłączone z definicji gruntów pod stawami, nawet jeśli występuje w nich gospodarka rybacka.

Urządzenia hydrotechniczne umożliwiają regulację dopływu, odpływu i poziomu wody, co jest typowe dla stawów hodowlanych. Ich obecność pomaga odróżnić staw od zwykłego zbiornika wodnego.

Nie. Jeżeli rowy są częścią systemu funkcjonalnie związanego ze stawem hodowlanym, mogą wchodzić w skład gruntów pod stawami.

Najważniejsze są: chów ryb, hodowla ryb, przetrzymywanie ryb, urządzenia hydrotechniczne, system rowów oraz obszar ogroblowany lub ogrodzony.

To raport z bazy EGiB przedstawiający zbiorcze informacje o powierzchni i wartości gruntów w jednostkach rejestrowych. Dane są podzielone według użytków gruntowych i klas bonitacyjnych.

Charakterystyczne są: całkowita powierzchnia gruntów, ich wartość, jednostki rejestrowe, użytki gruntowe oraz klasy bonitacyjne. Raport ma charakter zbiorczy.

Rejestr gruntów zawiera szczegółowe dane ewidencyjne dotyczące działek i jednostek rejestrowych. Zestawienie gruntów przedstawia dane w formie podsumowania powierzchni i wartości według użytków oraz klas.

Skorowidz działek ewidencyjnych służy głównie do wyszukiwania działek według ich numerów. Nie jest raportem zbiorczym o powierzchni i wartości gruntów.

Oznacza klasyfikację gruntów według sposobu ich użytkowania, np. grunty orne, łąki, pastwiska, lasy czy tereny zabudowane. Jest to jedna z podstawowych informacji w EGiB.

Klasy bonitacyjne określają jakość produkcyjną gleb, najczęściej w skali od klas najlepszych do najsłabszych. Są istotne zwłaszcza dla gruntów rolnych i leśnych.

Ponieważ pytanie opisuje raport zbiorczy o całkowitej powierzchni i wartości gruntów z podziałem na użytki i klasy. Taki opis odpowiada zestawieniu gruntów, a nie rejestrowi gruntów.

Podmioty ewidencyjne to osoby lub jednostki organizacyjne wykazywane w ewidencji gruntów i budynków jako właściciele, użytkownicy wieczyści albo władający nieruchomościami.

W EGiB wyróżnia się 15 grup rejestrowych. Jest to liczba klasyfikująca podmioty ewidencyjne.

Grupy rejestrowe porządkują dane o podmiotach ewidencyjnych. Ułatwiają prowadzenie rejestru gruntów oraz sporządzanie zestawień i analiz własnościowych.

Mogą to być m.in. Skarb Państwa, gminy, powiaty, województwa, osoby fizyczne, spółdzielnie, kościoły, wspólnoty gruntowe oraz inne osoby prawne.

Użytkowanie wieczyste wpływa na sposób wykazania podmiotu w EGiB. Dlatego niektóre grupy rozróżniają grunty oddane i nieoddane w użytkowanie wieczyste.

Przedmiot ewidencyjny to np. działka, budynek lub lokal. Podmiot ewidencyjny to osoba albo jednostka, której prawa do tych obiektów są wykazywane w EGiB.

To miejsce wykonania profilu glebowego w terenie. Na mapie oznacza się je symbolem punktowym i numerem, który odsyła do opisu odkrywki.

Należy szukać numeru przypisanego do symbolu punktowego odkrywki, a nie do konturu gleby lub innego oznaczenia. W tym pytaniu poprawnym numerem odkrywki jest 18.

Służy do przedstawiania typów gleb, ich właściwości i przydatności rolniczej. Wykorzystuje się ją m.in. w klasyfikacji gruntów, planowaniu rolniczym i gospodarce nieruchomościami.

Numer odkrywki odnosi się do konkretnego punktu badania gleby w terenie. Numer lub symbol konturu opisuje większy obszar o określonych cechach glebowych.

Dostarczają danych terenowych o budowie profilu glebowego, poziomach genetycznych, składzie i właściwościach gleby. Na ich podstawie określa się przebieg konturów i charakterystykę gleb.

Z numerem odkrywki można powiązać opis profilu gleby, jej typ, skład mechaniczny, poziomy genetyczne oraz wyniki obserwacji terenowych.

Ewidencja gruntów i budynków, czyli EGiB, to publiczny rejestr zawierający dane o gruntach, budynkach, lokalach oraz podmiotach z nimi związanych.

Ponieważ zawiera zasadnicze dane ewidencyjne dotyczące lokali ujawnionych w EGiB. Jest jednym z głównych raportów tworzonych z danych ewidencyjnych.

Raport podstawowy prezentuje główne dane ewidencyjne, np. rejestr lokali. Raport pomocniczy zwykle służy do zestawień, wyszukiwania lub kontroli danych.

Nie. Zestawienie gruntów nie jest w tym pytaniu raportem podstawowym, mimo że zawiera informacje pochodzące z ewidencji.

Nie. Wykaz budynków należy traktować jako dokument pomocniczy lub zestawieniowy, a nie jako raport podstawowy.

Mogą to być m.in. oznaczenie lokalu, jego powierzchnia, położenie, rodzaj lokalu, powiązanie z budynkiem oraz dane właściciela lub władającego.

Rejestr lokali jest raportem podstawowym EGiB. Pozostałe odpowiedzi w tym pytaniu nie są raportami podstawowymi.

