Pytania pomocnicze - ELE.01

Ponieważ mierzy prąd na podstawie pola magnetycznego wokół przewodu. Wystarczy objąć przewód cęgami, bez włączania miernika szeregowo.

Ponieważ mierzy pole magnetyczne wytwarzane wokół przewodu z prądem. Nie trzeba włączać go szeregowo w obwód, wystarczy objąć przewód cęgami.

Cęgami obejmuje się tylko jeden przewód, np. fazowy. Objęcie jednocześnie przewodu fazowego i neutralnego może dać wynik bliski zeru.

Amperomierz mierzy prąd przepływający przez jego tor pomiarowy, dlatego musi znaleźć się w tej samej gałęzi co odbiornik. Wymaga to przerwania obwodu i włączenia miernika szeregowo.

Zwykły amperomierz trzeba włączyć szeregowo, czyli przerwać obwód. Przy dużych prądach jest to kłopotliwe i może być niebezpieczne.

Nie, jeśli celem jest pomiar prądu roboczego. Pola magnetyczne przewodu fazowego i neutralnego znoszą się, więc miernik może wskazać wartość bliską zeru.

Miernik uniwersalny może mierzyć wiele wielkości, ale klasyczny pomiar prądu wymaga włączenia go szeregowo. Amperomierz cęgowy mierzy prąd bez rozłączania obwodu.

Przekładnik prądowy zmniejsza duży prąd do wartości możliwej do bezpiecznego pomiaru, np. 5 A lub 1 A. Stosuje się go w układach pomiarowych i zabezpieczeniowych.

Nie. Przekładnik napięciowy służy do obniżania i pomiaru napięcia, a nie natężenia prądu.

Jest przydatny przy pomiarach dużych prądów, prądów silników, obciążenia przewodów oraz diagnostyce instalacji. Pozwala pracować szybciej i bez przerywania zasilania.

W zależności od modelu może mierzyć napięcie, rezystancję, ciągłość obwodu, częstotliwość, temperaturę lub prąd rozruchowy. Podstawową funkcją pozostaje jednak pomiar prądu cęgami.

Nie. Prostsze amperomierze cęgowe mierzą tylko prąd przemienny AC. Do pomiaru prądu stałego DC potrzebny jest miernik cęgowy z odpowiednim czujnikiem, najczęściej czujnikiem Halla.

W układzie występuje amperomierz włączony w obwód przekaźnika oraz element regulujący prąd, np. rezystor nastawny. Moment zadziałania rozpoznaje się po zmianie stanu styków, często sygnalizowanej lampką.

Amperomierz wskazuje wartość prądu płynącego przez przekaźnik. W chwili przełączenia styków jego wskazanie odpowiada prądowi zadziałania.

Rezystor regulacyjny pozwala płynnie zmieniać prąd w obwodzie przekaźnika. Dzięki temu można dokładnie uchwycić wartość, przy której przekaźnik zadziała.

Prąd zadziałania to wartość, przy której przekaźnik przełącza styki podczas zwiększania prądu. Prąd powrotu to wartość, przy której styki wracają do stanu początkowego podczas zmniejszania prądu.

Do pomiaru czasu potrzebny byłby przyrząd mierzący czas, np. stoper elektryczny, rejestrator lub układ czasowy. Na schemacie kluczowym przyrządem pomiarowym jest amperomierz, więc mierzona jest wartość prądu.

Lampka sygnalizuje zmianę położenia styków przekaźnika. Jej zaświecenie lub zgaśnięcie informuje, że przekaźnik zadziałał.

Nastawa prądowa to wartość ustawiona na przekaźniku jako próg jego działania. Rzeczywisty prąd zadziałania może się nieznacznie różnić od nastawy ze względu na tolerancję aparatu.

Przy zaniku jednej fazy pole magnetyczne w silniku nie jest prawidłowo wirujące i symetryczne. Silnik może nie wytworzyć odpowiedniego momentu rozruchowego, przez co buczy i się nagrzewa.

Silnik może pobierać nadmierny prąd w pozostałych fazach, szybko się przegrzać i uszkodzić uzwojenia. Jest to szczególnie groźne przy pracy pod obciążeniem.

Należy zmierzyć napięcia międzyfazowe na zaciskach zasilających silnika, np. L1-L2, L2-L3 i L3-L1. Wszystkie powinny mieć zbliżoną wartość znamionową.

Silnik indukcyjny klatkowy nie ma szczotek ani komutatora. Wirnik klatkowy jest konstrukcją zwartą, bez połączeń szczotkowych.

Zamiana dwóch faz powoduje zmianę kierunku wirowania pola magnetycznego, a więc zmianę kierunku obrotów silnika. Nie jest to typowa przyczyna buczenia.

Stosuje się czujnik zaniku fazy lub przekaźnik kontroli faz. Może on wyłączyć stycznik zasilający silnik, gdy jedna z faz zaniknie lub napięcia będą silnie niesymetryczne.

