Pytania pomocnicze - EKA.01

Należy wybrać odpowiednią kolumnę, porównać wszystkie znajdujące się w niej wartości i wskazać największą z nich wraz z odpowiadającym jej okresem.

Istotna jest kolumna „Stopa bezrobocia [%]”. Pozostałe kolumny, np. inflacja i podaż pieniądza, nie służą do odpowiedzi na to pytanie.

W styczniu 2005 r. stopa bezrobocia wynosiła 19,4%, czyli była najwyższa spośród wszystkich wartości podanych w tabeli.

Stopa bezrobocia to procentowy udział osób bezrobotnych w liczbie osób aktywnych zawodowo. Pokazuje skalę bezrobocia w danym czasie.

Trzeba dokładnie sprawdzić, o który wskaźnik pyta polecenie, porównywać tylko dane z właściwej kolumny i powiązać wynik z odpowiednim okresem.

Przychody to należne lub otrzymane kwoty, które zwiększają korzyści ekonomiczne przedsiębiorstwa. Mogą pochodzić np. ze sprzedaży, odsetek lub dywidend.

Dywidendy są wypłatą zysku ze spółki, w której przedsiębiorstwo posiada udziały lub akcje. Ich otrzymanie zwiększa środki firmy, dlatego zalicza się je do przychodów finansowych.

Przychody zwiększają wynik finansowy przedsiębiorstwa, a koszty go zmniejszają. Przykładem przychodu są otrzymane dywidendy, a przykładem kosztu zapłacone odsetki od kredytu.

Do przychodów finansowych zalicza się m.in. otrzymane dywidendy, odsetki od lokat, dodatnie różnice kursowe oraz zyski ze sprzedaży inwestycji finansowych.

Zapłacone odsetki oznaczają wydatek przedsiębiorstwa, czyli obciążenie wyniku finansowego. Dlatego są kosztem finansowym, a nie przychodem.

Ujemne różnice kursowe powstają wtedy, gdy zmiana kursu waluty działa niekorzystnie dla przedsiębiorstwa. Są one zaliczane do kosztów finansowych.

Dzieli się sprzedaż w okresie badanym przez sprzedaż w okresie bazowym i mnoży przez 100%. Wynik pokazuje, jaki procent wartości bazowej stanowi nowa sprzedaż.

Oznacza, że sprzedaż w badanym okresie stanowi 125% sprzedaży z okresu bazowego. Innymi słowy, sprzedaż wzrosła o 25%.

Wskaźnik dynamiki pokazuje relację nowej wartości do starej, np. 125%. Procentowy wzrost pokazuje samą zmianę ponad poziom bazowy, czyli w tym przypadku 25%.

Okresem bazowym jest wartość, z którą porównujemy nowy wynik. W tym zadaniu jest to sprzedaż z minionego roku, czyli 400 000 zł.

Wskaźnik niższy niż 100% oznacza spadek sprzedaży względem okresu bazowego. Na przykład 80% oznacza, że sprzedaż spadła o 20%.

Ponieważ 500 000 zł należy podzielić przez 400 000 zł, a następnie pomnożyć przez 100%. Daje to 125%, czyli sprzedaż jest większa o jedną czwartą wartości bazowej.

Należy znaleźć największą liczebność w tabeli, a następnie odczytać wartość cechy, która jej odpowiada. Ta wartość jest dominantą.

Dominanta to wartość występująca najczęściej, a nie największa wartość. Liczba 20 dni urlopu dotyczy 35 pracowników, czyli największej grupy.

Wartość cechy informuje, jaka cecha została zaobserwowana, np. 20 dni urlopu. Liczebność informuje, ile osób lub jednostek ma tę wartość, np. 35 pracowników.

Tak, ale tylko wtedy, gdy największa wartość cechy występuje najczęściej. Nie zawsze tak jest, dlatego trzeba sprawdzać liczebności.

Wiersz „Ogółem” pokazuje łączną liczbę badanych jednostek, np. wszystkich pracowników. Nie służy bezpośrednio do wyboru dominanty.

Do podstawowych miar należą średnia arytmetyczna, mediana i dominanta. Każda z nich opisuje dane w inny sposób.

Należy porównać podstawę opodatkowania z przedziałami podanymi w tabeli. Następnie stosuje się wzór przypisany do tego przedziału.

Należy pomnożyć 44 490 zł przez 0,19. Wynik to 8 453,10 zł.

Oznacza, że od obliczonego procentowo podatku należy odjąć 586,85 zł. Jest to kwota zmniejszająca podatek.

Ponieważ 19% z 44 490 zł wynosi 8 453,10 zł, a po odjęciu 586,85 zł otrzymujemy 7 866,25 zł.

To część podstawy opodatkowania przekraczająca 44 490 zł. Dopiero od tej nadwyżki oblicza się dodatkowe 30% podatku.

Można błędnie uznać, że trzeba liczyć podatek od całej kwoty według wyższej stawki. W rzeczywistości należy stosować dokładnie wzór wynikający z tabeli.

Należy pomnożyć wysokość jednej raty przez liczbę rat. W tym przypadku: 940 zł × 12 = 11 280 zł.

