Pytania pomocnicze - ELE.01

Litera B oznacza charakterystykę zadziałania wyłącznika. Wyłączniki typu B stosuje się głównie w obwodach o małych prądach rozruchowych, np. oświetleniowych i gniazdowych.

Liczba oznacza prąd znamionowy wyłącznika nadprądowego wyrażony w amperach. B16 oznacza więc prąd znamionowy 16 A.

Prąd znamionowy określa dopuszczalny prąd pracy urządzenia, a napięcie znamionowe określa napięcie, przy którym urządzenie jest przeznaczone do pracy.

Zabezpieczenie ma chronić przewód przed przegrzaniem. Zbyt duży prąd znamionowy wyłącznika może nie odłączyć obwodu na czas i dopuścić do uszkodzenia izolacji przewodu.

Chroni obwód przed skutkami przeciążenia i zwarcia. W razie przekroczenia dopuszczalnych warunków pracy samoczynnie odłącza zasilanie.

Nie. W oznaczeniu B16 liczba 16 nie oznacza mocy, lecz prąd znamionowy równy 16 A.

Symbol IΔn oznacza znamionowy prąd różnicowy, czyli wartość prądu upływu, przy której wyłącznik powinien zadziałać.

In oznacza prąd znamionowy obciążenia, który może płynąć przez wyłącznik w normalnej pracy. IΔn oznacza prąd różnicowy powodujący zadziałanie zabezpieczenia.

0,01 A to 10 mA, ponieważ 1 A = 1000 mA.

Porównuje prąd wpływający i wypływający z obwodu. Jeśli pojawi się różnica, może to oznaczać upływ prądu do ziemi lub przez ciało człowieka.

Chroni przed skutkami porażenia prądem oraz ogranicza ryzyko pożaru spowodowanego prądami upływowymi.

Takie wartości dotyczą zwykle prądu znamionowego torów prądowych wyłącznika. Prąd różnicowy ma osobne oznaczenie IΔn i zwykle podawany jest w amperach lub miliamperach.

Należy znaleźć oznaczenie IΔn. Im mniejsza wartość IΔn, tym większa czułość wyłącznika na prądy upływowe.

Litera D oznacza połączenie uzwojenia górnego napięcia w trójkąt, litera y oznacza połączenie uzwojenia dolnego napięcia w gwiazdę. Cyfra 5 określa przesunięcie fazowe według oznaczenia zegarowego.

Pierwsza litera oznaczenia grupy połączeń dotyczy uzwojenia górnego napięcia. W zapisie Dy5 jest to litera D, czyli trójkąt.

Druga litera oznaczenia dotyczy uzwojenia dolnego napięcia. W zapisie Dy5 jest to y, czyli gwiazda.

Połączenie w gwiazdę oznacza się literą Y lub y, a połączenie w trójkąt literą D lub d. Wielka litera zwykle odnosi się do strony wyższego napięcia.

Grupa połączeń informuje o sposobie połączenia uzwojeń i przesunięciu fazowym między napięciami. Jest to ważne przy doborze, podłączaniu i pracy równoległej transformatorów.

W połączeniu w trójkąt końce uzwojeń fazowych są połączone kolejno w zamknięty obwód. Taki układ oznacza się literą D lub d.

W połączeniu w gwiazdę początki lub końce trzech uzwojeń fazowych są połączone w jeden punkt wspólny. Taki układ oznacza się literą Y lub y.

Uzwojenie przewodzi prąd i wytwarza lub odbiera strumień magnetyczny. Dzięki temu energia elektryczna jest przekazywana między obwodami bez bezpośredniego połączenia galwanicznego.

Uzwojenie pierwotne jest podłączone do źródła zasilania, a wtórne do odbiornika lub sieci wyjściowej. Różnica liczby zwojów decyduje o zmianie napięcia.

Uzwojenie ma postać cewek lub warstw przewodu nawiniętych wokół kolumn. Rdzeń jest wykonany z pakietu blach ferromagnetycznych i tworzy drogę dla strumienia magnetycznego.

Konserwator kompensuje zmiany objętości oleju wynikające ze zmian temperatury. Zwykle ma postać cylindrycznego zbiornika umieszczonego nad kadzią transformatora.

Przełącznik zaczepów pozwala zmieniać liczbę czynnych zwojów uzwojenia. Dzięki temu można regulować napięcie wyjściowe transformatora.

Izolacja zapobiega zwarciom między zwojami, między uzwojeniami oraz między uzwojeniem a rdzeniem. Jej uszkodzenie może prowadzić do przegrzania i awarii transformatora.

Po prętach przewodzących połączonych na końcach pierścieniami zwierającymi. Wirnik klatkowy nie ma komutatora ani pierścieni ślizgowych.

Silnik klatkowy ma wirnik z prętami zwartymi pierścieniami, bez wyprowadzeń na zewnątrz. Silnik pierścieniowy ma uzwojony wirnik i pierścienie ślizgowe umożliwiające dołączenie rezystancji rozruchowej.

Ponieważ pręty wirnika połączone pierścieniami zwierającymi tworzą konstrukcję podobną do klatki. Stąd nazwa „klatka wirnika”.

Prądy w wirniku indukują się bezpośrednio pod wpływem pola magnetycznego stojana. Nie ma potrzeby doprowadzania prądu przez szczotki, komutator ani pierścienie ślizgowe.

Wirnik silnika prądu stałego ma komutator, czyli segmentowy pierścień współpracujący ze szczotkami. Wirnik klatkowy nie ma komutatora.

