Pytania pomocnicze - ELE.01

Rozpiętość przęsła to odległość między sąsiednimi punktami podparcia przewodu, najczęściej między dwoma słupami. W zadaniu wynosi ona 30 m.

Przewód napowietrzny musi wytrzymać naprężenia od własnego ciężaru, wiatru, oblodzenia i naciągu. Zbyt mały przekrój mógłby doprowadzić do zerwania przewodu.

Najpierw wybiera się rodzaj przewodu i materiał, potem zakres rozpiętości przęsła. Dla gołego przewodu miedzianego i rozpiętości 30 m właściwy jest zakres 20 < a ≤ 45 m.

Przekrój 4 mm² dotyczy gołego przewodu miedzianego tylko przy rozpiętości a ≤ 20 m. Dla 30 m ten zakres jest przekroczony.

Wartość 16 mm² w tabeli dotyczy przewodu aluminiowego, a pytanie dotyczy przewodu miedzianego. Materiał przewodu ma kluczowe znaczenie przy odczycie tabeli.

Odległość 30 m spełnia warunek 20 < a ≤ 45 m. Dla tego zakresu tabela podaje 6 mm² dla przewodu miedzianego.

Pozwala ustalić, czy poszkodowany reaguje i jaki powinien być dalszy schemat pomocy. Bez tej oceny nie wiadomo, czy potrzebne jest sprawdzanie oddechu, pozycja bezpieczna czy RKO.

Pozwala ustalić, czy poszkodowany reaguje i czy wymaga dalszej pomocy. Bez tej oceny nie wiadomo, czy należy sprawdzać oddech, układać w pozycji bezpiecznej czy rozpocząć resuscytację.

Należy głośno się odezwać, zadać proste pytanie i delikatnie potrząsnąć za ramiona. Trzeba obserwować, czy poszkodowany odpowiada, porusza się lub otwiera oczy.

Należy zawołać o pomoc, udrożnić drogi oddechowe i sprawdzić oddech. Następnie trzeba wezwać pomoc medyczną i postępować zależnie od obecności prawidłowego oddechu.

Trzeba zawołać o pomoc, udrożnić drogi oddechowe i sprawdzić oddech. Następnie należy wezwać pogotowie i podjąć dalsze działania zależnie od tego, czy poszkodowany oddycha prawidłowo.

Pozycję boczną stosuje się u osoby nieprzytomnej, która oddycha prawidłowo. Nie jest to pierwsza czynność po zauważeniu osoby leżącej.

RKO rozpoczyna się, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo. Najpierw trzeba więc ocenić przytomność i oddech.

Masaż serca rozpoczyna się, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo. Nie wykonuje się go automatycznie u każdej osoby leżącej na podłodze.

Ratownik nie może narażać siebie na porażenie prądem lub inne zagrożenia. Przed podejściem do poszkodowanego trzeba upewnić się, że źródło zagrożenia zostało usunięte lub odłączone.

Nie. Ciała obce usuwa się tylko wtedy, gdy są widoczne i można je bezpiecznie usunąć. Pierwszym krokiem jest ocena przytomności, a później ocena drożności dróg oddechowych i oddechu.

Nie jako pierwszą czynność. Drogi oddechowe ocenia się po stwierdzeniu braku przytomności, a widoczne ciała obce usuwa się tylko wtedy, gdy można to zrobić bezpiecznie.

Ratownik nie powinien narażać siebie na niebezpieczeństwo, np. porażenie prądem, upadek lub kontakt z substancją chemiczną. Dopiero po upewnieniu się, że miejsce jest bezpieczne, można podejść do poszkodowanego.

Ma izolację podstawową oraz dostępne części przewodzące połączone z przewodem ochronnym PE. W razie uszkodzenia izolacji prąd uszkodzeniowy powinien spowodować zadziałanie zabezpieczenia.

Jest to symbol uziemienia ochronnego, czyli znak zacisku ochronnego PE. Na rysunku egzaminacyjnym odpowiada mu piktogram B.

Przewód PE zapewnia drogę dla prądu uszkodzeniowego przy przebiciu na obudowę. Dzięki temu zabezpieczenie może szybko odłączyć zasilanie.

Klasa I wymaga połączenia z przewodem ochronnym PE. Klasa II nie wymaga PE, ponieważ ma podwójną lub wzmocnioną izolację i jest oznaczana symbolem dwóch kwadratów.

Oznacza drugą klasę ochronności. Takie urządzenie ma podwójną lub wzmocnioną izolację i nie wymaga przewodu ochronnego PE.

Oznacza trzecią klasę ochronności. Urządzenie jest zasilane bardzo niskim napięciem bezpiecznym, np. SELV.

W przypadku uszkodzenia izolacji metalowa obudowa może znaleźć się pod napięciem. Stwarza to bezpośrednie zagrożenie porażeniem prądem.

