Pytania pomocnicze - EKA.01

Użytkowanie to ograniczone prawo rzeczowe dające prawo do korzystania z cudzej rzeczy i pobierania z niej pożytków. Właścicielem rzeczy nadal pozostaje inna osoba.

Właściciel może rzeczą korzystać, pobierać pożytki i nią rozporządzać, np. sprzedać ją. Użytkownik może korzystać z rzeczy i czerpać korzyści, ale nie jest jej właścicielem.

Służebność polega na korzystaniu z cudzej nieruchomości tylko w określonym zakresie, np. prawie przejazdu. Nie jest ogólnym prawem do korzystania z rzeczy i pobierania z niej pożytków.

Hipoteka służy zabezpieczeniu wierzytelności na nieruchomości, np. kredytu. Nie daje prawa do zwykłego korzystania z cudzej rzeczy ani pobierania z niej pożytków.

Zastaw jest zabezpieczeniem wierzytelności, najczęściej na rzeczy ruchomej. Użytkowanie dotyczy korzystania z rzeczy i czerpania z niej korzyści.

Pożytki to korzyści uzyskiwane z rzeczy, np. plony z gruntu, owoce z drzew albo czynsz z najmu. Użytkownik może je pobierać, jeśli mieści się to w zakresie jego prawa.

Wymóg aktu notarialnego wynika z przepisów prawa cywilnego. Ma zapewnić bezpieczeństwo obrotu nieruchomościami i pewność, że strony rozumieją skutki prawne umowy.

Taka umowa jest nieważna. Nie powoduje przeniesienia własności nieruchomości, nawet jeśli strony ją podpisały.

Nie. Sama umowa sprzedaży w zwykłej formie pisemnej nie wystarcza, ponieważ przy nieruchomościach konieczna jest forma aktu notarialnego.

Notariusz sporządza akt notarialny, sprawdza zgodność czynności z prawem i poucza strony o skutkach prawnych. Często składa też wniosek o wpis do księgi wieczystej.

Nie. Sprzedaż nieruchomości między stronami wymaga aktu notarialnego. Decyzja administracyjna może mieć znaczenie w innych sytuacjach, np. przy wywłaszczeniu, ale nie zastępuje umowy sprzedaży nieruchomości.

Umowa o dzieło dotyczy wykonania określonego rezultatu, np. naprawy lub stworzenia rzeczy. Nie jest właściwą formą do przeniesienia własności nieruchomości.

Zasiedzenie polega na nabyciu własności rzeczy przez długotrwałe posiadanie jej jak właściciel. Następuje po upływie terminu określonego w przepisach prawa cywilnego.

Sprzedaż jest umową między sprzedawcą a kupującym. Zasiedzenie nie wymaga umowy, lecz wynika z długotrwałego posiadania rzeczy i spełnienia warunków ustawowych.

Posiadanie samoistne oznacza władanie rzeczą tak, jakby było się jej właścicielem. Przykładem jest użytkowanie nieruchomości, dbanie o nią i ponoszenie kosztów jej utrzymania.

Nie. Samo korzystanie z rzeczy nie wystarcza. Konieczne jest posiadanie samoistne, ciągłe i trwające przez wymagany prawem czas.

Dobra wiara oznacza przekonanie posiadacza, że przysługuje mu prawo własności. Przy nieruchomościach dobra wiara skraca termin zasiedzenia, a zła wiara go wydłuża.

Dziedziczenie polega na przejściu praw i obowiązków po zmarłym na spadkobierców. Nie jest skutkiem długotrwałego posiadania rzeczy.

Instrukcja kancelaryjna określa zasady obiegu dokumentów, w tym przyjmowanie, rejestrowanie, dekretowanie, przekazywanie, załatwianie i archiwizowanie spraw.

Jednolity rzeczowy wykaz akt służy do klasyfikowania dokumentacji i ustalania kategorii archiwalnych. Nie reguluje całego obiegu dokumentów w jednostce.

Instrukcja kancelaryjna opisuje procedury pracy z dokumentami. Rzeczowy wykaz akt porządkuje sprawy według haseł klasyfikacyjnych i określa sposób oznaczania oraz przechowywania akt.

Obieg dokumentów to droga dokumentu od wpływu lub wytworzenia w jednostce, przez rejestrację i załatwienie sprawy, aż po wysłanie odpowiedzi lub archiwizację.

Kierownik jednostki odpowiada za organizację pracy jednostki, w tym za prawidłowe stosowanie zasad kancelaryjnych i dokumentacyjnych.

Dekretacja to wskazanie osoby lub komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za załatwienie sprawy oraz często określenie sposobu lub terminu jej realizacji.

Dokumentacja trafia do archiwum zakładowego po zakończeniu sprawy i upływie okresu przechowywania jej w komórce organizacyjnej, zgodnie z przepisami kancelaryjnymi.

Polega na obowiązku zasięgnięcia opinii, najczęściej Parlamentu Europejskiego, zanim Rada UE podejmie decyzję w określonej sprawie.

Najczęściej projekt aktu prawnego przedkłada Komisja Europejska, która pełni ważną rolę inicjatora legislacji w UE.

Zwykle nie jest wiążąca, ale samo jej zasięgnięcie jest obowiązkowe, jeśli wymagają tego przepisy.

W procedurze konsultacji wymagana jest opinia, która zwykle nie wiąże Rady. W procedurze akceptacji dana instytucja musi wyrazić zgodę, bez której akt nie może zostać przyjęty.

