Pytania pomocnicze - CHM.03

Oznacza zakwaszenie próbki przez dodanie odpowiedniego kwasu. Celem jest ograniczenie zmian składu próbki przed analizą.

Należy szukać informacji o zakwaszeniu, np. „zakwaszenie kwasem siarkowym(VI)” lub „dodanie kwasu”. W tym pytaniu taki zapis występuje przy fosforanach ogólnych.

Chłodzenie spowalnia reakcje chemiczne oraz aktywność mikroorganizmów. Dzięki temu skład próbki pozostaje bardziej zbliżony do stanu w chwili pobrania.

BZT dotyczy biologicznego zużycia tlenu, więc zakwaszenie mogłoby zahamować lub zmienić aktywność mikroorganizmów. Dlatego stosuje się głównie chłodzenie i przechowywanie w ciemności.

Do fosforanów ogólnych można stosować naczynia szklane lub polietylenowe. Informacja ta znajduje się w kolumnie dotyczącej rodzaju naczynia.

Schłodzenie obniża temperaturę i spowalnia procesy zachodzące w próbce. Zakwaszenie zmienia odczyn próbki na kwaśny, czyli obniża jej pH.

Dzieli się masę otrzymanego czystego produktu przez masę substancji wyjściowej i mnoży przez 100%. Wynik podaje się w procentach.

Wydajność procesu jest wielkością względną, czyli określa stosunek dwóch mas. Po pomnożeniu przez 100% wynik wyraża się w procentach.

Należy obliczyć: 8 g / 18 g · 100% = 44,44%. Oznacza to, że odzyskano 44,44% początkowej masy substancji.

To masa substancji użytej przed oczyszczaniem, w tym przypadku 18 g kwasu benzoesowego. Jest ona podstawą do obliczenia wydajności.

To masa oczyszczonej substancji otrzymanej po zakończeniu procesu, odsączeniu i wysuszeniu. W zadaniu wynosi ona 8 g.

Część substancji pozostaje rozpuszczona w roztworze lub zostaje utracona podczas sączenia, przenoszenia i suszenia. Dodatkowo usuwane są zanieczyszczenia.

Wydajność powinna być podana w procentach, więc odpowiedzi w gramach odpadają. Następnie należy sprawdzić, czy obliczono stosunek produktu do masy początkowej, a nie odwrotnie.

Prażenie rozpoznaje się po tyglu umieszczonym nad palnikiem i ogrzewanym silnym płomieniem. Zwykle tygiel stoi na trójnogu lub trójkącie porcelanowym.

Suszenie usuwa głównie wilgoć i odbywa się w niższej temperaturze, często w suszarce. Prażenie przebiega w wysokiej temperaturze i może powodować przemiany chemiczne osadu.

Najczęściej używa się tygla porcelanowego, ponieważ dobrze znosi wysoką temperaturę. Tygiel można ogrzewać bezpośrednio płomieniem palnika.

Eksykator chroni osad przed pochłanianiem wilgoci z powietrza podczas chłodzenia. Dzięki temu masa próbki po ważeniu jest dokładniejsza.

Prażenie pozwala uzyskać osad o stałym składzie i stałej masie. Jest to warunek poprawnego obliczenia ilości oznaczanej substancji.

Należy używać szczypiec do tygli, rękawic termoizolacyjnych i pracować ostrożnie z otwartym płomieniem. Gorącego tygla nie wolno chwytać ręką ani stawiać bezpośrednio na zimnym blacie.

Alkohol etylowy miesza się z wodą i wypiera ją z powierzchni szkła. Ponieważ ma niższą temperaturę wrzenia niż woda, szybko odparowuje.

Ważna jest lotność, czyli łatwe odparowywanie, oraz zdolność mieszania się z wodą. Dzięki temu rozpuszczalnik usuwa wodę i szybko znika z powierzchni szkła.

Kwas siarkowy(VI) jest silnie żrący i nie jest lotnym rozpuszczalnikiem używanym do szybkiego odparowania z powierzchni szkła. Może stanowić duże zagrożenie przy niewłaściwym użyciu.

Alkohol etylowy jest łatwopalny. Nie wolno używać go w pobliżu palników, iskier ani innych źródeł zapłonu.

Pozostałości wody mogą rozcieńczyć roztwór, zmienić masę próbki lub zakłócić przebieg reakcji. Suche szkło pomaga zachować dokładność analizy.

Zwykle nie zaleca się suszenia szkła miarowego w wysokiej temperaturze, ponieważ może to wpłynąć na jego kalibrację. Lepiej suszyć je w temperaturze pokojowej lub użyć lotnego rozpuszczalnika.

Filtracja służy do oddzielania nierozpuszczalnego ciała stałego od cieczy. Osad zostaje na sączku, a ciecz przechodzi jako przesącz.

Najczęściej są to: lejek, sączek filtracyjny, statyw z uchwytem, bagietka oraz naczynie do odbioru przesączu, np. zlewka lub kolba stożkowa.

Kolba miarowa służy do dokładnego przygotowywania roztworów o określonej objętości. Nie jest przeznaczona do podtrzymywania sączka ani typowego odbierania przesączu.

Bagietka ułatwia kontrolowane przelewanie cieczy na sączek. Dzięki niej ciecz spływa po bagietce i nie rozpryskuje się.

Statyw utrzymuje lejek w odpowiednim położeniu nad naczyniem odbierającym przesącz. Zapewnia stabilność całego zestawu.

Osad to substancja stała zatrzymana na sączku. Przesącz to ciecz, która przeszła przez sączek do naczynia odbierającego.