Obwód oświetleniowy jest zwykle oznaczony symbolem lampy, najczęściej kółkiem z krzyżykiem. Obwód gniazdowy oznacza się symbolem gniazda wtyczkowego, często jako półokrąg lub znak gniazda przy końcu przewodu.

Obwody oświetleniowe mają zwykle mniejsze obciążenia i często mniejsze przekroje przewodów. Dlatego typowo stosuje się zabezpieczenie 10 A, podczas gdy dla gniazd często 16 A.

Zabezpieczenie może nie zadziałać przy przeciążeniu przewodu. Skutkiem może być przegrzanie izolacji, uszkodzenie instalacji, a nawet pożar.

Każdy obwód ma zabezpieczenie dobrane do przekroju przewodu i rodzaju obciążenia. Zamiana wkładek może spowodować brak właściwej ochrony przed przeciążeniem lub niepotrzebne wyłączanie sprawnego obwodu.

Zabezpieczenie główne chroni całą instalację lub jej większą część przed nadmiernym prądem. Zwykle ma większy prąd znamionowy niż zabezpieczenia pojedynczych obwodów odbiorczych.

Trzeba porównać opisane prądy wkładek z typowym przeznaczeniem obwodów widocznych na rysunku. Nielogiczne połączenie, np. 16 A dla lampy i 10 A dla gniazda, wskazuje zamienione wkładki.

UPS oznacza Uninterruptible Power Supply, czyli system bezprzerwowego zasilania. Jego zadaniem jest podtrzymanie pracy urządzeń po zaniku napięcia sieciowego.

Akumulator magazynuje energię elektryczną. Po zaniku napięcia sieciowego zasila układ UPS, który dostarcza energię do odbiornika.

UPS zapobiega nagłemu wyłączeniu urządzeń i utracie danych. Daje czas na zapisanie pracy lub bezpieczne zamknięcie systemu.

UPS offline przełącza odbiornik na zasilanie z akumulatora dopiero po zaniku napięcia. UPS online stale zasila odbiornik przez układ przekształtnikowy, zapewniając lepszą jakość napięcia.

Falownik przekształca napięcie stałe z akumulatora na napięcie przemienne potrzebne do zasilania większości odbiorników.

Nie. W zależności od typu może również chronić przed zakłóceniami, przepięciami, zapadami napięcia oraz stabilizować napięcie zasilające.

Najłatwiej rozpoznać go po oznaczeniach elektrod: G, D i S, czyli bramka, dren i źródło. Są one charakterystyczne dla tranzystorów polowych.

Tranzystor unipolarny jest sterowany polem elektrycznym i wykorzystuje jeden typ nośników ładunku. Tranzystor bipolarny jest sterowany prądem bazy i wykorzystuje elektrony oraz dziury.

Tranzystor bipolarny ma bazę B, kolektor C i emiter E. Oznaczenia te odróżniają go od tranzystora unipolarnego.

Tranzystor unipolarny ma bramkę G, dren D i źródło S. Właśnie te oznaczenia są kluczowe przy rozpoznawaniu symbolu na schemacie.

FET oznacza Field Effect Transistor, czyli tranzystor polowy. Jest to inna nazwa tranzystora unipolarnego.

Ponieważ są to oznaczenia wyprowadzeń tranzystora unipolarnego. Rysunki z oznaczeniami B, C i E dotyczą tranzystorów bipolarnych.

Licznik elektroniczny ma wyświetlacz cyfrowy lub LCD i nie ma obracającej się tarczy. Licznik indukcyjny ma charakterystyczną aluminiową tarczę widoczną przez okienko.

Licznik energii mierzy energię elektryczną zużytą przez odbiorniki. Najczęściej wynik podawany jest w kilowatogodzinach, czyli kWh.

Multimetr jest przenośnym przyrządem do pomiaru wielkości takich jak napięcie, prąd lub rezystancja. Nie służy standardowo do rozliczeniowego pomiaru zużycia energii w kWh.

Kilowatogodzina oznacza energię zużytą przez odbiornik o mocy 1 kW pracujący przez 1 godzinę. Jest to podstawowa jednostka używana przy rozliczeniach za energię elektryczną.

Na tabliczce znajdują się m.in. napięcie znamionowe, prąd, częstotliwość, klasa dokładności, numer licznika oraz stała licznika. Dane te określają warunki poprawnej pracy przyrządu.

Licznik jednofazowy stosuje się w instalacjach jednofazowych, zwykle 230 V. Licznik trójfazowy mierzy energię w instalacjach trójfazowych, np. 3×400/230 V.

Kontroluje obecność napięć we wszystkich fazach. W razie zaniku jednej fazy rozłącza obwód sterowania, co zwykle powoduje wyłączenie stycznika i odłączenie odbiornika.

