Pytania pomocnicze - BUD.19

Polega na przeniesieniu projektowanej wysokości z punktu o znanej wysokości, najczęściej reperu, na punkt wyznaczany. Wykorzystuje się niwelator i łatę niwelacyjną.

Odczyt wstecz wykonuje się na punkcie o znanej wysokości, aby określić wysokość osi celowej. Odczyt w przód wykonuje się na punkcie, którego wysokość jest wyznaczana lub tyczona.

Punkt P jest punktem wytyczanym, więc potrzebny jest odczyt na łacie ustawionej właśnie na tym punkcie. Taki odczyt w niwelacji nazywa się odczytem w przód.

Reper jest punktem o znanej wysokości. Na jego podstawie ustala się wysokość osi celowej niwelatora, z której następnie wyznacza się wysokości innych punktów.

Nie. Kąt poziomy służy głównie do wyznaczania położenia sytuacyjnego punktów, a nie ich wysokości metodą niwelacji geometrycznej.

Nie. Kąt pionowy i odległość skośna są charakterystyczne dla pomiaru tachimetrycznego lub niwelacji trygonometrycznej, a nie dla klasycznej niwelacji geometrycznej.

Od wysokości osi celowej niwelatora odejmuje się projektowaną wysokość punktu. Wynik jest odczytem, który powinien być uzyskany na łacie ustawionej na punkcie tyczonym.

Jest to poziom odpowiadający powierzchni stropu nad piwnicą. Stanowi ważny poziom odniesienia przy dalszej obsłudze geodezyjnej budowy.

Dno wykopu dotyczy etapu robót ziemnych i znajduje się znacznie niżej. Poziom stanu zerowego odnosi się do konstrukcji budynku, a nie do dna wykopu.

Reper jest punktem o znanej wysokości, z którego geodeta może przenieść wysokość projektowaną na budowę. Umożliwia kontrolę wysokości elementów konstrukcyjnych.

Najczęściej stosuje się niwelację geometryczną. Pozwala ona precyzyjnie wyznaczać różnice wysokości między reperem a elementami budynku.

Od tego poziomu można kontrolować wysokości kolejnych stropów, ścian i kondygnacji. Błąd na tym etapie może przenieść się na dalszą część budowy.

Poziom gruntu jest związany z terenem wokół budynku i może się zmieniać. Poziom stanu zerowego jest poziomem konstrukcyjnym określonym w projekcie.

Metodę biegunową rozpoznaje się po tym, że z jednego stanowiska podane są kierunki lub kąty oraz odległości do tyczonych punktów. Punkt wyznacza się przez odłożenie kąta i długości.

Punkty końcowe rozjazdu mają być realizowane ze stanowiska w punkcie M na podstawie miar kątowo-liniowych. Taki zestaw danych odpowiada metodzie biegunowej.

W metodzie biegunowej używa się kąta lub kierunku oraz odległości od stanowiska. W metodzie ortogonalnej punkt wyznacza się za pomocą odciętej wzdłuż linii odniesienia i domiaru prostopadłego.

Metodę wcięć liniowych stosuje się wtedy, gdy położenie punktu wyznacza się z przecięcia dwóch odległości odmierzonych od dwóch znanych punktów.

Stosuje się ją, gdy punkt wyznacza się jako przecięcie dwóch kierunków lub kątów wyznaczonych z dwóch znanych stanowisk.

Najczęściej tyczy się punkty początku i końca rozjazdu, punkty osi toru zasadniczego i zwrotnego, punkty łuków oraz elementy związane z krzyżownicą i iglicami.

Najczęściej wykorzystuje się tachimetr elektroniczny lub tachimetr z dalmierzem, ponieważ umożliwia on pomiar i odkładanie kierunków oraz odległości.

Klotoida jest krzywą przejściową między prostą a łukiem kołowym. Zapewnia stopniową zmianę krzywizny trasy.

