Pytania pomocnicze - EKA.01

To informacja uzyskana bezpośrednio ze źródła, bez wcześniejszego opracowania lub interpretacji przez inne osoby.

Ponieważ użytkownik pozyskuje dane bezpośrednio z miejsca ich udostępnienia, a nie z opracowanego raportu czy komentarza.

Informacja pierwotna pochodzi bezpośrednio ze źródła, natomiast informacja zbiorcza jest zestawieniem wielu danych, np. w tabeli lub raporcie.

Informacja jest tajna, gdy została objęta ochroną prawną ze względu na bezpieczeństwo państwa lub inny ważny interes publiczny.

Co do zasady nie. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna dla każdego użytkownika, nie ma charakteru informacji tajnej.

Można ją wykorzystać jako podstawę do sporządzania zestawień, analiz, decyzji, pism lub raportów.

Kategoria A oznacza materiały archiwalne o trwałej wartości historycznej, prawnej lub społecznej. Takich dokumentów nie wolno brakować po upływie czasu — przechowuje się je wieczyście.

Dotyczą one ewidencji działalności gospodarczej i mają trwałe znaczenie dowodowe oraz historyczne. Dlatego uzyskują status materiałów archiwalnych.

Kategoria A oznacza dokumentację przechowywaną wieczyście. Kategoria B oznacza dokumentację niearchiwalną, przechowywaną tylko przez określony czas, np. B5 lub B10.

BE oznacza dokumentację, która po upływie okresu przechowywania podlega ekspertyzie archiwalnej. Dopiero po ocenie można zdecydować o jej dalszym losie.

BC oznacza dokumentację o krótkotrwałym znaczeniu praktycznym. Może zostać zniszczona po wykorzystaniu, jeśli nie jest już potrzebna do pracy jednostki.

Kategorię archiwalną sprawdza się w jednolitym rzeczowym wykazie akt. Wykaz określa klasę sprawy, symbol klasyfikacyjny i kategorię archiwalną dokumentacji.

Dokumentacja kategorii A jest przechowywana w archiwum zakładowym, a następnie przekazywana do właściwego archiwum państwowego zgodnie z przepisami.

Własność oznacza pełne prawo do rzeczy. Przy użytkowaniu wieczystym właścicielem gruntu pozostaje Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, a użytkownik ma prawo korzystać z gruntu przez oznaczony czas.

Co do zasady użytkowanie wieczyste ustanawia się na 99 lat. Wyjątkowo może być ustanowione na krótszy okres, jeśli cel gospodarczy tego wymaga.

Dotyczy gruntów będących własnością Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub związków takich jednostek.

Użytkownikiem wieczystym może być osoba fizyczna albo osoba prawna, na przykład spółka, fundacja lub spółdzielnia.

Tak. Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym i dziedzicznym, więc może zostać sprzedane, darowane albo przejść na spadkobierców.

Zwykłe użytkowanie jest innym prawem rzeczowym i nie jest definiowane przez okres 99 lat ani przez korzystanie z gruntów publicznych. Te cechy wskazują na użytkowanie wieczyste.

Posiadanie oznacza faktyczne władanie rzeczą, ale samo w sobie nie musi wynikać z prawa. Użytkowanie wieczyste jest konkretnym prawem rzeczowym ustanowionym na gruncie publicznym.

To ustawowy ustrój majątkowy, w którym przedmioty nabyte w czasie trwania małżeństwa co do zasady należą do majątku wspólnego małżonków.

Datę tę wskazuje sąd w wyroku. Nie może jej jednostronnie wyznaczyć żaden z małżonków.

Nie. W przypadku sądowego zniesienia wspólności decyduje dzień wskazany w wyroku sądu.

Od tego momentu małżonkowie nie tworzą już nowego majątku wspólnego. Majątek zgromadzony wcześniej może zostać podzielony.

Nie. Do zakończenia wspólności potrzebna jest odpowiednia podstawa prawna, np. umowa majątkowa małżeńska albo wyrok sądu.

Ponieważ przy sądowym zniesieniu wspólności majątkowej skuteczna data wynika z orzeczenia sądu, a nie z automatycznej reguły kalendarzowej.

Kategoria BC obejmuje dokumentację o krótkotrwałym znaczeniu praktycznym. Po pełnym wykorzystaniu może zostać przeznaczona do zniszczenia.

Kategoria A oznacza materiały archiwalne przechowywane wieczyście. Kategoria B obejmuje dokumentację niearchiwalną, przechowywaną tylko przez określony czas.

BE oznacza dokumentację, która po upływie okresu przechowywania podlega ekspertyzie archiwalnej. Dopiero po niej decyduje się, czy dokumenty zniszczyć, czy dalej przechowywać.

Kategorię archiwalną określa się w jednolitym rzeczowym wykazie akt. Wykaz wskazuje symbole klasyfikacyjne spraw oraz okresy przechowywania dokumentacji.

Ponieważ mają jedynie krótkotrwałe znaczenie praktyczne i nie mają trwałej wartości dowodowej, historycznej ani administracyjnej. Po wykorzystaniu nie ma potrzeby ich dalszego przechowywania.

B5 oznacza dokumentację niearchiwalną przechowywaną przez 5 lat. Po upływie tego okresu może zostać brakowana zgodnie z procedurą.

