Pytania pomocnicze - ELE.01

Oznacza liczbę obrotów tarczy licznika odpowiadającą zużyciu 1 kWh energii elektrycznej. Na przykład 750 obr/kWh oznacza, że 750 obrotów to 1 kWh.

Energię oblicza się ze wzoru E = n / c, gdzie n to liczba obrotów, a c to stała licznika. Wynik otrzymuje się w kWh.

Średnią moc czynną oblicza się ze wzoru P = E / t. Jeśli energia jest w kWh, a czas w godzinach, wynik będzie w kW.

Ponieważ pytanie dotyczy mocy, czyli energii zużytej w jednostce czasu. kWh jest jednostką energii, a kW jednostką mocy.

Energia wynosi E = 1500 / 750 = 2 kWh. Dopiero po podzieleniu tej energii przez czas otrzymuje się moc.

Ponieważ energia liczona jest w kWh. Aby po podzieleniu przez czas otrzymać kW, czas musi być wyrażony w godzinach.

Zależy od częstotliwości zasilania oraz liczby par biegunów. Im mniejsza liczba par biegunów, tym większa prędkość synchroniczna.

W układzie Dahlandera takie przełączenie zmniejsza liczbę biegunów stojana. Mniejsza liczba biegunów powoduje wzrost prędkości obrotowej.

Najczęściej stosunek prędkości wynosi 1:2. Oznacza to, że wyższy bieg ma około dwukrotnie większą prędkość niż niższy.

Rozruch gwiazda-trójkąt służy głównie do ograniczenia prądu rozruchowego. Przełączenie Dahlandera służy do zmiany liczby biegunów i prędkości silnika.

Należy porównać prędkości, przy których charakterystyki dochodzą do osi prędkości. Jeśli jedna kończy się przy 1500 obr/min, a druga przy 3000 obr/min, prędkość wzrasta dwukrotnie.

Nie. Prędkość rzeczywista jest nieco mniejsza od synchronicznej, ponieważ w silniku indukcyjnym występuje poślizg.

W prądzie przemiennym strumień magnetyczny okresowo przechodzi przez zero. W tych chwilach maleje siła przyciągania zwory, co może powodować drgania i buczenie.

Zwój zwarty wytwarza dodatkowy strumień magnetyczny przesunięty w fazie. Dzięki temu siła przyciągania zwory jest bardziej równomierna.

Zwykle nie, ponieważ przy prądzie stałym strumień magnetyczny nie przechodzi cyklicznie przez zero. Problem drgań charakterystyczny jest głównie dla zasilania AC.

Zwora jest ruchomą częścią elektromagnesu przyciąganą przez rdzeń. Zwój zwarty to element pomocniczy, który stabilizuje pole magnetyczne przy zasilaniu prądem przemiennym.

Drgania styków mogą powodować iskrzenie, szybsze zużycie styków i niestabilną pracę odbiornika. Mogą też prowadzić do przegrzewania lub zakłóceń w obwodzie.

Najczęściej jest to miedziany pierścień lub zwarty zwój umieszczony na części rdzenia lub nabiegunnika. Nie jest on wyprowadzony na zewnątrz jak zwykłe uzwojenie cewki.

Omomierz mierzy rezystancję przy użyciu własnego źródła pomiarowego, dlatego badany obwód musi być odłączony od zasilania. Pozwala wykryć przerwę, zwarcie lub niesprawny styk.

Bardzo duża rezystancja lub wskazanie OL zwykle oznacza przerwę w obwodzie. Przyczyną może być uszkodzony przewód, rozłączony styk, uszkodzony przycisk lub cewka.

Cewka stycznika po zasileniu wytwarza pole magnetyczne, które przyciąga zworę stycznika. Powoduje to przełączenie jego styków głównych i pomocniczych.

Samopodtrzymanie polega na równoległym połączeniu styku pomocniczego stycznika z przyciskiem załączającym. Po naciśnięciu przycisku stycznik zasila własną cewkę przez swój styk pomocniczy.

Watomierz służy do pomiaru mocy czynnej w obwodzie zasilanym. Nie jest przeznaczony do sprawdzania ciągłości ani rezystancji w obwodzie bez napięcia.