Wysoka temperatura otoczenia może pogarszać chłodzenie i sprzyjać przegrzewaniu silnika, ale nie jest typową bezpośrednią przyczyną buczenia przy rozruchu.

Podczas rozruchu wirnik jeszcze się nie obraca, więc nie wytwarza się przeciwna siła elektromotoryczna. Prąd ogranicza głównie mała rezystancja uzwojenia twornika.

Należy pomnożyć prąd znamionowy przez 2. Dla In = 55 A prąd rozruchowy wynosi Ir = 2 · 55 A = 110 A.

Stosuje się prawo Ohma: R = U / Ir. Dla U = 440 V i Ir = 110 A otrzymuje się R = 4 Ω.

Nie dokładnie. Całkowita rezystancja to suma rezystancji twornika i rezystancji rozrusznika: R = Rt + Rr.

Dokładnie Rr = 4 Ω - 0,1 Ω = 3,9 Ω. Ponieważ odpowiedzi są zaokrąglone, najbliższą poprawną wartością jest 4 Ω.

Rozrusznik ogranicza prąd płynący przez twornik w chwili uruchamiania silnika. Chroni uzwojenia, komutator i źródło zasilania przed nadmiernym prądem.

W silniku obcowzbudnym uzwojenie wzbudzenia jest zasilane z oddzielnego źródła. W silniku bocznikowym uzwojenie wzbudzenia jest połączone równolegle z twornikiem do tego samego źródła.

Pierwsza cyfra określa ochronę przed dotknięciem części niebezpiecznych oraz przed wnikaniem ciał stałych, np. pyłu. Wartość 6 oznacza całkowitą pyłoszczelność.

Druga cyfra określa ochronę przed wnikaniem wody. W oznaczeniu IP62 cyfra 2 oznacza ochronę przed kroplami wody padającymi pod kątem do 15° od pionu.

Pył może osadzać się na elementach elektrycznych, pogarszać chłodzenie, powodować zabrudzenie styków i zwiększać ryzyko uszkodzeń lub pożaru. Dlatego wymagana jest wysoka ochrona przed wnikaniem pyłu.

W IP62 pierwsza cyfra to 6, czyli pełna ochrona przed pyłem. W pozostałych odpowiedziach pierwsze cyfry 2 lub 3 oznaczają tylko ograniczoną ochronę przed ciałami stałymi, niewystarczającą dla pomieszczeń mocno zapylonych.

Dla zapylenia najważniejsza jest pierwsza cyfra IP, ponieważ dotyczy ochrony przed ciałami stałymi i pyłem. Druga cyfra dotyczy ochrony przed wodą i ma znaczenie dodatkowe, jeśli występuje wilgoć lub zachlapanie.

IP62 oznacza, że oprawa jest całkowicie chroniona przed pyłem oraz zabezpieczona przed kroplami wody padającymi pod niewielkim kątem. Jest więc odpowiednia do środowiska zapylonego, o ile inne warunki pracy także są spełnione.

Silnik musi utrzymać moment potrzebny do napędzania obciążenia. Przy niższym napięciu moment maleje, więc silnik zwiększa poślizg i pobiera większy prąd.

Poślizg zwykle wzrasta, ponieważ wirnik musi bardziej „opóźniać się” względem pola wirującego, aby wytworzyć wymagany moment przy niższym napięciu.

Straty cieplne w uzwojeniach są proporcjonalne do kwadratu prądu: P = I²R. Nawet niewielki wzrost prądu powoduje więc wyraźny wzrost strat i temperatury.

Zwykle nie. Straty w rdzeniu zależą głównie od napięcia i strumienia magnetycznego, więc przy spadku napięcia nie są główną przyczyną wzrostu temperatury.

Może dojść do przegrzania uzwojeń, przyspieszonego starzenia izolacji, zadziałania zabezpieczenia termicznego, a w skrajnym przypadku do uszkodzenia silnika.

Prędkość silnika indukcyjnego przy obciążeniu zmniejsza się tylko nieznacznie. Decydujący jest wzrost prądu i strat w uzwojeniach, który podnosi temperaturę.

Przekaźnik termiczny chroni silnik przed skutkami przeciążenia prądowego. Jeśli prąd wzrośnie zbyt mocno i utrzyma się zbyt długo, zabezpieczenie powinno wyłączyć silnik.

Tyrystor przewodzi tylko wtedy, gdy jest spolaryzowany w kierunku przewodzenia i otrzyma impuls bramkowy. W obwodzie AC pojedynczy tyrystor może przewodzić tylko jedną połówkę sinusoidy.

Dwa tyrystory przeciwrównoległe umożliwiają przewodzenie prądu w obu kierunkach. Jeden przewodzi dodatnią połówkę napięcia, a drugi ujemną.

