Pytania pomocnicze - BUD.22

Stosuje się głównie układ kwadratowy, prostokątny i trójkątny. Umożliwiają one równomierne rozmieszczenie zraszaczy na powierzchni pola.

Kołowy może być zasięg pracy pojedynczego zraszacza, ale nie jest to standardowy sposób rozmieszczenia wielu zraszaczy na polu. W praktyce stosuje się układy geometryczne: kwadratowy, prostokątny lub trójkątny.

W układzie kwadratowym odległości między zraszaczami w rzędzie i między rzędami są jednakowe. Zraszacze tworzą regularną siatkę kwadratów.

W układzie prostokątnym rozstaw zraszaczy w jednym kierunku jest inny niż w drugim. W układzie kwadratowym oba rozstawy są takie same.

Układ trójkątny jest korzystny, gdy zależy na bardzo równomiernym pokryciu powierzchni wodą. Zraszacze w sąsiednich rzędach są przesunięte względem siebie.

Dobór rozstawy zależy od zasięgu zraszacza, ciśnienia roboczego, wydajności, warunków wiatrowych oraz wymaganej równomierności nawodnienia.

Wartość w m³/h należy podzielić przez 3,6. Wynika to z tego, że 1 l/s odpowiada 3,6 m³/h.

Ponieważ zapotrzebowanie podano w m³/h, a tabela podaje przepływ w l/s. Najpierw trzeba ujednolicić jednostki.

21,816 m³/h ÷ 3,6 = 6,06 l/s. Tę wartość należy następnie odszukać w tabeli charakterystyki zraszacza.

Po przeliczeniu przepływu należy znaleźć w kolumnie przepływu odpowiednią wartość, a następnie odczytać z tego samego wiersza ciśnienie robocze.

Z tabeli wynika, że przepływ 6,06 l/s odpowiada ciśnieniu roboczemu 4 barów.

Ciśnienie robocze to ciśnienie wody wymagane do prawidłowej pracy zraszacza. Wpływa ono między innymi na przepływ wody i zasięg zraszania.

Rozstawę oblicza się ze wzoru a = R × √2, gdzie R to promień nawadniania. Dla R = 25 m rozstawa wynosi około 35,3 m.

Wynika to z geometrii kwadratu. Promień zraszania odpowiada odległości od narożnika kwadratu do jego środka, czyli połowie przekątnej.

Promień to odległość od zraszacza do granicy zasięgu wody. Średnica jest dwa razy większa i oznacza pełną szerokość zraszanego koła.

50,0 m to średnica zraszania, czyli 2R. W układzie kwadratowym rozstawa nie jest równa średnicy, lecz R√2.

Oznacza rozmieszczenie zraszaczy w narożnikach regularnej siatki kwadratów. Odległości między sąsiednimi zraszaczami w rzędzie i między rzędami są takie same.

Zapewnia równomierne nawodnienie całej powierzchni. Zbyt duża rozstawa powoduje suche miejsca, a zbyt mała może prowadzić do nadmiernego zużycia wody.

Zraszacz 360° podlewa pełnym kołem i zwykle znajduje się wewnątrz nawadnianej powierzchni. Zraszacz 180° podlewa półkolem, dlatego umieszcza się go najczęściej przy krawędzi terenu.

Wewnątrz boiska mogą podlewać we wszystkich kierunkach bez strat wody poza obszar nawadniany. Przy krawędzi pełny obrót powodowałby podlewanie terenu poza boiskiem.

Najczęściej stosuje się zraszacze o kątach pracy 90°, 180° i 360°. Kąt dobiera się do miejsca montażu: narożnik, krawędź lub środek powierzchni.

Pokazują zasięg podlewania danego zraszacza oraz nakładanie się strumieni wody. Dzięki temu można ocenić, czy cała powierzchnia jest równomiernie nawadniana.

Nakładanie się zasięgów zapewnia równomierne nawodnienie powierzchni. Bez tego mogłyby powstać miejsca przesuszone lub nadmiernie podlewane.

Najpierw należy ustalić, jaki symbol lub zakres pracy odpowiada danemu typowi zraszacza. Następnie liczy się tylko te elementy, które spełniają warunek z treści zadania.

Tarlisko służy do tarła ryb, czyli składania ikry i jej zapłodnienia. Jest to staw lub wydzielona część stawu przygotowana specjalnie do rozrodu.

Płytka woda szybciej się nagrzewa i sprzyja warunkom potrzebnym do tarła. Ułatwia też kontrolę przebiegu rozrodu.

Przyjmuje się, że tarlisko powinno mieć głębokość około 40 cm. To cecha odróżniająca je od innych typów stawów.

Tarlisko służy do rozrodu ryb, a zimochów do ich przetrzymywania przez zimę. Zimochów musi zapewniać bezpieczne warunki zimowania, dlatego nie jest tak płytki jak tarlisko.

Staw towarowy służy do chowu ryb przeznaczonych do sprzedaży lub konsumpcji. Nie jest to staw typowo rozrodczy.

Staw kroczkowy przeznaczony jest do odchowu kroczka, czyli młodych ryb po etapie narybku. Jest elementem produkcji rybackiej, ale nie służy bezpośrednio do tarła.

