Pytania pomocnicze - ELE.01

W świetlówce wyładowanie elektryczne w parach rtęci wytwarza promieniowanie ultrafioletowe. Promieniowanie to pobudza luminofor, który emituje światło widzialne.

Pary rtęci emitują głównie promieniowanie ultrafioletowe, niewidzialne dla człowieka. Światło widzialne powstaje dopiero w luminoforze.

Argon ułatwia zapłon i podtrzymanie wyładowania elektrycznego w rurze świetlówki. Nie jest bezpośrednim źródłem światła widzialnego.

Elektrody umożliwiają przepływ prądu przez gaz wewnątrz świetlówki. Dzięki temu może powstać wyładowanie elektryczne.

Luminofor pochłania energię promieniowania ultrafioletowego i emituje ją ponownie jako światło widzialne. Jest to zjawisko luminescencji.

Świetlówka jest lampą wyładowczą i po zapłonie jej prąd musi być ograniczany. Do tego stosuje się statecznik elektroniczny lub dawniej dławik ze starterem.

Przewód AFL składa się z drutów aluminiowych oraz stalowego rdzenia. Aluminium odpowiada głównie za przewodzenie prądu, a stal za wytrzymałość mechaniczną.

Aluminium ma dobrą przewodność elektryczną i małą masę w porównaniu z miedzią. Dzięki temu nadaje się do długich odcinków linii napowietrznych.

Aluminium ma mniejszą wytrzymałość mechaniczną niż stal. Przy dużych rozpiętościach, wietrze lub oblodzeniu przewód mógłby ulec nadmiernemu rozciągnięciu albo zerwaniu.

Nie jest to jego główne zadanie. Prąd przewodzą przede wszystkim druty aluminiowe, ponieważ mają znacznie lepszą przewodność elektryczną niż stal.

Wzrost temperatury powoduje wydłużenie przewodu i zwiększenie jego zwisu. Stalowy rdzeń pomaga utrzymać odpowiednią wytrzymałość mechaniczną przewodu.

Na przewody działają m.in. ciężar własny, naciąg, wiatr, sadź, lód oraz zmiany temperatury. Dlatego przewody muszą mieć odpowiednią wytrzymałość mechaniczną.

Korzysta się z prawa Ohma: U = I · R. Dla prądu 1 A i rezystancji 100 Ω napięcie na odbiorniku wynosi 100 V.

Ich rezystancje wewnętrzne łączą się równolegle. Dla dwóch jednakowych rezystancji R rezystancja zastępcza wynosi R/2, czyli przy 10 Ω jest to 5 Ω.

Ponieważ część napięcia traci się na rezystancji wewnętrznej źródła. SEM równa się napięciu na odbiorniku powiększonemu o spadek napięcia na rezystancji wewnętrznej.

Stosuje się prawo Ohma: ΔU = I · Rw. W tym zadaniu ΔU = 1 A · 5 Ω = 5 V.

Najpierw oblicza się napięcie na odbiorniku: 1 A · 100 Ω = 100 V. Następnie dodaje się spadek na zastępczej rezystancji wewnętrznej 5 Ω: 1 A · 5 Ω = 5 V, więc E = 105 V.

Nie. Przy połączeniu równoległym identycznych źródeł napięcie pozostaje takie jak jednego źródła, a zmniejsza się rezystancja wewnętrzna i zwiększa możliwy prąd obciążenia.

Odpowiedź 110 V mogłaby wynikać z przyjęcia rezystancji wewnętrznej jednego źródła 10 Ω zamiast zastępczej 5 Ω. Odpowiedź 120 V mogłaby wynikać z błędnego dodania rezystancji wewnętrznych szeregowo: 10 Ω + 10 Ω.

Zależy głównie od indukcji magnetycznej w szczelinie oraz od powierzchni wspólnej rdzenia i kotwicy. Opisuje to zależność F = B²S/(2μ₀).

Siła przyciągania zależy od kwadratu indukcji magnetycznej. Jeśli przepływ zwiększy indukcję około 2 razy, to siła wzrośnie około 2², czyli 4 razy.

Wzór oznacza przepływ magnetyczny cewki, czyli iloczyn prądu i liczby zwojów. Im większy prąd lub liczba zwojów, tym silniejsze pole magnetyczne może wytworzyć elektromagnes.

Można zwiększyć prąd cewki, zwiększyć liczbę zwojów, zmniejszyć szczelinę powietrzną lub zwiększyć powierzchnię styku rdzenia i kotwicy. Trzeba jednak uwzględniać nagrzewanie uzwojenia i nasycenie rdzenia.

Siła jest wprost proporcjonalna do tej powierzchni. Dwukrotne zwiększenie powierzchni daje około dwukrotny, a nie czterokrotny wzrost siły, jeśli indukcja pozostaje bez zmian.

