Pytania pomocnicze - BUD.19

Litera „w” oznacza przewód wodociągowy, czyli element sieci wodociągowej.

Litera „A” oznacza, że położenie przewodu zostało ustalone na podstawie wskazań aparatury.

Liczba 50 oznacza średnicę przewodu wyrażoną w milimetrach, a nie jego głębokość.

Ponieważ w takim oznaczeniu liczba przy przewodzie wodociągowym odnosi się do średnicy przewodu, nie do głębokości jego położenia.

Można odczytać m.in. rodzaj sieci, sposób ustalenia położenia przewodu, jego średnicę lub inne cechy techniczne.

Mapa zasadnicza pokazuje m.in. przebieg przewodów uzbrojenia terenu, takich jak sieci wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, energetyczne i telekomunikacyjne.

Reper odniesienia ma stanowić stałą bazę wysokościową. Jeśli sam podlega osiadaniu lub wypiętrzaniu, wyniki pomiaru przemieszczeń mostu będą zafałszowane.

Reper odniesienia powinien być stabilny i niezmienny w czasie, a znak kontrolowany umieszcza się na badanym obiekcie, aby mierzyć jego przemieszczenia.

Podpory są częścią konstrukcji mostu i mogą przemieszczać się razem z nią. Nie mogą więc pełnić funkcji niezależnego punktu odniesienia.

Najczęściej stosuje się precyzyjną niwelację geometryczną, ponieważ pozwala dokładnie określić zmiany wysokości punktów kontrolowanych.

Powinno znajdować się na stabilnym podłożu, poza strefą oddziaływania konstrukcji, robót budowlanych, nasypów oraz przewidywanych deformacji terenu.

Reper może znaleźć się w strefie wpływu osiadań lub drgań związanych z obiektem i ruchem kolejowym. Wtedy pomiar nie pokaże rzeczywistych przemieszczeń mostu.

Cykliczne pomiary pozwalają wykryć osiadanie, wypiętrzanie lub nierównomierną pracę konstrukcji w czasie. Są ważne dla oceny bezpieczeństwa obiektu.

Reper służy jako punkt wysokościowy o znanej lub przyjętej rzędnej. Na jego podstawie wyznacza się wysokości innych punktów oraz kontroluje zmiany wysokości w czasie.

Bez stabilnego punktu odniesienia nie da się wiarygodnie stwierdzić, czy badany punkt rzeczywiście się przemieścił. Reper pozwala porównać wyniki pomiarów z różnych okresów.

Reper jest trwałym punktem wysokościowym, natomiast łata niwelacyjna jest przyrządem pomiarowym. Łata pomaga odczytać różnice wysokości, ale nie stanowi odniesienia sama w sobie.

Najczęściej stosuje się niwelację geometryczną precyzyjną lub techniczną, zależnie od wymaganej dokładności. Pomiar polega na porównaniu wysokości punktów kontrolowanych względem reperów.

Jest to zmiana wysokości punktu między kolejnymi pomiarami. Może oznaczać osiadanie, podnoszenie się lub deformację badanego obiektu.

Powinien być trwały, stabilny, dobrze oznaczony i położony poza strefą możliwych deformacji. Ważne jest również, aby można było go jednoznacznie zidentyfikować przy kolejnych pomiarach.

Palik i gwóźdź mogą być nietrwałe, łatwe do uszkodzenia lub przemieszczenia. Nie gwarantują stabilnej wysokości tak jak prawidłowo założony reper.

Należy odjąć wartość z pomiaru początkowego od wartości z pomiaru aktualnego: Δp = Δh1 − Δh0. Wynik dodatni oznacza przemieszczenie w górę, a ujemny w dół.

Różnica wynosi 0,0030 m. Po przeliczeniu na milimetry: 0,0030 m = 3 mm, a nie 3 cm.

Dodatnie przemieszczenie pionowe oznacza, że punkt badany znajduje się wyżej niż w pomiarze początkowym. Interpretujemy je jako ruch w górę.

Reper odniesienia jest punktem o przyjętej stałości położenia wysokościowego. Do niego porównuje się wysokość badanego punktu w kolejnych pomiarach.

Trzeba konsekwentnie stosować ten sam wzór i kolejność odejmowania: pomiar aktualny minus pomiar początkowy. Następnie znak wyniku należy powiązać z kierunkiem przemieszczenia.

1 m = 1000 mm. Dlatego 0,003 m to 3 mm, a 0,030 m to 30 mm, czyli 3 cm.

Tylko pomiary tych samych punktów pozwalają określić rzeczywistą zmianę ich położenia. Porównanie różnych miejsc nie pokazuje odkształcenia, lecz różnice geometryczne między punktami.

Epoka pomiarowa to jeden termin wykonania pomiarów kontrolnych. Do analizy odkształceń potrzebne są co najmniej dwie epoki pomiarowe.

Punkty odniesienia służą jako stabilna baza do porównywania położenia punktów kontrolowanych. Powinny znajdować się poza strefą możliwych przemieszczeń.

Przemieszczenie oznacza zmianę położenia punktu, a odkształcenie dotyczy zmiany kształtu lub wymiarów obiektu. Odkształcenie często analizuje się na podstawie wielu przemieszczeń punktów kontrolowanych.

Monitoruje się m.in. zapory, mosty, budynki, kominy, ściany oporowe, nasypy, wykopy i konstrukcje przemysłowe. Są to obiekty, których przemieszczenia mogą wpływać na bezpieczeństwo.

Narastające odkształcenie może świadczyć o postępującym osiadaniu, przesuwaniu się lub deformacji obiektu. Wymaga to analizy technicznej i często dalszych pomiarów kontrolnych.

