Pytania pomocnicze - BUD.19

Składa się z kodu jednostki ewidencyjnej, typu gminy, numeru obrębu ewidencyjnego oraz numeru działki.

Ostatni człon oznacza numer działki ewidencyjnej, np. w zapisie 022003_4.0001.153 numerem działki jest 153.

Człon po znaku podkreślenia oznacza typ gminy, np. `_4` wskazuje określony rodzaj jednostki administracyjnej.

Obręb ewidencyjny to wydzielona część jednostki ewidencyjnej, dla której prowadzi się dane ewidencji gruntów i budynków.

Numer obrębu znajduje się po pierwszej kropce, a przed kolejną kropką. Numer działki znajduje się na końcu identyfikatora.

Ponieważ pozwala bez pomyłki wskazać konkretną działkę w EGiB, dokumentacji geodezyjnej, księgach wieczystych i postępowaniach administracyjnych.

Ponieważ księga wieczysta przedstawia stan prawny nieruchomości. W dziale II księgi ujawniony jest właściciel albo użytkownik wieczysty.

Księga wieczysta dotyczy stanu prawnego nieruchomości, a ewidencja gruntów i budynków zawiera głównie dane opisowe i techniczne. EGiB nie zastępuje księgi wieczystej jako podstawowego źródła informacji o własności.

Dział II zawiera informacje o właścicielu nieruchomości albo użytkowniku wieczystym. To najważniejszy dział przy ustalaniu prawa własności.

Nie jest podstawowym dokumentem potwierdzającym własność. Wypis z rejestru gruntów służy głównie do przedstawienia danych ewidencyjnych działki.

Odpis zwykły pokazuje aktualną treść księgi wieczystej. Odpis zupełny zawiera również wpisy wykreślone, czyli historię zmian.

Odpis można uzyskać w sądzie prowadzącym księgi wieczyste albo elektronicznie przez system Elektronicznych Ksiąg Wieczystych.

Operat ewidencyjny to zbiór danych opisowych i kartograficznych EGiB oraz dokumentów stanowiących podstawę wpisów w ewidencji gruntów i budynków.

Najczęściej są to wypisy z rejestrów, kartotek i wykazów, wyrysy z mapy ewidencyjnej oraz wypisy i wyrysy dotyczące konkretnej nieruchomości.

Oryginały są częścią dokumentacji źródłowej organu prowadzącego ewidencję. Wnioskodawcy można udostępnić kopię dokumentu, ale nie sam oryginał.

Wyrys przedstawia graficzne położenie działki na mapie ewidencyjnej, a wypis zawiera dane opisowe, np. numer działki, powierzchnię, użytki, klasy bonitacyjne i dane podmiotowe.

Tak. Dane ewidencyjne mogą być udostępniane również jako pliki komputerowe lub w innych formach elektronicznych przewidzianych przepisami.

Jest to odwzorowanie dokumentu, który stanowił podstawę dokonania wpisu lub zmiany danych w ewidencji, np. decyzji, aktu notarialnego albo orzeczenia sądu.

Ewidencję gruntów i budynków prowadzi starosta, wykonując to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej.

Są to grunty porośnięte drzewami lub krzewami, które nie zostały zaliczone do lasów. Obejmują m.in. naturalne zakrzaczenia, zadrzewienia śródpolne oraz tereny porośnięte wikliną.

Sama obecność roślinności drzewiastej lub krzewiastej nie oznacza jeszcze lasu. W tym przypadku przepisy wskazują naturalną wiklinę i krzewiaste formy wierzb jako przykład gruntów zadrzewionych i zakrzewionych.

Nieużytki to grunty nienadające się do racjonalnego użytkowania, np. bagna, piaski lub urwiska. Grunty zadrzewione i zakrzewione mają określony charakter pokrycia roślinnością drzewiastą lub krzewiastą.

Pomiar pozwala ustalić faktyczny sposób użytkowania terenu i jego granice. Na tej podstawie aktualizuje się dane ewidencyjne, w tym rodzaj użytku gruntowego.

Mogą to być śródpolne skupiska drzew i krzewów, naturalne zakrzaczenia, tereny porośnięte wikliną oraz krzewiaste formy wierzb w dolinach rzek.

Ponieważ opis terenu dokładnie odpowiada tej kategorii użytku gruntowego: obszar jest porośnięty naturalną wikliną oraz krzewami wierzby.

Sporządza się go, aby wykazać związek między oznaczeniem nieruchomości w EGiB a oznaczeniem w księdze wieczystej. Jest potrzebny, gdy dane w obu rejestrach nie są zgodne.

Dotyczy niezgodności w oznaczeniu nieruchomości, np. numeru działki, obrębu, powierzchni lub dawnego i aktualnego oznaczenia parceli. Nie dotyczy wartości nieruchomości ani osoby dzierżawcy.

Zmiana nazwiska właściciela dotyczy danych osobowych, a nie oznaczenia nieruchomości. Do jej ujawnienia stosuje się odpowiednie dokumenty potwierdzające zmianę, np. akt małżeństwa lub decyzję administracyjną.

Dzierżawca nie jest właścicielem nieruchomości ujawnianym jako prawo własności w księdze wieczystej. Zmiana dzierżawcy nie oznacza rozbieżności w oznaczeniu działki między EGiB a księgą wieczystą.

EGiB dostarcza aktualnych danych ewidencyjnych, takich jak numer działki, obręb, powierzchnia i identyfikator działki. Dane te porównuje się z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej.