Miernik kolejności faz sprawdza kolejność faz w sieci trójfazowej. Nie służy do lokalizacji przerw lub uszkodzeń w jednofazowym obwodzie sterowania stycznika.

Należy odłączyć zasilanie, zabezpieczyć przed przypadkowym załączeniem i sprawdzić brak napięcia. Dopiero potem można podłączyć omomierz do badanego fragmentu obwodu.

Wraz ze wzrostem prądu twornika rośnie spadek napięcia na rezystancji twornika i rezystancji dodatkowej. Mniejsze napięcie skuteczne na tworniku powoduje spadek prędkości obrotowej.

Jest to charakterystyka najbardziej stroma i najniżej położona przy tym samym prądzie obciążenia. Dla prądu znamionowego daje najmniejszą prędkość obrotową.

Rezystancja dodatkowa może ograniczać prąd rozruchowy oraz umożliwiać regulację prędkości. Jej zwiększenie powoduje obniżenie prędkości silnika pod obciążeniem.

Przy biegu jałowym prąd twornika jest mały, więc spadek napięcia na rezystancji dodatkowej również jest mały. Dlatego wpływ tej rezystancji na prędkość jest wtedy niewielki.

Przy stałym strumieniu wzbudzenia wzrost napięcia zasilania powoduje wzrost prędkości obrotowej. Spadek napięcia zasilania powoduje zmniejszenie prędkości.

Ponieważ strumień magnetyczny jest prawie stały, a spadek prędkości przy wzroście obciążenia jest niewielki, jeśli w obwodzie twornika nie ma dużej rezystancji dodatkowej.

Część energii jest tracona w rezystorze w postaci ciepła, więc sprawność napędu spada. Metoda jest prosta, ale nieekonomiczna przy dłuższej pracy.

Powierzchnię oblicza się ze wzoru: długość razy szerokość. Dla pokoju 4 m × 3 m powierzchnia wynosi 12 m².

Ponieważ zalecenie mówi o jednym gnieździe na każde 4 do 6 m². Dla 12 m² daje to od 2 do 3 gniazd podwójnych.

Oznacza to, że nawet jeśli z obliczeń wynikałoby jedno gniazdo, należy zamontować co najmniej dwa gniazda podwójne.

Minimalną liczbę gniazd otrzymuje się, dzieląc powierzchnię przez większą wartość, czyli przez 6 m².

Maksymalną liczbę gniazd otrzymuje się, dzieląc powierzchnię przez mniejszą wartość, czyli przez 4 m².

Gniazdo pojedyncze ma jedno miejsce do podłączenia wtyczki, a podwójne dwa. W tym pytaniu liczy się liczbę gniazd podwójnych jako całych elementów instalacyjnych.

Należy zsumować moce znamionowe wszystkich odbiorników. W tym zadaniu: 100 W + 200 W + 2000 W + 300 W + 200 W = 2800 W.

Służy do oszacowania, jaka część urządzeń będzie pracowała jednocześnie. Pozwala zmniejszyć moc przyjmowaną do obliczeń w stosunku do sumy mocy zainstalowanej.

Moc zainstalowaną mnoży się przez współczynnik jednoczesności. Dla 2800 W i współczynnika 0,4 otrzymuje się 1120 W.

Dla odbiornika jednofazowego przyjmuje się wzór I = P / U. Przy napięciu 230 V moc 3680 W odpowiada prądowi około 16 A.

Zabezpieczenie musi wytrzymać normalną pracę obwodu, ale jednocześnie chronić przewody przed przeciążeniem. Dlatego dobiera się je według dopuszczalnego prądu i mocy obwodu.

Im większa moc odbiorników, tym większy prąd płynie w obwodzie. Dla napięcia 230 V moc można oszacować ze wzoru P = U × I.

Trzeba sprawdzić, czy należy uwzględnić współczynnik jednoczesności, napięcie zasilania oraz tabelę dopuszczalnych mocy. W zadaniach testowych kluczowe jest stosowanie danych podanych w treści.