Oznacza to, że na odbiorniku pojawiają się tylko dodatnie połówki przebiegu napięcia. Ujemne połówki są zablokowane lub nie mają drogi przewodzenia.

Powstaje przebieg jednopołówkowy. Zależnie od kierunku włączenia tyrystora będzie to napięcie jednokierunkowe dodatnie albo ujemne.

Przebieg sinusoidalny ma dodatnie i ujemne połówki okresu. Przebieg jednopołówkowy zawiera tylko jedną połówkę sinusoidy, a druga jest odcięta.

Przerwanie połączenia usuwa drogę przewodzenia dla danego tyrystora. W efekcie jedna połówka napięcia nie jest przekazywana do odbiornika.

Należy sprawdzić kierunek przewodzenia tyrystora od anody do katody oraz biegunowość chwilową napięcia zasilającego. Tyrystor przewodzi tylko wtedy, gdy anoda ma wyższy potencjał niż katoda i podano impuls bramkowy.

Symbol S3 oznacza pracę przerywaną okresową. Silnik pracuje cyklicznie: przez pewien czas pod obciążeniem, a następnie jest wyłączony.

Należy obliczyć 40% z 10 minut, czyli 4 minuty. Przez pozostałe 6 minut silnik powinien być wyłączony.

Nie. Oznacza, że silnik pracuje z mocą znamionową przez 40% czasu cyklu, a nie z mocą równą 40% mocy znamionowej.

S1 to praca ciągła, w której silnik może długo pracować przy stałym obciążeniu. S3 to praca przerywana, składająca się z okresów obciążenia i postoju.

Przerwy pozwalają ograniczyć nagrzewanie silnika. Dzięki temu temperatura uzwojeń nie przekracza dopuszczalnych wartości.

Czas postoju to różnica między czasem całego cyklu a czasem pracy pod obciążeniem. Dla cyklu 10 minut i S3 40% postój wynosi 6 minut.

Nie może przekraczać 5 Ω. Jest to wartość graniczna często sprawdzana w pytaniach egzaminacyjnych ELE.01.

Skuteczne uziemienie ogranicza ryzyko powstania iskry, przepięcia lub niebezpiecznej różnicy potencjałów. W atmosferze wybuchowej takie zjawiska mogą doprowadzić do zapłonu.

Uziom odprowadza prąd piorunowy do ziemi. Im mniejsza jego rezystancja, tym skuteczniej prąd może zostać rozproszony w gruncie.

Uziemienie ochronne służy głównie ochronie przeciwporażeniowej przy uszkodzeniach urządzeń elektrycznych. Instalacja piorunochronna chroni obiekt przed skutkami wyładowań atmosferycznych.

Może utrudnić odpływ prądu do ziemi, zwiększyć napięcia dotykowe i ryzyko przeskoków iskrowych. W obiektach zagrożonych wybuchem jest to szczególnie niebezpieczne.

Pomiary wykonuje się po wykonaniu instalacji, po modernizacji oraz okresowo w czasie eksploatacji. Celem jest potwierdzenie, że instalacja spełnia wymagania bezpieczeństwa.

Są to zwody, przewody odprowadzające, uziomy oraz połączenia wyrównawcze. Razem tworzą drogę kontrolowanego przepływu prądu piorunowego do ziemi.

Koszt materiału oblicza się przez pomnożenie ceny jednostkowej przez ilość: koszt = cena jednostkowa × ilość. Należy zwracać uwagę na jednostki, np. sztuki, metry, komplety.

W kolumnie C wszystkie koszty cząstkowe są poprawnie obliczone, a ich suma wynosi 700,00 zł. Szczególnie ważne jest poprawne policzenie gniazd: 10,00 zł × 10 szt. = 100,00 zł oraz opraw: 25,00 zł × 4 szt. = 100,00 zł.

Po obliczeniu kosztów dla każdej pozycji należy dodać wszystkie wartości cząstkowe. W tym przykładzie: 60 + 80 + 80 + 200 + 40 + 100 + 40 + 100 = 700 zł.

Najczęstsze błędy to pominięcie mnożenia przez ilość, błędne dodanie sumy końcowej albo pomylenie jednostek. Przykładem jest wpisanie 10 zł za 10 gniazd zamiast 100 zł.

Koszt jednostkowy dotyczy jednej sztuki, jednego metra lub jednej jednostki materiału. Koszt całkowity pozycji uwzględnia całą potrzebną ilość danego materiału.

Nie, koszt materiałowy obejmuje wyłącznie wartość zużytych materiałów i osprzętu. Robocizna, narzuty i koszty dodatkowe są zwykle ujmowane osobno w pełnym kosztorysie.

Zestawienie materiałów pozwala określić, co należy kupić i w jakiej ilości. Jest podstawą do przygotowania kosztorysu oraz kontroli zużycia materiałów na budowie.