Pytania pomocnicze - CHM.05

Należy użyć zależności: masa = stężenie × objętość. Jeśli stężenie podano w mg/dm3, objętość musi być wyrażona w dm3.

Ponieważ 1 dm3 = 1000 cm3, to 250 cm3 = 0,250 dm3. W obliczeniach można zapisać to jako 0,25 dm3.

Wartość 200 mg/dm3 dotyczy 1 dm3 wody, a próbka ma tylko 250 cm3, czyli 0,25 dm3. Masa jonów w tej próbce jest więc cztery razy mniejsza.

Obliczenie: 200 mg/dm3 × 0,25 dm3 = 50 mg. Maksymalna masa jonów SO4^2- w próbce wynosi 50 mg.

Oznacza liczbę miligramów danej substancji lub jonu zawartych w 1 dm3, czyli w 1 litrze wody. Jest to jednostka stężenia masowego.

Tak. 1 dm3 = 1 litr, dlatego stężenie 200 mg/dm3 można też zapisać jako 200 mg/l.

Polega na oznaczeniu liczby drobnoustrojów w określonej objętości powietrza, zwykle w 1 m³, i porównaniu wyniku z wartościami dopuszczalnymi lub klasyfikacyjnymi.

Przeliczenie na 1 m³ pozwala porównywać wyniki różnych pomiarów wykonanych w różnych miejscach lub czasie.

Należy znaleźć przedział, w którym mieszczą się podane wyniki, np. ogólna liczba bakterii oraz liczba wybranych grup mikroorganizmów.

Ponieważ według tabeli zakres powyżej 1000 do 3000 bakterii w 1 m³ odpowiada powietrzu średnio zanieczyszczonemu.

Promieniowce są jedną z grup mikroorganizmów wskaźnikowych. Ich liczba pomaga określić stopień mikrobiologicznego zanieczyszczenia powietrza.

Tak. Liczbę tych bakterii porównuje się z wartościami granicznymi w tabeli; przekroczenie progu może wskazywać na wyższy stopień zanieczyszczenia.

Najczęstszy błąd to sprawdzenie tylko jednej kolumny tabeli albo pomylenie zakresów, np. wartości do 3000 z wartościami powyżej 3000.

Instrukcja gospodarowania wodą powinna zawierać część opisową oraz część graficzną. Część opisowa przedstawia zasady i warunki gospodarowania wodą, a część graficzna pokazuje je na mapach, schematach lub planach.

Instrukcja określa sposób korzystania z wód i urządzeń wodnych, szczególnie w przypadku obiektów piętrzących wodę. Pomaga zapewnić bezpieczne i zgodne z przepisami gospodarowanie zasobami wodnymi.

Część graficzna może obejmować mapy sytuacyjno-wysokościowe, schematy urządzeń wodnych, lokalizację obiektów hydrotechnicznych oraz zasięgi oddziaływania piętrzenia lub zrzutów wody.

Pozwala szybko zrozumieć układ obiektów wodnych, przebieg cieków oraz lokalizację urządzeń. Ułatwia ocenę warunków gospodarowania wodą i podejmowanie decyzji eksploatacyjnych.

Instrukcja może być wymagana m.in. dla zbiorników wodnych, jazów, stopni wodnych, zapór i innych urządzeń służących do piętrzenia, retencjonowania lub regulowania przepływu wody.

Kataster wodny służy do gromadzenia i porządkowania danych potrzebnych do zarządzania wodami. Ułatwia ewidencję zasobów wodnych, urządzeń wodnych i korzystania z wód.

Urządzenia wodne mogą wpływać na przepływ, piętrzenie, retencję lub odprowadzanie wód. Dlatego informacje o nich są potrzebne do prawidłowego gospodarowania wodami.

Są to obiekty lub instalacje służące do kształtowania zasobów wodnych albo korzystania z wód, np. jazy, zapory, rowy, wyloty kanalizacyjne czy przepusty.

Nie. Urządzenie pływające, np. łódź, nie jest tym samym co urządzenie wodne. W pytaniu chodzi o obiekty hydrotechniczne lub instalacje związane z gospodarowaniem wodami.

Oznacza przekazanie wymaganych informacji bez pobierania opłaty. Obowiązek dotyczy danych potrzebnych do prowadzenia katastru wodnego.

Mogą to być dane o lokalizacji, rodzaju urządzenia, właścicielu, sposobie użytkowania, parametrach technicznych oraz wpływie urządzenia na wody.

Należy szukać sformułowań typu „z wyjątkiem”, „nie dotyczy” lub „chyba że”. Czynności wymienione po takim zwrocie są wyjątkami od zakazu.

Budynki mogą utrudniać przepływ wód powodziowych i zwiększać straty podczas zalania. Mogą też ograniczać dostęp służb do działań przeciwpowodziowych.

Urządzenia wodne mogą zmieniać warunki przepływu wody, powodować lokalne spiętrzenia lub zaburzać naturalny odpływ. Dlatego ich budowa wymaga szczególnej kontroli.

Wiklina może być wykorzystywana do regulacji wód oraz wzmacniania brzegów rzek. Taka roślinność może ograniczać erozję i stabilizować teren.

Zwykłe nasadzenia mogą utrudniać przepływ wód powodziowych. Roślinność ochronna jest stosowana celowo, aby wzmacniać brzegi, obwałowania lub elementy doliny rzecznej.

Dopuszcza się przede wszystkim roboty służące utrzymaniu wód, regulacji rzek oraz utrzymaniu lub przebudowie wałów przeciwpowodziowych. Muszą one mieć związek z ochroną przed powodzią.