Księga wieczysta wskazuje stan prawny nieruchomości oraz jej oznaczenie ujawnione w dziale I-O. Wykaz synchronizacyjny pomaga doprowadzić to oznaczenie do zgodności z aktualnymi danymi EGiB.

Najczęściej występuje przy podziałach nieruchomości, aktualizacji oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej oraz przy porządkowaniu danych po zmianach numeracji działek.

To część EGiB zawierająca dane opisowe o działkach, budynkach, lokalach oraz podmiotach ujawnionych w ewidencji, np. właścicielach lub władających.

Sprzedaż nieruchomości wymaga formy aktu notarialnego. Umowa spisana samodzielnie przez strony nie przenosi skutecznie własności nieruchomości.

Najczęściej są to akty notarialne, prawomocne orzeczenia sądów oraz ostateczne decyzje administracyjne.

Gdy został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz zawiera dane uzasadniające aktualizację, np. przebieg granic, powierzchnię działki lub dane budynku.

Akt notarialny sporządza notariusz i ma szczególną moc prawną wymaganą przy obrocie nieruchomościami. Prywatna umowa pisemna jest dokumentem sporządzonym przez strony i nie zastępuje aktu notarialnego.

Tak. Prawomocne orzeczenie sądu, np. dotyczące spadku, własności lub podziału majątku, może być podstawą aktualizacji danych w EGiB.

Skurcz powoduje zmniejszenie wymiarów lub pola na materiale mapowym. Dlatego powierzchnia wyznaczona z takiej mapy jest zaniżona i trzeba ją skorygować w górę.

Wartość procentową dzieli się przez 100. Na przykład 0,50% = 0,005.

Stosuje się wzór: P rzeczywiste = P z mapy / (1 - s), gdzie s to skurcz zapisany jako ułamek dziesiętny.

Skurcz liniowy dotyczy długości, np. odcinków na mapie. Skurcz powierzchniowy dotyczy pól powierzchni i bezpośrednio wpływa na obliczoną powierzchnię działki.

Przy skurczu mapy pole rzeczywiste powinno być większe od pola obliczonego na mapie. Jeśli wynik jest mniejszy, najprawdopodobniej zastosowano błędny znak poprawki.

W zadaniach często stosuje się zapis do czterech miejsc po przecinku w hektarach, np. 0,3144 ha. Należy jednak kierować się dokładnością podaną w odpowiedziach.

Skala 1:500 oznacza, że 1 jednostka długości na mapie odpowiada 500 takim samym jednostkom w terenie. Na przykład 1 cm na mapie to 500 cm, czyli 5 m w terenie.

Długość zmierzoną na mapie należy pomnożyć przez mianownik skali. Następnie wynik trzeba przeliczyć na odpowiednią jednostkę, np. centymetry na metry.

Obliczenie: 5,1 cm × 500 = 2550 cm. Po zamianie na metry: 2550 cm = 25,50 m.

Obliczenie: 3,8 cm × 500 = 1900 cm. Po zamianie jednostek daje to 19,00 m.

Najczęstszy błąd to pominięcie zamiany jednostek, np. pozostawienie wyniku w centymetrach zamiast przeliczenia go na metry. Trzeba pamiętać, że 100 cm = 1 m.

Nie. Długości przelicza się liniowo przez mianownik skali, np. ×500. Powierzchnie przelicza się przez kwadrat mianownika skali, np. 500².

Polega na obliczeniu pola działki na podstawie współrzędnych jej punktów granicznych. Jest to metoda matematyczna, a nie pomiar powierzchni bezpośrednio z mapy.

Metoda graficzna zależy od skali i jakości mapy oraz dokładności odczytu. Metoda analityczna wykorzystuje współrzędne punktów, więc ogranicza błędy wynikające z pracy na rysunku mapy.

Metoda mechaniczna polega zwykle na pomiarze pola z mapy za pomocą planimetru. Metoda analityczna oblicza powierzchnię ze współrzędnych, dlatego jest bardziej precyzyjna.

Zależy głównie od dokładności współrzędnych punktów granicznych oraz poprawności przyjętego przebiegu granic działki.

Metodę kombinowaną stosuje się wtedy, gdy część danych pochodzi z obliczeń analitycznych, a część z pomiarów wykonanych na mapie. Jest mniej dokładna niż metoda w pełni analityczna.

Ponieważ wynik zależy od jakości mapy, jej skali, grubości linii, deformacji materiału oraz dokładności odczytu przez osobę wykonującą pomiar.

Ponieważ grunty bagniste są miękkie i podmokłe, a zwykłe znaki graniczne mogłyby się zapadać lub przemieszczać. Impregnowany pal wbity głębiej zapewnia lepszą trwałość stabilizacji.

Impregnacja chroni drewno przed wilgocią, gniciem i rozkładem biologicznym. Dzięki temu pal może dłużej pełnić funkcję znaku granicznego w trudnym terenie.

Stabilizacja punktu granicznego polega na trwałym oznaczeniu jego położenia w terenie za pomocą odpowiedniego znaku, np. słupka, kamienia, rurki lub pala.

Na miękkim, nawodnionym podłożu mogą się zapadać, przechylać lub zmieniać położenie. W takich warunkach lepiej sprawdzają się znaki osadzane głębiej, np. pale.

Powinien być trwały, odporny na warunki środowiskowe i zapewniać możliwie stałe położenie punktu. Dobór znaku zależy od rodzaju gruntu i warunków terenowych.

Należy je kojarzyć przede wszystkim z obszarami bagnistymi lub podmokłymi. To typowy kontekst egzaminacyjny dla tego rodzaju zabezpieczenia granic.