Pomiar zerowy to pomiar początkowy, względem którego porównuje się kolejne wyniki. Stanowi punkt odniesienia do oceny, czy obiekt uległ przesunięciu.

Odejmuje się współrzędne z pomiaru zerowego od współrzędnych z pomiaru kontrolnego: ΔX = X1 - X0 oraz ΔY = Y1 - Y0.

Ponieważ przemieszczenie w płaszczyźnie jest długością wektora o składowych ΔX i ΔY. Oblicza się ją z twierdzenia Pitagorasa.

Wartość w metrach należy pomnożyć przez 1000. Na przykład 0,003 m to 3 mm.

Nie wpływa na wartość przemieszczenia, ponieważ różnice współrzędnych są podnoszone do kwadratu. Znak informuje jedynie o kierunku przesunięcia.

Przemieszczenie wynosi 6 mm, ponieważ punkt przesunął się tylko w jednym kierunku poziomym.

Przemieszczenie poziome dotyczy zmian położenia w osiach X i Y. Przemieszczenie pionowe dotyczy zmiany wysokości, czyli osi H lub Z.

To kąt między dwiema stycznymi do łuku kołowego w punkcie ich przecięcia, czyli w wierzchołku W. Jest jednym z podstawowych elementów potrzebnych do obliczenia i wytyczenia łuku.

Ponieważ kąty δ₁, δ₂ oraz kąt zwrotu stycznych α uzupełniają się do kąta pełnego. W mierze gradowej kąt pełny wynosi 400ᵍ.

Oznacza kąt pełny w mierze gradowej. W tej mierze 400ᵍ odpowiada 360° w mierze stopniowej.

Stosuje się je wtedy, gdy punkt przecięcia stycznych nie może być bezpośrednio pomierzony lub zajęty instrumentem. Może to wynikać z przeszkody terenowej albo braku dostępu do punktu.

Do punktów głównych łuku kołowego należą początek łuku PŁ, środek łuku SŁ i koniec łuku KŁ. W obliczeniach istotny jest też wierzchołek W, czyli punkt przecięcia stycznych.

Najłatwiej błędnie przyjąć, że α = δ₁ + δ₂. Poprawnie należy zastosować zależność α = 400ᵍ − (δ₁ + δ₂).

To wysokość punktu wynikająca z projektu, zwykle odnoszona do obowiązującego układu wysokościowego. Nie jest to wysokość terenu istniejącego.

Na profilu podłużnym rzędne są zwykle opisane w osobnych wierszach tabeli lub przypisane do różnych linii. Należy czytać oznaczenia, a nie tylko najbliższą wartość liczbową.

Jest to punkt, w którym kończy się łuk w planie sytuacyjnym trasy i zaczyna kolejny odcinek, najczęściej prosta. Na rysunkach może być oznaczany np. jako KŁK.

Kilometraż pozwala jednoznacznie zlokalizować punkt na profilu podłużnym. Po znalezieniu właściwego pikietażu można odczytać odpowiadającą mu rzędną projektowaną.

Łuk poziomy dotyczy zmiany kierunku trasy w planie, czyli w rzucie z góry. Łuk pionowy dotyczy zmiany pochylenia niwelety na profilu podłużnym.

Niweleta przedstawia projektowany przebieg wysokościowy trasy. Z niej lub z tabeli profilu odczytuje się rzędne projektowane.

Najłatwiej pomylić punkt końcowy łuku z innym punktem trasy albo odczytać wartość z wiersza rzędnych terenu zamiast z wiersza rzędnych projektowanych.

To rysunek przedstawiający ukształtowanie terenu lub obiektu w płaszczyźnie prostopadłej do jego osi. Stosuje się go m.in. przy drogach, wykopach, rowach i nasypach.

Wykop jest zagłębieniem poniżej istniejącej powierzchni terenu. Na rysunku jego dno znajduje się niżej niż linia terenu.

Linia terenu jest pozioma, a wykop znajduje się pod nią. Najczęściej ma kształt trapezu z dnem na dole i skarpami po bokach.

Wykop oznacza usunięcie gruntu poniżej terenu istniejącego. Nasyp oznacza usypanie gruntu powyżej terenu istniejącego.

Najważniejsze elementy to linia terenu istniejącego, dno wykopu, skarpy, szerokość dna oraz głębokość wykopu.

Ponieważ teren płaski nie ma wyraźnego spadku poprzecznego. Dlatego na schemacie jego powierzchnię przedstawia się jako linię poziomą.

Miary kontrolne pozwalają sprawdzić poprawność położenia punktów i wykryć błędy pomiaru lub tyczenia. Nie zawsze są podstawą wyznaczenia punktu, ale potwierdzają jego lokalizację.

Czołówka jest odległością między dwoma punktami szczegółowymi. Miara bieżąca jest liczona wzdłuż linii pomiarowej od punktu początkowego do rzutu punktu.

Należy szukać odcinka łączącego dwa punkty, przy którym wpisano długość. Taki pomiar kontroluje wzajemne położenie tych punktów.

Przekątna dotyczy zwykle odcinka łączącego przeciwległe wierzchołki figury, np. prostokąta. Czołówka jest ogólną miarą między dwoma punktami używaną kontrolnie.

Dodatkowe odległości zwiększają wiarygodność szkicu i umożliwiają sprawdzenie poprawności pomiaru. Są pomocne także przy późniejszym odtworzeniu położenia punktów.

Tak. Czołówka często służy do kontroli wzajemnego położenia punktów granicznych lub punktów załamania granicy.