Staw towarowy służy do końcowego tuczu ryb, które mają osiągnąć masę handlową. W trzyletnim cyklu chowu karpia jest wykorzystywany w trzecim roku.

Staw kroczkowy jest przeznaczony dla ryb w drugim roku chowu, czyli kroczków. Staw towarowy służy rybom starszym, w trzecim roku, przygotowywanym do sprzedaży.

Przesadka I służy do podchowu najmłodszych stadiów ryb po wylęgu. Nie jest to staw używany w trzecim roku hodowli.

Przesadka II jest kolejnym stawem podchowowym dla narybku. Wykorzystuje się ją przed etapem chowu kroczków i przed stawem towarowym.

Ryba towarowa to ryba, która osiągnęła wielkość i masę odpowiednią do sprzedaży lub konsumpcji. W przypadku karpia uzyskuje się ją zwykle w stawie towarowym.

Kolejność obejmuje tarlisko, przesadkę I, przesadkę II, staw kroczkowy i staw towarowy. Staw towarowy jest etapem końcowym.

Różne typy stawów pozwalają dopasować warunki do wieku i wielkości ryb. Młody narybek, kroczki i ryby towarowe mają inne wymagania dotyczące przestrzeni, pokarmu i ochrony.

Mnich służy do regulowania poziomu wody, piętrzenia jej oraz spuszczania ze stawu. Umożliwia kontrolę gospodarki wodnej w trakcie hodowli i odłowu ryb.

Pozwala stopniowo obniżyć poziom wody w stawie, co ułatwia zgromadzenie ryb i ich odłów. Bez sprawnego mnicha opróżnianie stawu byłoby trudniejsze.

Mnich składa się zwykle z pionowej komory, elementów piętrzących, takich jak zastawki lub szandory, oraz przewodu odpływowego przechodzącego przez groblę.

Mnich jest budowlą regulującą poziom wody w stawie rybnym. Polder to obszar przeznaczony do czasowego magazynowania nadmiaru wody, najczęściej w ochronie przeciwpowodziowej.

Studnia służy głównie do ujmowania wody podziemnej. Nie jest podstawowym urządzeniem do regulacji poziomu wody w stawie rybnym.

Zbieracze to przewody lub rowy odprowadzające wodę z sieci drenarskiej. Są związane głównie z odwodnieniem gruntów, a nie z regulacją wody w stawach rybnych.

Objętość oblicza się ze wzoru V = P × h, gdzie P to powierzchnia w m², a h to grubość warstwy w metrach. W tym zadaniu: 4800 m² × 0,2 m = 960 m³.

Grubość warstwy podana jest w metrach, więc powierzchnia również musi być wyrażona w jednostkach metrycznych. Dopiero wtedy wynik objętości otrzymuje się w m³.

Wydajność oblicza się, dzieląc objętość gruntu przez czas pracy. Dla 960 m³ i 8 godzin: 960 ÷ 8 = 120 m³/godz.

Oznacza liczbę metrów sześciennych gruntu, które maszyna może przemieścić lub usunąć w ciągu jednej godziny pracy.

Najczęstszy błąd to pominięcie przeliczenia hektarów na metry kwadratowe lub błędne przyjęcie, że 1 ha to 1000 m² zamiast 10 000 m².

Tak. 0,2 m to 20 cm, ponieważ 1 m = 100 cm. W obliczeniach objętości należy jednak używać wartości w metrach.

Objętość oblicza się ze wzoru: V = powierzchnia × średnia głębokość. Wynik podaje się w metrach sześciennych.

Wszystkie stawy wykonuje ta sama koparka o tej samej wydajności, więc czas wykonania zależy bezpośrednio od objętości wykopu. Największa objętość oznacza najdłuższy czas pracy.

Czas pracy oblicza się, dzieląc objętość robót przez wydajność koparki: czas = V / wydajność.

Liczbę godzin pracy należy podzielić przez liczbę godzin pracy w ciągu dnia. Przy 8 godzinach dziennie: dni = godziny / 8.

Staw II ma objętość 6 050 × 2,4 = 14 520 m³, czyli największą spośród podanych stawów.

Nie zawsze. Jeśli maszyna i czas pracy dziennej są takie same dla wszystkich wariantów, wystarczy porównać objętości robót.

Objętość oblicza się ze wzoru V = P × g, gdzie P to powierzchnia terenu w m², a g to grubość zdejmowanej warstwy w metrach.

Ponieważ grubość warstwy ziemi podaje się w metrach, powierzchnia również musi być w jednostkach metrycznych. 1 ha to 10 000 m².

Należy podzielić objętość ziemi przez dopuszczalną wysokość pryzmy: F = V / h.

Ziemia urodzajna zawiera próchnicę i składniki pokarmowe, dlatego może być ponownie wykorzystana do rekultywacji, humusowania skarp lub zakładania zieleni.

Ograniczenie wysokości ma zapobiec pogorszeniu właściwości biologicznych gleby, nadmiernemu zagęszczeniu i utracie wartości użytkowej humusu.

0,6 ha to 6 000 m². Objętość ziemi wynosi 6 000 × 0,4 = 2 400 m³, a przy wysokości pryzmy 1,5 m potrzebna powierzchnia to 2 400 / 1,5 = 1 600 m².