Krystalizator służy głównie do otrzymywania kryształów substancji stałej z roztworu przez stopniowe odparowanie rozpuszczalnika.

Szeroki kształt zwiększa powierzchnię parowania, a płaskie dno zapewnia stabilność naczynia na blacie laboratoryjnym.

Podczas odparowywania rozpuszczalnika roztwór ulega zatężeniu. Po osiągnięciu przesycenia substancja rozpuszczona zaczyna wydzielać się w postaci kryształów.

Krystalizator służy do odparowywania rozpuszczalnika i krystalizacji. Eksykator służy do suszenia lub przechowywania substancji w suchej atmosferze.

Krystalizator jest naczyniem płaskodennym do krystalizacji, a kolba Kjeldahla jest specjalną kolbą używaną w oznaczaniu azotu metodą Kjeldahla.

Najważniejsze wskazówki to: naczynie o płaskim dnie, stopniowe odparowanie rozpuszczalnika oraz otrzymywanie substancji stałej z roztworu.

Oznacza, że najmniejsza praktycznie rozróżnialna zmiana masy wynosi 10 mg. Wynik ważenia można więc odczytywać z dokładnością do 10 mg.

0,013 g to 13 mg. Waga o dokładności 10 mg nie pozwala wiarygodnie odmierzyć dokładnie 13 mg, ponieważ jej wskazania zmieniają się co około 10 mg.

Należy pomnożyć liczbę gramów przez 1000. Na przykład 0,013 g × 1000 = 13 mg.

Można odważać masy zgodne z dokładnością wagi, np. 10 mg, 20 mg, 130 mg, 1300 mg. Są to wartości możliwe do odczytania z rozdzielczością 10 mg.

130 mg to 0,130 g, natomiast 0,013 g to 13 mg. Są to różne masy, a 13 mg wymaga dokładniejszej wagi niż 10 mg.

Ułatwia to porównanie wartości i szybkie wykrycie masy, której nie da się odważyć daną wagą. W tym zadaniu najlepiej przeliczyć wszystko na miligramy.

Dolomit zawiera węglany wapnia i magnezu, które reagują z kwasami. W reakcji powstają sole, woda i tlenek węgla(IV), co zmniejsza kwasowy charakter rozlewiska.

Dolomit zapisuje się najczęściej jako CaCO3 · MgCO3. Jest to podwójny węglan wapnia i magnezu.

Wapień składa się głównie z węglanu wapnia CaCO3. Dolomit zawiera zarówno węglan wapnia, jak i węglan magnezu: CaCO3 · MgCO3.

Chlorek sodu jest solą obojętną i nie reaguje typowo z kwasem octowym w sposób prowadzący do jego zobojętnienia. Nie jest materiałem neutralizującym kwasy.

Należy sprawdzić zalecenia dotyczące ograniczania wycieku, materiałów chłonnych i neutralizujących, środków ochrony indywidualnej oraz sposobu usuwania odpadu.

Podczas reakcji kwasu z węglanem wydziela się tlenek węgla(IV), czyli CO2. Gaz ten powoduje burzenie lub pienienie mieszaniny.

Kwas octowy lodowaty to bardzo stężony, prawie bezwodny kwas octowy, zwykle około 99–100%. Nazwa pochodzi od jego krzepnięcia w temperaturze około 16,6°C.

Aby oddzielić nierozpuszczalne zanieczyszczenia, nie dopuszczając jednocześnie do krystalizacji substancji rozpuszczonej podczas filtracji.

Ponieważ obniżenie temperatury często zmniejsza rozpuszczalność substancji. Może to spowodować wydzielenie kryształów na sączku.

Sączenie na gorąco często poprzedza krystalizację. Najpierw usuwa się nierozpuszczalne zanieczyszczenia, a dopiero potem przesącz ochładza się, aby otrzymać kryształy.

Roztwór może się ochłodzić, a substancja rozpuszczona zacznie krystalizować w lejku lub na sączku, powodując straty i utrudniając filtrację.

Sączek fałdowany zwiększa powierzchnię filtracji i przyspiesza przepływ cieczy. Dzięki temu roztwór ma mniej czasu na ochłodzenie.

Nie. Sączenie na gorąco ma zapobiec krystalizacji podczas filtracji. Krystalizację wywołuje się później, zwykle przez ochłodzenie przesączu.

Odczynnik techniczny ma najniższą czystość spośród typowych odczynników laboratoryjnych. Zawartość domieszek wynosi zwykle od 1 do 10%, dlatego nie nadaje się do dokładnych analiz chemicznych.

Stosuje się je głównie do prac pomocniczych, preparatyki, mycia, prób technologicznych lub procesów, w których wysoka czystość substancji nie jest wymagana.

Odczynnik czysty zawiera mniej zanieczyszczeń niż techniczny i może być używany w mniej wymagających pracach laboratoryjnych. Odczynnik techniczny ma większą zawartość domieszek, zwykle 1–10%.

Skrót cz.d.a. oznacza „czysty do analizy”. Są to odczynniki o wysokiej czystości, przeznaczone do analiz jakościowych i ilościowych.

Zanieczyszczenia obecne w odczynniku mogą fałszować wynik analizy, powodować reakcje uboczne lub zwiększać błąd oznaczenia. Im dokładniejsza analiza, tym wyższa klasa czystości odczynnika jest wymagana.

Odczynniki spektralnie czyste stosuje się w bardzo czułych metodach instrumentalnych, np. analizie spektroskopowej. Muszą zawierać minimalne ilości domieszek, które mogłyby zakłócić pomiar.