Podczas rozruchu silnik indukcyjny pobiera bardzo duży prąd rozruchowy. Ten prąd powoduje spadki napięcia na przewodach, transformatorze i innych impedancjach źródła zasilania.

Lampa rtęciowa pracuje dzięki łukowi elektrycznemu w parach rtęci. Gdy napięcie spadnie zbyt mocno, łuk przestaje być podtrzymywany i lampa się wyłącza.

Nie. Jednorazowe, krótkotrwałe obniżenie napięcia zwykle powoduje zgaśnięcie lampy, a nie jej uszkodzenie.

Dławik ogranicza prąd lampy i stabilizuje wyładowanie. Jest potrzebny, ponieważ lampa wyładowcza po zapłonie nie ogranicza sama skutecznie prądu.

Po nagrzaniu w lampie panuje wysokie ciśnienie par rtęci, co utrudnia ponowny zapłon. Lampa musi częściowo ostygnąć, aby mogła ponownie się załączyć.

Zapad napięcia jest krótkotrwałym zaburzeniem napięcia, często wywołanym nagłym dużym poborem prądu. Spadek napięcia na przewodach jest zjawiskiem wynikającym z przepływu prądu przez rezystancję i reaktancję przewodów.

Można zastosować softstart, falownik, rozruch gwiazda-trójkąt, wydzielone zasilanie dla silnika i oświetlenia albo zwiększyć przekroje przewodów i moc źródła zasilania.

Ma większe wymiary i bardziej rozbudowany kształt niż izolator niskonapięciowy. Charakterystyczne są klosze lub karby zwiększające drogę upływu.

Wyższe napięcie łatwiej powoduje przeskok lub upływ prądu po powierzchni izolatora. Dłuższa droga upływu zmniejsza to ryzyko, szczególnie przy wilgoci i zabrudzeniach.

Izolator średniego napięcia ma większą wytrzymałość elektryczną, większe odstępy izolacyjne i zwykle bardziej rozbudowany profil. Izolatory niskiego napięcia są mniejsze i prostsze konstrukcyjnie.

Podtrzymuje przewód oraz izoluje go elektrycznie od słupa lub konstrukcji wsporczej. Musi jednocześnie przenosić obciążenia mechaniczne przewodu.

Najczęściej z porcelany, szkła lub materiałów kompozytowych. Materiał musi mieć dużą wytrzymałość elektryczną i odporność na warunki atmosferyczne.

Oznacza wartość napięcia, dla której linia i jej osprzęt są projektowane do normalnej pracy. Elementy linii, w tym izolatory, muszą być dobrane do tej klasy napięcia.

Pole szczątkowe wytwarza początkowe, niewielkie napięcie w tworniku. To napięcie zasila uzwojenie wzbudzenia i uruchamia proces samowzbudzenia.

Prądnica nie wzbudzi się, czyli nie osiągnie napięcia wyjściowego. Sam obrót twornika nie wystarczy, jeśli nie ma początkowego pola magnetycznego.

Nie. Prądnica zwykle nadaje się do dalszej eksploatacji po ponownym namagnesowaniu biegunów przez krótkotrwałe zasilenie uzwojenia wzbudzenia z zewnętrznego źródła prądu stałego.

Uzwojenie wzbudzenia zasila się chwilowo z niezależnego źródła prądu stałego. Dzięki temu odtwarza się magnetyzm szczątkowy potrzebny do późniejszej pracy bocznikowej.

Jeżeli prąd wzbudzenia popłynie w niewłaściwym kierunku, wytworzone pole magnetyczne będzie przeciwne do pola szczątkowego. Może je wtedy osłabić lub całkowicie znieść.

Potrzebne są: obecność magnetyzmu szczątkowego, właściwa biegunowość połączeń uzwojenia wzbudzenia, odpowiednia prędkość obrotowa oraz właściwa rezystancja obwodu wzbudzenia.

Po likwidacji pola szczątkowego nie powstaje początkowe napięcie potrzebne do zasilenia uzwojenia wzbudzenia. Bez tego proces samowzbudzenia nie może się rozpocząć.