Indukcja magnetyczna B określa, jak silne jest pole magnetyczne w danym miejscu obwodu magnetycznego. Wzrost B powoduje silny wzrost siły, ponieważ F zależy od B².

Zmniejszenie powierzchni wspólnej S zmniejsza siłę przyciągania, ponieważ F jest proporcjonalna do S. Nie może więc spowodować czterokrotnego zwiększenia siły.

Należy znaleźć fragment charakterystyki, który jest odcinkiem prostej. Zakres temperatur odpowiadający temu odcinkowi jest zakresem liniowym.

Na wykresie od 20°C do 80°C charakterystyka napięcia względem temperatury jest prostoliniowa. Przed 20°C i po 80°C zmienia się nachylenie wykresu, więc zależność nie jest liniowa w całym przedziale.

Liniowa podziałka oznacza, że równe odstępy na skali odpowiadają równym przyrostom mierzonej wielkości, np. temperatury. Jest możliwa wtedy, gdy sygnał czujnika zmienia się proporcjonalnie do temperatury.

Cała charakterystyka od 0°C do 100°C nie jest jedną linią prostą. Występują zmiany nachylenia, więc miernik nie miałby liniowej podziałki w całym tym zakresie.

Termoogniwo wytwarza małe napięcie, zwykle rzędu miliwoltów. Wartość tego napięcia zależy od temperatury złącza pomiarowego i punktu odniesienia.

Nachylenie określa czułość czujnika, czyli zmianę napięcia wyjściowego przypadającą na zmianę temperatury. Stałe nachylenie oznacza liniową charakterystykę.

W charakterystyce liniowej wykres jest prostą, a przyrosty sygnału są proporcjonalne do przyrostów temperatury. W charakterystyce nieliniowej ta proporcja zmienia się w różnych punktach zakresu.

Zależy od prędkości obrotowej wirnika oraz liczby par biegunów maszyny. Dla konkretnej prądnicy liczba biegunów jest stała, więc w praktyce częstotliwość zmienia się wraz z prędkością obrotową.

Wirnik wolniej przecina pole magnetyczne względem uzwojeń stojana, więc w jednostce czasu powstaje mniej okresów napięcia przemiennego. Skutkiem jest niższa częstotliwość.

Stosuje się wzór f = p · n / 60, gdzie p oznacza liczbę par biegunów, a n prędkość obrotową w obr/min.

Nie jest to bezpośrednia przyczyna zmniejszenia częstotliwości. Przerwa w obwodzie wzbudzenia wpływa głównie na zanik lub duży spadek napięcia wyjściowego.

Prąd wzbudzenia wpływa przede wszystkim na wartość strumienia magnetycznego i napięcia wyjściowego prądnicy. Nie decyduje bezpośrednio o częstotliwości napięcia.

Częstotliwość napięcia wyjściowego wzrośnie. W prądnicy synchronicznej częstotliwość jest proporcjonalna do prędkości obrotowej.

Stała prędkość zapewnia utrzymanie wymaganej częstotliwości, np. 50 Hz. Zbyt duże odchylenia częstotliwości mogą zakłócać pracę odbiorników i całego systemu elektroenergetycznego.

Liczbę przęseł oblicza się, dzieląc długość linii przez rozstaw słupów. Dla 2000 m i rozstawu 20 m otrzymuje się 100 przęseł.

Przęsło to odcinek między dwoma sąsiednimi słupami. Aby utworzyć 100 przęseł w linii prostej, potrzeba 101 słupów.

Słup przelotowy znajduje się na trasie linii i podtrzymuje przewody. Słup krańcowy znajduje się na początku lub końcu odcinka i przejmuje naciąg przewodów.

Na prostym, niezakończonym odgałęzieniami odcinku przyjmuje się dwa słupy krańcowe: jeden na początku i jeden na końcu linii.

Od całkowitej liczby słupów odejmuje się liczbę słupów krańcowych. W przykładzie: 101 - 2 = 99 słupów przelotowych.

Taka linia ma trzy przewody fazowe oraz jeden przewód neutralny. Razem daje to cztery przewody prowadzone wzdłuż linii.

Jeżeli każdy przewód na każdym słupie wymaga jednego izolatora, liczbę izolatorów oblicza się jako liczba słupów razy liczba przewodów. Dla 101 słupów i 4 przewodów jest to 404.

Długość trasy linii mnoży się przez liczbę przewodów. Dla 2000 m i 4 przewodów podstawowa długość wynosi 8000 m.

Zapas uwzględnia zwisy przewodów, mocowania, odpady montażowe i ewentualne rezerwy technologiczne. Dlatego ilość przewodu w zestawieniu może być większa niż sama długość geometryczna trasy pomnożona przez liczbę przewodów.

