Pytania pomocnicze - EKA.01

Ponieważ wypłata z rachunku bankowego powiatu na rachunki pracowników jest rozliczeniem bezgotówkowym. Bank realizuje ją po otrzymaniu dyspozycji, czyli polecenia przelewu.

Polecenie przelewu inicjuje płatnik, czyli osoba lub jednostka posiadająca rachunek. Polecenie zapłaty inicjuje odbiorca płatności, ale wymaga wcześniejszej zgody płatnika.

Faktura dokumentuje sprzedaż towarów lub usług. Wynagrodzenie pracownika wynika ze stosunku pracy i jest wypłacane przelewem, a nie na podstawie faktury.

Dowód wpłaty potwierdza wpłacenie gotówki, np. w kasie lub banku. Nie jest dyspozycją przelania pieniędzy z konta bankowego.

Potrzebne są przede wszystkim numer rachunku odbiorcy, kwota, dane odbiorcy oraz tytuł płatności. W jednostkach publicznych przelew musi być także zatwierdzony przez osoby upoważnione.

Powiat może być organem prowadzącym szkoły ponadpodstawowe i odpowiadać za ich finansowanie. Wydatki, w tym wynagrodzenia pracowników, są realizowane z odpowiednich rachunków jednostki samorządu terytorialnego.

Kapitał obcy to środki pochodzące od zewnętrznych wierzycieli, np. kredyty, pożyczki i zobowiązania wobec dostawców. Firma musi je zwrócić w określonym terminie.

Kapitał własny to środki należące do właścicieli firmy, np. wniesione wkłady oraz zyski pozostawione w przedsiębiorstwie. Stanowi podstawę finansowania działalności.

Dzieli się kapitał obcy przez kapitał własny, a wynik mnoży przez 100%. Wzór: kapitał obcy / kapitał własny × 100%.

Wysoki wskaźnik oznacza, że przedsiębiorstwo w dużym stopniu finansuje działalność kapitałem obcym. Może to wskazywać na większe ryzyko finansowe i zależność od wierzycieli.

Ponieważ wyraża relację jednej wielkości finansowej do drugiej. Pomnożenie wyniku przez 100% pozwala łatwiej porównywać poziom zadłużenia.

Wskaźnik zadłużenia kapitałowego dotyczy struktury finansowania firmy. Wskaźniki rotacji odnoszą się do sprawności wykorzystania składników majątku, np. zapasów lub należności.

Dominanta to wartość lub przedział, który występuje najczęściej w badanym zbiorze danych. W tym pytaniu jest to przedział wiekowy 30–40 lat, bo znajduje się w nim najwięcej pracowników.

Średnia arytmetyczna wymaga zsumowania wszystkich wartości i podzielenia przez ich liczbę. Informacja o najliczniejszym przedziale nie oznacza średniej, tylko dominantę.

Mediana to wartość środkowa po uporządkowaniu danych. Dominanta to wartość lub kategoria występująca najczęściej.

Dominantę stosuje się, gdy chcemy wskazać najczęściej występującą cechę wśród pracowników, np. najliczniejszą grupę wiekową, stanowisko lub poziom wykształcenia.

Tak. W danych pogrupowanych dominanta może oznaczać przedział klasowy, w którym występuje największa liczba obserwacji, np. wiek 30–40 lat.

Szereg strukturalny przedstawia strukturę zbiorowości według określonej cechy, np. liczbę pracowników w poszczególnych przedziałach wiekowych.

Ponieważ obowiązki mają obie strony: sprzedawca musi wydać rzecz i przenieść własność, a kupujący musi zapłacić cenę i odebrać rzecz.

Odpłatność oznacza, że kupujący przekazuje sprzedawcy cenę w zamian za rzecz lub prawo będące przedmiotem sprzedaży.

Sprzedaż jest odpłatna i prowadzi do przeniesienia własności. Użyczenie jest nieodpłatne i polega tylko na pozwoleniu na używanie rzeczy.

Sprzedawca powinien wydać rzecz kupującemu oraz przenieść na niego jej własność.

Kupujący powinien odebrać rzecz oraz zapłacić sprzedawcy ustaloną cenę.

Oznacza to, że świadczenia stron są ze sobą powiązane: wydanie rzeczy następuje w zamian za zapłatę ceny.

To umowa, w której komisant kupuje albo sprzedaje rzeczy ruchome na rachunek komitenta, ale działa we własnym imieniu. Otrzymuje za to wynagrodzenie, najczęściej prowizję.

Stronami są komitent i komisant. Komitent zleca dokonanie zakupu lub sprzedaży, a komisant wykonuje tę czynność we własnym imieniu.

Oznacza to, że wobec osoby trzeciej, np. kupującego, komisant występuje jako strona transakcji. Nie ujawnia się koniecznie jako przedstawiciel komitenta.

Ekonomiczne skutki transakcji dotyczą komitenta. Komisant przekazuje mu wynik sprzedaży albo nabywa rzecz dla niego, zatrzymując ustaloną prowizję.

Agent zwykle pośredniczy przy zawieraniu umów albo zawiera je w imieniu dającego zlecenie. Komisant natomiast działa we własnym imieniu, choć na rachunek komitenta.

Przedmiotem komisu są rzeczy ruchome, np. samochody, sprzęt RTV, meble, biżuteria lub dzieła sztuki. Nie jest to typowa umowa dotycząca nieruchomości.