Rada UE jest organem podejmującym decyzję, ale przed jej podjęciem musi uzyskać wymaganą opinię.

Zapewnia udział innych instytucji w procesie decyzyjnym i zwiększa kontrolę nad działaniami Rady UE.

Kluczowe jest sformułowanie o obowiązku zasięgnięcia opinii przez Radę UE przed podjęciem decyzji w sprawie projektu Komisji Europejskiej.

Walne zgromadzenie akcjonariuszy jest najwyższym organem decyzyjnym spółki akcyjnej. Podejmuje uchwały w najważniejszych sprawach dotyczących spółki.

Zarząd prowadzi bieżące sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Walne zgromadzenie akcjonariuszy podejmuje najważniejsze decyzje właścicielskie.

Rada nadzorcza sprawuje nadzór nad działalnością spółki. Kontroluje przede wszystkim działania zarządu, ale nie jest najwyższym organem decyzyjnym.

Komisja rewizyjna nie jest podstawowym najwyższym organem spółki akcyjnej. W spółce akcyjnej kluczowymi organami są walne zgromadzenie akcjonariuszy, rada nadzorcza i zarząd.

Może m.in. zatwierdzać sprawozdania finansowe, decydować o podziale zysku, zmieniać statut oraz podejmować uchwały w najważniejszych sprawach spółki.

Uczestniczą w nim akcjonariusze, czyli osoby lub podmioty posiadające akcje spółki. Ich uprawnienia zależą m.in. od liczby i rodzaju posiadanych akcji.

Walne zgromadzenie akcjonariuszy podejmuje najważniejsze decyzje, rada nadzorcza kontroluje, a zarząd kieruje bieżącą działalnością spółki.

Ponieważ walne zgromadzenie jest najwyższym organem spółdzielni. Decyduje o najważniejszych sprawach, w tym o podstawowych zasadach działania spółdzielni.

Zarząd prowadzi bieżące sprawy spółdzielni i reprezentuje ją na zewnątrz. Nie uchwala statutu.

Walne zgromadzenie podejmuje najważniejsze uchwały, np. dotyczące statutu. Zarząd wykonuje czynności związane z codziennym funkcjonowaniem spółdzielni.

Statut określa m.in. nazwę, siedzibę, cele działania, prawa i obowiązki członków oraz kompetencje organów spółdzielni.

Nie. Komisja rewizyjna, jeśli występuje, ma funkcje kontrolne, a nie kompetencję do uchwalania statutu.

Statut to najważniejszy akt wewnętrzny, więc uchwala go najwyższy organ spółdzielni, czyli walne zgromadzenie.

Organami NBP są Prezes NBP, Rada Polityki Pieniężnej oraz Zarząd NBP.

Działalnością Narodowego Banku Polskiego kieruje Zarząd NBP.

Rada Polityki Pieniężnej ustala założenia polityki pieniężnej, w tym decyduje m.in. o wysokości stóp procentowych NBP.

NBP jest bankiem centralnym i posiada własne ustawowe organy. Minister Finansów kieruje działem administracji rządowej dotyczącym finansów publicznych, ale nie zarządza działalnością NBP.

Prezes NBP stoi na czele banku centralnego, reprezentuje NBP na zewnątrz i przewodniczy niektórym jego organom, ale bieżącą działalnością NBP kieruje Zarząd.

Podstawową funkcją NBP jest dbanie o wartość polskiego pieniądza oraz stabilność systemu finansowego.

Konto aktywne służy do ewidencji składników majątku, np. kasy, środków trwałych czy należności. Konto pasywne służy do ewidencji źródeł finansowania majątku, np. kapitałów i zobowiązań.

Saldo początkowe konta pasywnego zapisuje się po stronie Ma, ponieważ pasywa wykazują stan źródeł finansowania majątku.

Zwiększenia na koncie pasywnym zapisuje się po stronie Ma. Przykładem może być powstanie nowego zobowiązania wobec dostawcy.

Zmniejszenia na koncie pasywnym zapisuje się po stronie Winien. Przykładem jest spłata zobowiązania lub zmniejszenie kapitału.

Do kont pasywnych należą m.in. kapitał podstawowy, zobowiązania wobec dostawców, kredyty bankowe, pożyczki oraz fundusze jednostki.

Ponieważ na kontach pasywnych zarówno saldo początkowe, jak i zwiększenia wartości składnika pasywów księguje się po stronie Ma.

Ponieważ wystawia ją sprzedawca, czyli podmiot zewnętrzny wobec nabywcy. Nabywca otrzymuje ją od kontrahenta i ujmuje w swojej dokumentacji księgowej.

Dokument obcy pochodzi od innego podmiotu, np. faktura zakupu od dostawcy. Dokument własny jest wystawiany przez daną jednostkę, np. faktura sprzedaży dla klienta.

Przykładami są faktura VAT zakupu, rachunek otrzymany od kontrahenta, nota księgowa otrzymana od innej jednostki czy faktura za usługę.

Dokument bankowy potwierdza operację na rachunku bankowym, np. wyciąg bankowy, potwierdzenie przelewu lub nota bankowa.

Dokument korygujący służy do poprawienia wcześniejszego dokumentu, np. błędnej kwoty, stawki VAT lub danych kontrahenta. Typowym przykładem jest faktura korygująca.

Najpierw należy sprawdzić, kto wystawił dokument i jakiej operacji dotyczy. Jeśli dokument przyszedł od kontrahenta, zwykle jest dowodem obcym.