Odcięta to odległość odkładana wzdłuż stycznej od punktu początkowego klotoidy do miejsca, w którym wystawia się prostopadłą.

Rzędna to odległość prostopadła od stycznej do wytyczanego punktu klotoidy.

Ponieważ dla punktu 5 wartość 99,507 m jest odciętą odkładaną na stycznej. Wartość 7,831 m odpowiada rzędnej, czyli odsunięciu prostopadłemu.

Można zastosować metodę ortogonalną. Polega ona na odłożeniu odległości wzdłuż linii odniesienia i domierzeniu prostopadłego przesunięcia.

Należy sprawdzić kierunek wymiaru: odcięta biegnie wzdłuż stycznej, a rzędna jest do niej prostopadła. Pytanie trzeba czytać dokładnie, bo często obie wartości są podane przy tym samym punkcie.

Polega na wyznaczeniu w terenie linii bazowej, od której odkłada się zaprojektowane odległości do punktów lub osi obiektu. Jest stosowana m.in. przy tyczeniu wskaźników konstrukcyjnych budowli.

Ponieważ służy do odkładania odległości od ustalonej prostej odniesienia. Ułatwia szybkie i dokładne wyznaczanie punktów konstrukcyjnych względem tej linii.

Łata niwelacyjna służy do pomiaru różnic wysokości podczas niwelacji. Łata realizacyjna służy do odkładania wymiarów poziomych przy tyczeniu.

Można tyczyć m.in. osie ścian, słupów, fundamentów oraz inne wskaźniki konstrukcyjne. Metoda sprawdza się tam, gdzie punkty można odnieść do jednej linii bazowej.

To wyznaczona w terenie linia bazowa, względem której określa się położenie innych punktów. Stanowi podstawę do odkładania wymiarów projektowych.

Metoda rzutowania polega na przenoszeniu punktów lub osi przez rzutowanie kierunków, a nie na odkładaniu wymiarów łatą realizacyjną od prostej odniesienia.

Są to punkty leżące na załamaniach granicy działki. Zwykle opisują narożniki działki i są połączone liniami granicznymi.

Ponieważ miary do naroży projektowanego budynku są podane względem granic działki. Oznacza to, że położenie budynku wyznacza się na podstawie punktów granicznych.

Punkty graniczne określają przebieg granic nieruchomości. Punkty osnowy pomiarowej służą jako techniczna podstawa wykonywania pomiarów geodezyjnych.

Repery robocze służą głównie do przenoszenia i kontrolowania wysokości. Nie są typową podstawą wyznaczania poziomego położenia obrysu budynku.

Naroża budynku mogą być oznaczone numerami punktów projektowanych, np. 100, 101, 102, 103. Do tych punktów podaje się miary potrzebne do tyczenia.

To szkic zawierający dane potrzebne do wyniesienia projektu w teren, np. punkty odniesienia, miary, oznaczenia punktów i przebieg projektowanych elementów.

Osnowa realizacyjna jest podstawą tyczenia wtedy, gdy została założona specjalnie do obsługi inwestycji i z niej wyznacza się punkty projektowanego obiektu.

Jest to wyznaczenie w terenie przebiegu prostej określonej przez dwa punkty końcowe P i K. Na tej prostej mogą być stabilizowane punkty pośrednie.

Uniemożliwia bezpośrednie celowanie między punktami końcowymi lub ustawienie punktów pośrednich na linii. Trzeba więc zastosować punkty i konstrukcje pomocnicze poza przeszkodą.

Przy małej przeszkodzie zwykle wystarcza proste obejście w pobliżu linii. Przy przeszkodzie rozległej konieczne jest przeniesienie kierunku prostej za pomocą większej konstrukcji pomocniczej.

Umożliwiają wykonanie pomiarów kątów i odległości poza terenem niedostępnym. Dzięki nim można odtworzyć właściwy kierunek prostej PK po drugiej stronie przeszkody.