Typowym przykładem jest komis samochodowy. Właściciel auta oddaje pojazd do sprzedaży, a komis sprzedaje go klientowi i pobiera prowizję.

Zgodnie z art. 114 Kodeksu cywilnego rok liczy się jako 365 dni, a miesiąc jako 30 dni. Dlatego 1 rok i 6 miesięcy to 365 + 6 × 30 = 545 dni.

Oznacza to, że termin nie musi być liczony według rzeczywistego kalendarza od konkretnej daty do odpowiadającej jej daty końcowej. Zamiast tego stosuje się przeliczenie: miesiąc = 30 dni, rok = 365 dni.

Jeden miesiąc liczy się jako 30 dni. Dotyczy to terminów określonych w miesiącach, gdy ich ciągłość nie jest konieczna.

Jeden rok liczy się jako 365 dni. Nie ma znaczenia, czy rzeczywisty rok kalendarzowy jest przestępny.

540 dni wynikałoby z przyjęcia, że rok ma 360 dni i 6 miesięcy ma 180 dni. Kodeks cywilny wskazuje jednak, że rok liczy się jako 365 dni, więc wynik to 545 dni.

Termin liczony według kalendarza kończy się zwykle w odpowiadającym dniu miesiąca lub roku. Termin przeliczany na dni opiera się na ustawowych wartościach: miesiąc = 30 dni, rok = 365 dni.

To ustawowy ustrój majątkowy, w którym majątek nabyty w czasie trwania małżeństwa zasadniczo należy wspólnie do obojga małżonków.

Powstaje z chwilą zawarcia małżeństwa, jeżeli małżonkowie nie ustalili innego ustroju majątkowego, np. przez intercyzę.

Ustaje od dnia wskazanego w orzeczeniu sądu. To ta data jest decydująca, a nie np. początek kolejnego miesiąca lub roku.

Wspólność może ustać m.in. przez rozwód, unieważnienie małżeństwa, śmierć małżonka, zawarcie umowy majątkowej albo orzeczenie sądu.

Majątek wspólny należy do obojga małżonków, natomiast majątek osobisty należy tylko do jednego z nich, np. rzeczy nabyte przed ślubem lub otrzymane w spadku.

Pozwala ustalić, które składniki majątku są jeszcze wspólne, a które należą już osobno do małżonków. Ma to znaczenie przy podziale majątku i odpowiedzialności za zobowiązania.

Testament wyraża ostatnią wolę konkretnej osoby, dlatego nie może być dokonany przez pełnomocnika. Prawo wymaga osobistego działania spadkodawcy.

Nie. Testamentu nie można sporządzić przez pełnomocnika, nawet jeśli pełnomocnik ma ogólne upoważnienie do działania w imieniu danej osoby.

Osoba nieprzytomna nie może świadomie i swobodnie podjąć decyzji. Testament sporządzony w takim stanie nie będzie ważny.

Nie. Groźba lub zastraszenie wyłączają swobodę podjęcia decyzji, dlatego mogą prowadzić do nieważności testamentu.

Spadkodawca musi mieć pełną zdolność do czynności prawnych. Oznacza to co do zasady osobę pełnoletnią i nieubezwłasnowolnioną.

Spadkodawca to osoba, po której śmierci następuje dziedziczenie. To ona może sporządzić testament dotyczący swojego majątku.

Należy śledzić linie łączące stanowiska i komórki organizacyjne. Pokazują one podporządkowanie, nadzór albo przepływ informacji.

Na schemacie Wydział Finansowy znajduje się bezpośrednio pod skarbnikiem i jest z nim połączony linią zależności. Oznacza to, że przekazuje mu informacje lub podlega jego nadzorowi.

Skarbnik odpowiada za gospodarkę finansową gminy, budżet, rachunkowość i kontrolę dokumentów finansowych. Pełni funkcję głównego księgowego budżetu.

Najczęściej są to komórki zajmujące się finansami, budżetem, księgowością, podatkami i opłatami lokalnymi. W schematach może to być np. Wydział Finansowy.

Biuro Rady Miejskiej obsługuje radę miejską i jej przewodniczącego, a nie skarbnika. Na schemacie znajduje się w innej części struktury.

Stanowisko oznacza konkretną funkcję, np. skarbnik lub sekretarz. Wydział to komórka organizacyjna, która wykonuje określony zakres zadań.

Jest to przekazywanie dokumentu od pracownika niższego szczebla do przełożonych lub kierownictwa, najczęściej w celu kontroli, akceptacji albo zatwierdzenia.

Ponieważ dokument został sporządzony przez pracownika niższego szczebla, a następnie trafił do osób pełniących wyższe funkcje w strukturze organizacyjnej.

Obieg pionowy w górę prowadzi od podwładnych do przełożonych. Obieg pionowy w dół prowadzi od kierownictwa do pracowników niższego szczebla.

Występuje wtedy, gdy dokument jest przekazywany między pracownikami lub komórkami organizacyjnymi na podobnym szczeblu, np. między działami.

Dokument trafia jednocześnie do kilku osób lub komórek organizacyjnych, aby mogły wykonać swoje czynności niezależnie od siebie.

Zatwierdzanie potwierdza, że dokument został sprawdzony i zaakceptowany przez osoby uprawnione do podjęcia decyzji lub poniesienia odpowiedzialności.

Należy ustalić, od kogo do kogo trafia dokument. Kluczowy jest kierunek: do przełożonego, do podwładnego, między równorzędnymi działami albo jednocześnie do wielu odbiorców.