Brakowanie to wydzielanie dokumentacji niearchiwalnej, której okres przechowywania minął, i przekazywanie jej do zniszczenia zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Oznacza to, że jest skierowany do pewnej kategorii adresatów, np. wszystkich obywateli, przedsiębiorców albo urzędów, a nie do jednej wskazanej osoby.

Oznacza to, że akt odnosi się do powtarzalnych sytuacji, które mogą wystąpić wiele razy, a nie do jednego konkretnego zdarzenia.

Akt normatywny ustanawia ogólne reguły postępowania, natomiast decyzja administracyjna rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego adresata.

Organ administracji publicznej może działać tylko na podstawie i w granicach prawa. Bez upoważnienia konstytucyjnego lub ustawowego akt byłby wydany bez podstawy prawnej.

Przykładami są Konstytucja, ustawy, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego, np. uchwały rady gminy zawierające przepisy powszechnie obowiązujące na terenie gminy.

Dokument nienormatywny nie tworzy ogólnych norm prawnych. Może mieć charakter informacyjny, sprawozdawczy, organizacyjny albo dotyczyć konkretnej sprawy.

Potrącenie jest możliwe, gdy dwie osoby są jednocześnie wobec siebie wierzycielami i dłużnikami. Ich wierzytelności muszą być co do zasady wymagalne i jednorodzajowe, np. pieniężne.

Kwota 300 zł została rozliczona przez potrącenie z ceną 400 zł. Do zapłaty pozostała tylko różnica, czyli 100 zł.

Przy zwykłej zapłacie dłużnik spełnia świadczenie, np. przekazuje pieniądze. Przy potrąceniu zobowiązania wygasają przez wzajemne zaliczenie wierzytelności.

Oznacza to, że każda ze stron jest jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem drugiej strony. Bez tej wzajemności potrącenie nie jest możliwe.

Potrącenie polega na umorzeniu wzajemnych długów. Świadczenie zamiast wykonania polega na tym, że dłużnik za zgodą wierzyciela spełnia inne świadczenie niż pierwotnie ustalone.

Zobowiązania wygasają do wysokości wierzytelności niższej. Jeżeli jedna wierzytelność jest wyższa, pozostaje do zapłaty tylko różnica.

Oznacza obowiązek organu administracji do dokładnego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Organ musi zebrać i ocenić dowody przed wydaniem rozstrzygnięcia.

Decyzja administracyjna powinna wynikać z ustalonych faktów i zgromadzonego materiału dowodowego. Domysły mogłyby prowadzić do błędnego i niesprawiedliwego rozstrzygnięcia.

Zasada prawdy obiektywnej dotyczy dokładnego wyjaśnienia sprawy, a zasada szybkości nakazuje załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Szybkość nie może jednak odbywać się kosztem prawidłowego ustalenia faktów.

Organ może żądać dokumentów, przesłuchiwać strony i świadków, przeprowadzać oględziny oraz korzystać z opinii biegłych. Dobór środków zależy od charakteru sprawy.

Główny obowiązek spoczywa na organie prowadzącym postępowanie. Strona może przedstawiać dowody, ale organ nie powinien pozostawać bierny.

Decyzja powinna być oparta na prawidłowo ustalonych faktach i dowodach. Jeśli stan faktyczny ustalono błędnie, decyzja może zostać uchylona.

Są to uchybienia, przez które pismo nie spełnia wymagań przewidzianych przepisami, np. brak podpisu, adresu, załączników lub jasno określonego żądania.

Organ powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie i pouczyć go o skutkach ich nieusunięcia.

Organ pozostawia podanie bez rozpoznania, czyli nie rozpatruje sprawy merytorycznie.

Nie. Zawieszenie oznacza czasowe wstrzymanie toczącego się postępowania, a pozostawienie bez rozpoznania oznacza brak merytorycznego rozpatrzenia wadliwego pisma.

Co do zasady nie. Jeżeli strona została prawidłowo wezwana i pouczona, a mimo to nie uzupełniła braków w terminie, organ pozostawia podanie bez rozpoznania.

Nie. Decyzja odmowna rozstrzyga sprawę merytorycznie, natomiast pozostawienie bez rozpoznania wynika z braków formalnych pisma.

Strona musi wiedzieć, jakie braki ma usunąć, w jakim terminie oraz że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

NSA jest sądem wyższej instancji wobec wojewódzkich sądów administracyjnych. Rozpoznaje m.in. skargi kasacyjne i dba o jednolitość orzecznictwa administracyjnego.

NSA składa się z Izby Ogólnoadministracyjnej, Izby Finansowej i Izby Gospodarczej.

Nie. Izba Ubezpieczeń nie należy do struktury NSA i w pytaniach egzaminacyjnych jest często odpowiedzią mylącą.

Izba Finansowa rozpoznaje przede wszystkim sprawy podatkowe, celne oraz inne sprawy dotyczące należności publicznoprawnych.

Izba Ogólnoadministracyjna rozpoznaje sprawy z szeroko rozumianej administracji publicznej, np. budownictwa, planowania przestrzennego czy spraw obywatelskich.

Izba Gospodarcza rozpoznaje sprawy związane z działalnością gospodarczą, transportem, koncesjami, zezwoleniami oraz nadzorem gospodarczym.

Wojewódzki sąd administracyjny najczęściej rozpoznaje sprawę w pierwszej instancji. NSA rozpoznaje skargi kasacyjne od orzeczeń WSA i pełni funkcję sądu wyższej instancji.