Na schemacie powinna być widoczna przeszkoda przecinająca linię PK oraz pomocnicza konstrukcja omijająca ją poza obszarem niedostępnym. Nie jest to zwykłe bezpośrednie celowanie po prostej.

Najczęściej stosuje się tachimetr, teodolit lub instrument z dalmierzem. Współcześnie można również wykorzystywać pomiary GNSS, jeśli warunki terenowe na to pozwalają.

Wykonuje się pomiary kontrolne kątów, odległości lub położenia punktów. Sprawdza się, czy punkty pośrednie leżą na jednej prostej z punktami P i K.

Rysunek przedstawia obliczanie objętości bryły między kolejnymi przekrojami poprzecznymi. Taki układ jest typowy dla robót ziemnych prowadzonych wzdłuż osi trasy.

Pikiety wyznaczają punkty terenowe, dla których mierzy się wysokości. Na ich podstawie sporządza się przekroje i oblicza pola przekrojów.

Niwelacja profili poprzecznych jest stosowana przy obiektach liniowych i przekrojach prostopadłych do osi. Niwelacja siatkowa polega na pomiarze punktów regularnej siatki na powierzchni terenu.

Metodę punktów rozproszonych stosuje się wtedy, gdy pikiety wybiera się nieregularnie w punktach charakterystycznych terenu. Nadaje się do terenów o zróżnicowanej rzeźbie bez regularnej siatki lub osi.

Najpierw oblicza się pola kolejnych przekrojów, a następnie objętość między nimi wyznacza się z odległości między przekrojami i ich pól, np. metodą średnich pól.

Są to głównie drogi, linie kolejowe, rowy, kanały, wykopy, nasypy i wały. Wspólną cechą jest ich przebieg wzdłuż określonej osi.

Rzędna robocza to różnica między rzędną terenu a rzędną projektowaną. Informuje, czy w danym punkcie należy wykonać wykop, czy nasyp.

Jeżeli rzędna terenu jest większa niż 20,00 m, występuje wykop. Jeżeli rzędna terenu jest mniejsza niż 20,00 m, występuje nasyp.

Przy konwencji h = H terenu - H projektu wartości ujemne oznaczają, że teren jest niżej od projektu. Trzeba więc dosypać grunt, czyli wykonać nasyp.

Linia zerowa oddziela obszar wykopu od obszaru nasypu. Wzdłuż tej linii rzędna terenu jest równa rzędnej projektowanej.

Objętość oblicza się jako iloczyn powierzchni pola i średniej rzędnej roboczej: V = P · hśr. Obliczenia wykonuje się osobno dla wykopu i nasypu.

Średnia rzędna robocza określa przeciętną głębokość wykopu lub wysokość nasypu w danym polu. Od niej bezpośrednio zależy obliczona objętość robót ziemnych.

Sieć elektroenergetyczną oznacza się kolorem czerwonym, wodociągową niebieskim, a kanalizacyjną brązowym.

Kolory ułatwiają szybkie rozpoznanie rodzaju przewodu i zmniejszają ryzyko pomyłek przy projektowaniu, uzgadnianiu dokumentacji oraz pracach terenowych.

To pomiar po zakończeniu budowy sieci lub przyłącza, którego celem jest ustalenie rzeczywistego położenia przewodów i przekazanie danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Do sieci uzbrojenia terenu zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, telekomunikacyjne, ciepłownicze i inne przewody techniczne.

Sieć wodociągową oznacza się kolorem niebieskim, natomiast kanalizacyjną kolorem brązowym. Dodatkowo stosuje się symbole i opisy określające rodzaj przewodu.

Oznacza to, że przebieg sieci został pomierzony w terenie po wykonaniu robót, a nie tylko przeniesiony z projektu. Takie dane są podstawą aktualizacji mapy zasadniczej i baz danych uzbrojenia terenu.