Materiały mogą zostać porwane przez wodę, zablokować przepływ lub zanieczyścić środowisko. Mogą też uszkodzić infrastrukturę przeciwpowodziową.

Należy podstawić do wzoru wartości dla P og.: Co = 13,3 g/m³ i Cs = 1 g/m³. Obliczenie: ((13,3 - 1) / 13,3) × 100% = 92,48%.

Co oznacza stężenie danego zanieczyszczenia w ściekach surowych, czyli przed procesem oczyszczania.

Cs oznacza stężenie danego zanieczyszczenia w ściekach oczyszczonych, czyli po przejściu przez oczyszczalnię.

Pytanie dotyczy fosforu ogólnego, który w tabeli oznaczono jako P og. Pozostałe wskaźniki, np. BZT5, ChZT i N og., nie są używane w tym obliczeniu.

Oznacza to, że stężenie fosforu ogólnego musi zostać zmniejszone o 92,48% względem stężenia w ściekach surowych.

Nie, jeśli Co i Cs są podane w tych samych jednostkach. Wzór opiera się na ilorazie, więc jednostki się skracają.

Częstym błędem jest podstawienie danych z niewłaściwego wiersza tabeli albo podzielenie różnicy przez Cs zamiast przez Co.

Wiele substancji ropopochodnych ma mniejszą gęstość niż woda i słabo się z nią miesza. Dlatego tworzą na powierzchni cienką warstwę, czyli film olejowy.

Film olejowy ogranicza przenikanie światła słonecznego do wody. Mniejsza ilość światła powoduje spadek intensywności fotosyntezy roślin wodnych i fitoplanktonu.

Nie. Może wręcz prowadzić do spadku ilości tlenu, ponieważ ogranicza fotosyntezę oraz utrudnia wymianę gazową między wodą a atmosferą.

Narażone są m.in. fitoplankton, rośliny wodne, ryby, bezkręgowce oraz ptaki wodne. Substancje ropopochodne mogą działać toksycznie i mechanicznie uszkadzać organizmy.

Stosuje się m.in. zapory przeciwrozlewowe do ograniczenia rozprzestrzeniania plamy oraz sorbenty do pochłaniania substancji ropopochodnych z powierzchni wody.

Wzrost liczby glonów jest typowy głównie dla eutrofizacji, czyli nadmiaru substancji biogennych, np. azotu i fosforu. Film olejowy ogranicza światło, więc nie sprzyja fotosyntezie glonów.

Należy pomnożyć masę odpadów wyrażoną w Mg przez stawkę w zł/Mg. Jeśli masa jest podana w kg, trzeba ją wcześniej przeliczyć na Mg.

200 kg to 0,2 Mg, ponieważ 1 Mg równa się 1000 kg.

Ponieważ 8,5 zł dotyczy 1 Mg, a nie 1 kg. Masa 200 kg musi być najpierw przeliczona na 0,2 Mg.

Można użyć wzoru: opłata = masa odpadów [Mg] × stawka [zł/Mg].

Mg oznacza megagram, czyli jednostkę masy równą 1000 kg. Jest równoważna jednej tonie.

Jeśli składowane jest mniej niż 1 Mg odpadów, opłata powinna być mniejsza niż stawka za 1 Mg. Dla 0,2 Mg kwota musi więc być niższa niż 8,5 zł.

Kwota netto to wartość bez podatku VAT. Kwota brutto to kwota netto powiększona o należny VAT.

Kwotę netto należy pomnożyć przez 1,08. Liczba 1,08 oznacza 100% ceny netto oraz dodatkowe 8% podatku VAT.

Iloczyn wynosi 8,3376 zł. Kwoty pieniężne podaje się zwykle z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, więc wynik zaokrągla się do 8,34 zł.

Podatek VAT wynosi 7,72 zł × 0,08 = 0,6176 zł, czyli po zaokrągleniu 0,62 zł.

Można dodać do kwoty netto obliczony VAT: 7,72 zł + 0,62 zł ≈ 8,34 zł. Wynik powinien zgadzać się z mnożeniem przez 1,08.

Częstym błędem jest dodanie 0,08 zł zamiast 8% wartości netto. VAT jest procentem od kwoty netto, a nie stałą kwotą.

Promieniowanie UV uszkadza materiał genetyczny mikroorganizmów, przez co ogranicza ich zdolność do przeżycia i namnażania. Działa więc częściowo dezynfekująco.

Mogą pochłaniać lub rozpraszać promieniowanie UV. W efekcie do powietrza przy powierzchni Ziemi dociera mniej promieniowania o działaniu bakteriobójczym.

Pochłanianie UV przez aerozole nie tworzy automatycznie nowych pyłów. Skutkiem jest raczej osłabienie naturalnego niszczenia bakterii przez UV, czyli większa przeżywalność mikroorganizmów.

Aerozole atmosferyczne to ogólnie cząstki stałe lub ciekłe zawieszone w powietrzu. Bioaerozole są ich szczególnym rodzajem i zawierają materiał biologiczny, np. bakterie, grzyby lub pyłki.

Silnie pochłaniają je m.in. cząstki sadzy i produkty niepełnego spalania paliw. Są one ważnym składnikiem zanieczyszczeń powietrza w miastach i rejonach przemysłowych.

Bakterie mogą pochodzić z gleby, wód, ścieków, odpadów, kompostowni, hodowli zwierząt oraz aerozoli powstających podczas rozpryskiwania cieczy lub pylenia materiałów organicznych.

Nie. Aerozole mogą uczestniczyć w procesach chmurowych jako jądra kondensacji, ale samo pochłanianie UV nie oznacza bezpośredniego wzrostu opadów.