Rozpiętość przęsła to odległość między sąsiednimi punktami podparcia przewodu, najczęściej między dwoma słupami. W zadaniu wynosi ona 30 m.

Przewód napowietrzny musi wytrzymać naprężenia od własnego ciężaru, wiatru, oblodzenia i naciągu. Zbyt mały przekrój mógłby doprowadzić do zerwania przewodu.

Najpierw wybiera się rodzaj przewodu i materiał, potem zakres rozpiętości przęsła. Dla gołego przewodu miedzianego i rozpiętości 30 m właściwy jest zakres 20 < a ≤ 45 m.

Przekrój 4 mm² dotyczy gołego przewodu miedzianego tylko przy rozpiętości a ≤ 20 m. Dla 30 m ten zakres jest przekroczony.

Wartość 16 mm² w tabeli dotyczy przewodu aluminiowego, a pytanie dotyczy przewodu miedzianego. Materiał przewodu ma kluczowe znaczenie przy odczycie tabeli.

Odległość 30 m spełnia warunek 20 < a ≤ 45 m. Dla tego zakresu tabela podaje 6 mm² dla przewodu miedzianego.

Pozwala ustalić, czy poszkodowany reaguje i jaki powinien być dalszy schemat pomocy. Bez tej oceny nie wiadomo, czy potrzebne jest sprawdzanie oddechu, pozycja bezpieczna czy RKO.

Pozwala ustalić, czy poszkodowany reaguje i czy wymaga dalszej pomocy. Bez tej oceny nie wiadomo, czy należy sprawdzać oddech, układać w pozycji bezpiecznej czy rozpocząć resuscytację.

Należy głośno się odezwać, zadać proste pytanie i delikatnie potrząsnąć za ramiona. Trzeba obserwować, czy poszkodowany odpowiada, porusza się lub otwiera oczy.

Należy zawołać o pomoc, udrożnić drogi oddechowe i sprawdzić oddech. Następnie trzeba wezwać pomoc medyczną i postępować zależnie od obecności prawidłowego oddechu.

Trzeba zawołać o pomoc, udrożnić drogi oddechowe i sprawdzić oddech. Następnie należy wezwać pogotowie i podjąć dalsze działania zależnie od tego, czy poszkodowany oddycha prawidłowo.

Pozycję boczną stosuje się u osoby nieprzytomnej, która oddycha prawidłowo. Nie jest to pierwsza czynność po zauważeniu osoby leżącej.

RKO rozpoczyna się, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo. Najpierw trzeba więc ocenić przytomność i oddech.

Masaż serca rozpoczyna się, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo. Nie wykonuje się go automatycznie u każdej osoby leżącej na podłodze.

Ratownik nie może narażać siebie na porażenie prądem lub inne zagrożenia. Przed podejściem do poszkodowanego trzeba upewnić się, że źródło zagrożenia zostało usunięte lub odłączone.

Nie. Ciała obce usuwa się tylko wtedy, gdy są widoczne i można je bezpiecznie usunąć. Pierwszym krokiem jest ocena przytomności, a później ocena drożności dróg oddechowych i oddechu.

Nie jako pierwszą czynność. Drogi oddechowe ocenia się po stwierdzeniu braku przytomności, a widoczne ciała obce usuwa się tylko wtedy, gdy można to zrobić bezpiecznie.

Ratownik nie powinien narażać siebie na niebezpieczeństwo, np. porażenie prądem, upadek lub kontakt z substancją chemiczną. Dopiero po upewnieniu się, że miejsce jest bezpieczne, można podejść do poszkodowanego.

Ma izolację podstawową oraz dostępne części przewodzące połączone z przewodem ochronnym PE. W razie uszkodzenia izolacji prąd uszkodzeniowy powinien spowodować zadziałanie zabezpieczenia.

Jest to symbol uziemienia ochronnego, czyli znak zacisku ochronnego PE. Na rysunku egzaminacyjnym odpowiada mu piktogram B.

Przewód PE zapewnia drogę dla prądu uszkodzeniowego przy przebiciu na obudowę. Dzięki temu zabezpieczenie może szybko odłączyć zasilanie.

Klasa I wymaga połączenia z przewodem ochronnym PE. Klasa II nie wymaga PE, ponieważ ma podwójną lub wzmocnioną izolację i jest oznaczana symbolem dwóch kwadratów.

Oznacza drugą klasę ochronności. Takie urządzenie ma podwójną lub wzmocnioną izolację i nie wymaga przewodu ochronnego PE.

Oznacza trzecią klasę ochronności. Urządzenie jest zasilane bardzo niskim napięciem bezpiecznym, np. SELV.

W przypadku uszkodzenia izolacji metalowa obudowa może znaleźć się pod napięciem. Stwarza to bezpośrednie zagrożenie porażeniem prądem.