Łączą końce prętów wirnika, tworząc zamknięte obwody dla prądów indukowanych. Dzięki temu może powstać moment obrotowy.

Element grzejny podczas pracy silnie się nagrzewa. Materiał musi wytrzymać tę temperaturę bez stopienia, odkształcenia lub szybkiego uszkodzenia.

Miedź ma bardzo małą rezystancję, więc dobrze przewodzi prąd i słabo nagrzewa się jako opornik. Stosuje się ją głównie na przewody, a nie na elementy grzejne.

Prąd przepływa przez materiał o odpowiedniej rezystancji, a energia elektryczna zamienia się w ciepło. Zjawisko to wynika z wydzielania ciepła Joule’a.

Materiał przewodzący ma małą rezystancję i służy do przesyłania prądu z małymi stratami. Materiał oporowy ma większą rezystancję i może celowo wydzielać ciepło.

Wolfram stosuje się między innymi w żarnikach żarówek, elektrodach spawalniczych TIG oraz elementach odpornych na wysoką temperaturę i łuk elektryczny.

Chromonikiel jest stopem oporowym odpornym na wysoką temperaturę i utlenianie. Dlatego często stosuje się go w grzałkach, opornicach i urządzeniach grzejnych.

Stal krzemowa ma dobre właściwości magnetyczne i mniejsze straty energii podczas przemagnesowywania. Dodatek krzemu zmniejsza nagrzewanie rdzenia i poprawia sprawność transformatora.

Rdzeń prowadzi strumień magnetyczny między uzwojeniem pierwotnym i wtórnym. Dzięki temu energia może być przekazywana przez pole magnetyczne.

Cienkie, izolowane blachy ograniczają prądy wirowe. Dzięki temu rdzeń mniej się nagrzewa i zmniejszają się straty energii.

Są to straty energii powstające głównie przez histerezę magnetyczną i prądy wirowe. Objawiają się nagrzewaniem rdzenia podczas pracy transformatora.

Miedź stosuje się przede wszystkim na uzwojenia, ponieważ bardzo dobrze przewodzi prąd elektryczny. Rdzeń wymaga materiału o dobrych właściwościach magnetycznych, czyli stali krzemowej.

To stal przeznaczona do pracy w obwodach magnetycznych urządzeń elektrycznych. Najczęściej jest to stal krzemowa używana na rdzenie transformatorów i maszyn elektrycznych.

Należy sprawdzić, czy uzwojenie wzbudzenia jest połączone równolegle z twornikiem. Jeśli zaciski A1-A2 i E1-E2 są zasilane z tych samych przewodów, jest to układ bocznikowy.

A1 i A2 oznaczają zaciski uzwojenia twornika. Przez twornik płynie główny prąd roboczy silnika.

E1 i E2 oznaczają zaciski uzwojenia wzbudzenia. Uzwojenie to wytwarza pole magnetyczne potrzebne do pracy silnika.

W silniku bocznikowym uzwojenie wzbudzenia jest połączone równolegle z twornikiem. W silniku szeregowym uzwojenie wzbudzenia jest połączone szeregowo z twornikiem.

Ponieważ prąd wzbudzenia zależy głównie od napięcia zasilania, a nie od prądu obciążenia. Strumień magnetyczny jest więc stosunkowo stały.

W silniku bocznikowym twornik i wzbudzenie są zasilane z tego samego źródła. W silniku obcowzbudnym uzwojenie wzbudzenia ma osobne, niezależne źródło zasilania.

Zanik wzbudzenia może spowodować niebezpieczny wzrost prędkości obrotowej. Dlatego obwód wzbudzenia powinien być sprawny przed uruchomieniem silnika.

Służy do pomiaru prędkości obrotowej wału. Jej sygnał może być wykorzystany do kontroli lub automatycznej regulacji prędkości silnika.

Napięcie wyjściowe prądnicy tachometrycznej jest w przybliżeniu proporcjonalne do prędkości obrotowej. Większa prędkość oznacza większe napięcie.

Nie. Prądnica tachometryczna mierzy prędkość obrotową, a nie przyspieszenie kątowe ani liniowe.

Najczęściej podaje się ją w obrotach na minutę, czyli obr/min. W obliczeniach technicznych może być też wyrażana jako prędkość kątowa w rad/s.

Ponieważ podczas obrotu wytwarza napięcie zależne od prędkości wału. Dzięki temu wartość napięcia można przeliczyć na prędkość obrotową.

Prędkość obrotowa określa, jak szybko obraca się wał. Przyspieszenie w ruchu obrotowym określa, jak szybko zmienia się ta prędkość.

Po płaskim kształcie i równoległym ułożeniu oddzielnie izolowanych żył połączonych cienkim mostkiem izolacji. Nie ma wspólnej zewnętrznej powłoki.

YDY ma wspólną powłokę zewnętrzną obejmującą wszystkie żyły. DYt ma żyły ułożone obok siebie i połączone tylko cienką częścią izolacji.

YKY to kabel energetyczny z mocniejszą powłoką zewnętrzną, często przeznaczony do trudniejszych warunków, np. do układania w ziemi. Rysunek pokazuje lekki płaski przewód instalacyjny.

Stosowano je w instalacjach stałych, szczególnie pod tynkiem. Obecnie częściej spotyka się przewody YDY lub YDYp.

Litera Y oznacza izolację lub powłokę wykonaną z polwinitu, czyli PVC.

Przewód instalacyjny jest przeznaczony do ułożenia na stałe i zwykle ma żyły jednodrutowe. Przewód giętki ma żyły wielodrutowe i jest stosowany do odbiorników przenośnych.