Symbol mj oznacza budynek mieszkalny jednorodzinny. Jest to oznaczenie funkcji budynku w ewidencji gruntów i budynków.

Liczba po symbolu oznacza liczbę kondygnacji nadziemnych budynku. Przykładowo mj3 oznacza budynek jednorodzinny trzykondygnacyjny.

Tak, użytkowe poddasze traktuje się jako kondygnację nadziemną. Dlatego zwiększa ono liczbę kondygnacji podawaną w oznaczeniu budynku.

Ponieważ dwie kondygnacje oraz użytkowe poddasze dają łącznie trzy kondygnacje nadziemne. Dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego stosuje się więc oznaczenie mj3.

mj2 oznacza budynek jednorodzinny o dwóch kondygnacjach nadziemnych, a mj3 o trzech kondygnacjach nadziemnych. Różnica dotyczy liczby kondygnacji.

Należy ustalić funkcję budynku oraz liczbę kondygnacji nadziemnych. Szczególnie ważne jest rozpoznanie, czy poddasze jest użytkowe, ponieważ wtedy wlicza się je do kondygnacji.

Działki wpisuje się rosnąco według numerów działek ewidencyjnych. To numer działki decyduje o kolejności w wykazie.

Numer działki ewidencyjnej to oznaczenie identyfikujące działkę w obrębie ewidencyjnym. Może mieć postać liczby, np. 12, albo numeru łamanego, np. 12/3.

Księga wieczysta dotyczy stanu prawnego nieruchomości, a nie jest podstawowym oznaczeniem porządkowym działki w EGiB. W wykazie działek najważniejszy jest numer działki ewidencyjnej.

Obręb ewidencyjny to większy obszar podziału ewidencyjnego, np. część gminy lub miejscowości. Działka ewidencyjna jest mniejszą jednostką powierzchniową położoną w obrębie.

Jednostka rejestrowa gruntów grupuje działki należące do tego samego podmiotu lub podmiotów w określonym zakresie praw. Nie służy jednak do ustalania kolejności działek w wykazie działek ewidencyjnych.

Rosnąca kolejność oznacza ustawienie od numerów najmniejszych do największych. Przy numerach łamanych uwzględnia się ich zapis ewidencyjny, np. 8/1 przed 8/2.

Do izb zalicza się główne pomieszczenia lokalu, przede wszystkim pokoje oraz kuchnię, jeżeli stanowi samodzielne pomieszczenie.

Są to pomieszczenia pomocnicze lub komunikacyjne. Pełnią funkcję obsługową, a nie podstawową funkcję mieszkalną lokalu.

Należy rozpoznać funkcje wszystkich pomieszczeń i policzyć tylko pomieszczenia główne, np. pokoje i kuchnię. Pomieszczenia pomocnicze pomija się.

W typowych zadaniach ewidencyjnych kuchnia jako osobne pomieszczenie jest zaliczana do izb. Nie należy jej mylić z aneksem kuchennym połączonym z pokojem.

Liczba wszystkich pomieszczeń obejmuje także łazienkę, korytarz czy schowek. Liczba izb dotyczy tylko wybranych pomieszczeń głównych.

Informacja o liczbie izb pojawia się w danych ewidencyjnych dotyczących lokalu, między innymi w rejestrze lokali lub arkuszu danych lokalu.

Z wypisu można odczytać m.in. numer działki, identyfikator działki, powierzchnię, położenie, użytki gruntowe, klasy bonitacyjne oraz dane podmiotów ujawnionych w EGiB.

Wypis z rejestru gruntów jest dokumentem ewidencyjnym, a nie dokumentem wyceny. Wartość nieruchomości ustala rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym.

Numer działki to oznaczenie działki w obrębie, np. 125/3. Identyfikator działki jest pełnym oznaczeniem systemowym zawierającym m.in. jednostkę ewidencyjną, obręb i numer działki.

Powierzchnia działki jest ujawniana w rejestrze gruntów i znajduje się w wypisie z rejestru gruntów. Jest jedną z podstawowych danych ewidencyjnych działki.

Wypis służy do potwierdzania danych opisowych działki ujawnionych w EGiB. Wykorzystuje się go m.in. przy czynnościach notarialnych, podziałach nieruchomości i sprawach administracyjnych.

Ewidencję gruntów i budynków prowadzi starosta, najczęściej przez powiatowy ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Ten organ udostępnia wypisy i wyrysy z EGiB.

Wartość nieruchomości określa się w operacie szacunkowym. Sporządza go uprawniony rzeczoznawca majątkowy.

Składa się z kodu jednostki ewidencyjnej, typu gminy, numeru obrębu ewidencyjnego oraz numeru działki.

Ostatni człon oznacza numer działki ewidencyjnej, np. w zapisie 022003_4.0001.153 numerem działki jest 153.

Człon po znaku podkreślenia oznacza typ gminy, np. `_4` wskazuje określony rodzaj jednostki administracyjnej.

Obręb ewidencyjny to wydzielona część jednostki ewidencyjnej, dla której prowadzi się dane ewidencji gruntów i budynków.

Numer obrębu znajduje się po pierwszej kropce, a przed kolejną kropką. Numer działki znajduje się na końcu identyfikatora.

Ponieważ pozwala bez pomyłki wskazać konkretną działkę w EGiB, dokumentacji geodezyjnej, księgach wieczystych i postępowaniach administracyjnych.