Koszt kredytu to różnica między łączną kwotą spłaty a kwotą otrzymanego kredytu. Tutaj: 11 280 zł - 10 000 zł = 1 280 zł.

Koszt kredytu należy podzielić przez kwotę kredytu i pomnożyć przez 100%. Dla danych z pytania: 1 280 / 10 000 × 100% = 12,8%.

Ponieważ kredytobiorca odda łącznie 11 280 zł, czyli o 1 280 zł więcej niż pożyczył. Ta nadwyżka stanowi 12,8% kwoty 10 000 zł.

Kwota kredytu to pieniądze otrzymane od banku. Łączna kwota spłaty to suma wszystkich rat oddanych bankowi.

Nie. RRSO uwzględnia więcej elementów, np. prowizje, opłaty i czas spłaty. W tym zadaniu zastosowano uproszczony sposób obliczania stopy procentowej.

W pomieszczeniu biurowym temperatura nie powinna być niższa niż 18°C.

Praca biurowa jest lekką pracą fizyczną, podczas której organizm nie wytwarza dużo ciepła. Dlatego przepisy wymagają wyższej temperatury niż przy cięższej pracy fizycznej.

Za zapewnienie odpowiednich warunków pracy, w tym właściwej temperatury, odpowiada pracodawca.

Co do zasady temperatura w pomieszczeniach pracy nie powinna być niższa niż 14°C, chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają.

Może powodować dyskomfort, spadek koncentracji, obniżenie wydajności pracy oraz zwiększać ryzyko przeziębień i innych problemów zdrowotnych.

Nie. W biurze minimalna temperatura powinna wynosić 18°C, więc 16°C jest wartością zbyt niską.

Oznacza to, że dokument zawiera informacje wymagające ochrony przed osobami nieuprawnionymi. Dostęp do niego mogą mieć tylko osoby upoważnione.

Ograniczenie dostępu zapobiega ujawnieniu informacji osobom, które nie powinny ich znać. Jest to podstawowa forma zabezpieczenia informacji niejawnych.

Nie. Segregacja pomaga w organizacji dokumentacji, ale nie zastępuje kontroli dostępu i zabezpieczenia dokumentów przed osobami nieuprawnionymi.

Nie jest to podstawowy sposób zabezpieczenia dokumentów poufnych. Archiwizacja dotyczy przechowywania dokumentacji, a ochrona poufności polega przede wszystkim na ograniczeniu dostępu.

Tylko pracownik, który ma odpowiednie upoważnienie i wykonuje zadania wymagające dostępu do tych informacji.

Pomagają m.in. zamykane szafy, kontrola dostępu do pomieszczeń, ewidencja wydawania dokumentów oraz przestrzeganie procedur obiegu dokumentacji.

Archiwizacja polega na przechowywaniu dokumentów przez określony czas. Ochrona dokumentów poufnych polega na zabezpieczeniu ich przed dostępem osób nieuprawnionych.

Kategoria A oznacza materiały archiwalne o trwałej wartości. Takiej dokumentacji nie niszczy się, lecz przechowuje wieczyście.

Ponieważ mają trwałą wartość archiwalną, prawną lub historyczną. Po zakończeniu działalności powinny trafić do archiwum państwowego.

Kategoria A jest przechowywana wieczyście. Kategoria B ma określony czas przechowywania, po którym może zostać wybrakowana zgodnie z procedurą.

Może zostać przeznaczona do brakowania, czyli zniszczenia, ale dopiero po spełnieniu wymaganych formalności i uzyskaniu zgody, jeśli jest wymagana.

Prawidłowa odpowiedź to przekazanie dokumentów do archiwum państwowego. Nie przechowuje się ich tylko przez 20 lub 25 lat i nie niszczy natychmiast.

Sygnałem jest oznaczenie kategorią A. W egzaminach należy kojarzyć ją z trwałą wartością i archiwum państwowym.

Pracodawca musi przeszkolić pracownika przed dopuszczeniem go do pracy. Bez wymaganego szkolenia BHP pracownik nie powinien rozpocząć wykonywania obowiązków.

Koszt szkolenia BHP ponosi pracodawca. Szkolenie odbywa się co do zasady w czasie pracy.

Szkolenie wstępne BHP to szkolenie przeprowadzane przed rozpoczęciem pracy. Obejmuje zwykle instruktaż ogólny oraz instruktaż stanowiskowy.

Szkolenie wstępne odbywa się przed dopuszczeniem do pracy. Szkolenie okresowe służy odświeżeniu i aktualizacji wiedzy BHP po pewnym czasie zatrudnienia.

Praca biurowa również wiąże się z zagrożeniami, np. przeciążeniem wzroku, nieprawidłową pozycją przy komputerze, pożarem lub koniecznością ewakuacji. Pracownik powinien znać zasady bezpiecznego wykonywania takiej pracy.

Dopuszczenie pracownika do pracy bez szkolenia BHP jest naruszeniem obowiązków pracodawcy. Może skutkować odpowiedzialnością prawną, w tym karami nakładanymi przez organy kontroli pracy.