Silnik może pracować nieprawidłowo i pobierać zwiększony prąd z pozostałych faz. Powoduje to przegrzewanie uzwojeń i może doprowadzić do uszkodzenia silnika.

Czujnik zaniku fazy reaguje na brak lub nieprawidłowość napięć fazowych. Przekaźnik termiczny reaguje na przeciążenie prądowe silnika.

Przed zwarciem chronią głównie bezpieczniki topikowe oraz wyłączniki nadprądowe. Ich zadaniem jest szybkie przerwanie obwodu przy bardzo dużym prądzie zwarciowym.

Do ochrony przed przepięciami stosuje się ograniczniki przepięć, warystory lub inne elementy ochrony przepięciowej. Czujnik zaniku fazy nie jest przeznaczony do tego celu.

Asymetria oznacza, że napięcia poszczególnych faz nie mają jednakowych wartości. Duża asymetria może powodować nierównomierne obciążenie i przegrzewanie silników trójfazowych.

Styk wyjściowy czujnika włącza się w obwód cewki stycznika. Gdy czujnik wykryje zanik fazy, rozłącza ten obwód, a stycznik odłącza zasilanie odbiornika.

Wewnętrzna linia zasilająca, czyli WLZ, to część instalacji doprowadzająca energię od złącza lub rozdzielnicy głównej do dalszych instalacji odbiorczych, np. mieszkań.

Złącze jest miejscem połączenia sieci elektroenergetycznej z instalacją odbiorcy. WLZ znajduje się dalej w budynku i rozprowadza energię do rozdzielnic lub instalacji odbiorczych.

WLZ jest linią zasilającą większą część instalacji, np. lokal lub rozdzielnicę. Pojedyncze odbiorniki zasilane są przez obwody końcowe instalacji odbiorczej.

Nie. WLZ doprowadza energię do rozdzielnic, tablic licznikowych lub instalacji mieszkaniowych, natomiast konkretne odbiorniki zasilają końcowe obwody odbiorcze.

Rozdzielnica główna rozdziela energię elektryczną na dalsze linie i obwody oraz zawiera aparaty zabezpieczające i łączeniowe.

Rozdzielnica główna służy do rozdziału energii elektrycznej na dalsze części instalacji oraz do umieszczenia zabezpieczeń i aparatów łączeniowych.

Licznik energii znajduje się zwykle między linią zasilającą a instalacją danego odbiorcy, aby mierzyć zużycie energii konkretnego lokalu lub obwodu.

Pionowa WLZ umożliwia wygodne zasilanie kolejnych kondygnacji i mieszkań z jednego układu zasilania budynku.

Typowa kolejność to: sieć elektroenergetyczna, złącze, rozdzielnica główna, WLZ, liczniki i zabezpieczenia, a następnie instalacje odbiorcze w mieszkaniach.

Typowo energia przepływa od sieci zasilającej przez złącze, rozdzielnicę główną, WLZ, liczniki i tablice mieszkaniowe do obwodów odbiorczych.

Instalacja odbiorcza to część instalacji po stronie odbiorcy, która służy do zasilania urządzeń, oświetlenia, gniazd i innych odbiorników energii.

Połączenie złącza z siecią dotyczy przyłącza elektroenergetycznego, a nie wewnętrznej linii zasilającej znajdującej się w instalacji budynku.

Dla tego samego momentu obciążenia silnik musi pracować przy większym poślizgu. Większy poślizg oznacza większą różnicę między prędkością synchroniczną a prędkością wirnika, więc prędkość obrotowa maleje.

Poślizg wzrasta. Silnik osiąga punkt pracy przy mniejszej prędkości obrotowej.

Zwiększenie rezystancji wirnika przesuwa moment maksymalny na większy poślizg, ale w przybliżeniu nie zmienia wartości momentu maksymalnego. Dlatego stosunek momentu maksymalnego do znamionowego pozostaje zasadniczo taki sam.

Służy do poprawy rozruchu, zwiększenia momentu rozruchowego, ograniczenia prądu rozruchowego oraz do regulacji prędkości obrotowej. Jest to możliwe dzięki pierścieniom ślizgowym i szczotkom.

Silnik pierścieniowy ma uzwojony wirnik wyprowadzony na pierścienie ślizgowe, co pozwala dołączać zewnętrzne rezystory. W silniku klatkowym wirnik ma zwartą klatkę i nie ma możliwości włączenia zewnętrznej rezystancji w obwód wirnika.

Charakterystyka przesuwa się tak, że moment maksymalny występuje przy większym poślizgu, czyli przy niższej prędkości. Wartość momentu maksymalnego pozostaje w przybliżeniu bez zmian.

Część energii zamienia się na ciepło w dodatkowych rezystorach włączonych w obwód wirnika. Im większa rezystancja i poślizg, tym większe straty.