Pytania pomocnicze - ELM.02

Watomierz mierzy moc czynną w watach, a woltomierz mierzy napięcie w woltach. Woltomierz samodzielnie nie określa rzeczywistego poboru mocy.

Moc czynna zależy także od prądu oraz, w obwodach AC, od przesunięcia fazowego między napięciem i prądem. Dlatego potrzebny jest pomiar uwzględniający kilka wielkości.

Moc czynna jest wyrażana w watach, oznaczanych symbolem W.

Waromierz mierzy moc bierną, której jednostką jest war. Nie służy do pomiaru mocy czynnej.

Moc czynna w takim obwodzie wynosi P = U · I · cosφ, gdzie U i I są wartościami skutecznymi, a cosφ to współczynnik mocy.

Obwód prądowy watomierza włącza się szeregowo z odbiornikiem, a obwód napięciowy równolegle do odbiornika.

Moc czynna jest zamieniana na użyteczną energię, np. ciepło lub pracę mechaniczną. Moc bierna krąży między źródłem a odbiornikiem i jest związana głównie z polami elektrycznymi lub magnetycznymi.

Sygnał wejściowy jest podany na wejście nieodwracające oznaczone znakiem „+”. Wejście odwracające „−” jest połączone z dzielnikiem rezystorowym w pętli sprzężenia zwrotnego.

Wzmocnienie napięciowe wynosi Ku = 1 + R2/R1. Rezystor R2 znajduje się zwykle w sprzężeniu zwrotnym między wyjściem a wejściem „−”.

Ponieważ sygnał wejściowy jest podawany na wejście „+”, więc sygnał wyjściowy ma tę samą fazę co wejściowy. Brak odwrócenia fazy oznacza dodatni znak wzmocnienia.

We wzmacniaczu nieodwracającym sygnał podaje się na wejście „+”, a wzmocnienie wynosi 1 + R2/R1. We wzmacniaczu odwracającym sygnał podaje się przez rezystor na wejście „−”, a wzmocnienie ma znak ujemny.

R1 i R2 tworzą dzielnik napięcia w pętli ujemnego sprzężenia zwrotnego. Ich stosunek decyduje o wartości wzmocnienia napięciowego.

Część sygnału wyjściowego jest doprowadzana z powrotem na wejście odwracające. Dzięki temu układ pracuje stabilniej, a jego wzmocnienie zależy głównie od rezystorów zewnętrznych.

Tak. Gdy R2 = 0 lub układ pracuje jako wtórnik napięciowy, wzmocnienie wynosi Ku = 1. Taki układ nie wzmacnia napięcia, ale zapewnia dużą rezystancję wejściową i małą wyjściową.

Ponieważ amperomierz i woltomierz stają się częścią badanego obwodu. Ich rezystancje powodują spadki napięcia lub dodatkowe prądy, które zmieniają wynik obliczony z prawa Ohma.

Najczęściej stosuje się układ z poprawnym pomiarem napięcia, w którym woltomierz jest podłączony bezpośrednio do mierzonego rezystora. Jest to korzystne, gdy rezystancja badanego elementu jest dużo mniejsza od rezystancji wejściowej woltomierza.

Oznacza to, że pobiera bardzo mały prąd z obwodu. Dzięki temu w niewielkim stopniu zakłóca mierzony układ.

Amperomierz włącza się szeregowo, więc jego rezystancja powoduje dodatkowy spadek napięcia. Im mniejsza rezystancja amperomierza, tym mniejszy wpływ na obwód.

Jest istotny przy pomiarze małych rezystancji, gdy rezystancja amperomierza jest porównywalna z rezystancją badanego elementu. Wtedy zmierzona wartość może być zauważalnie zawyżona.

Mierzy się napięcie na elemencie oraz prąd płynący w obwodzie, a następnie korzysta ze wzoru R = U / I. Dokładność zależy od sposobu podłączenia mierników.

Prąd płynący przez woltomierz jest wtedy bardzo mały w porównaniu z prądem płynącym przez badany rezystor. Dodatkowe obciążenie obwodu przez woltomierz jest więc niewielkie.

Jest to najmniejszy zakres, który obejmuje mierzoną wartość. Dzięki temu wskazówka wychyla się prawie do końca skali, a błąd względny odczytu jest najmniejszy.

Pomiar będzie niemożliwy lub błędny, bo napięcie przekroczy zakres przyrządu. W skrajnym przypadku można uszkodzić woltomierz.

Na zakresie 0–200 V wskazówka wychyli się tylko nieznacznie, co utrudnia dokładny odczyt. Ponadto błąd graniczny przyrządu jest zwykle liczony od końca zakresu.

Klasa dokładności określa dopuszczalny błąd jako procent wartości końcowej zakresu. Im większy wybrany zakres, tym większy możliwy błąd bezwzględny.

Należy wybrać najmniejszy dostępny zakres, który jest większy lub równy spodziewanemu napięciu. Jeśli wartość napięcia jest nieznana, zaczyna się od najwyższego zakresu.

Duże wychylenie pozwala dokładniej odczytać wartość ze skali. Przy małym wychyleniu niewielki błąd odczytu daje duży błąd względny.

NOP oznacza No Operation, czyli instrukcję niewykonującą żadnej operacji na danych. Procesor tylko pobiera ją, wykonuje formalnie i przechodzi do kolejnej instrukcji.

Nie. Instrukcja NOP nie zmienia akumulatora, rejestrów roboczych ani flag procesora.

W klasycznym 8051 instrukcja NOP trwa 1 cykl maszynowy. Przy zegarze 12 MHz odpowiada to około 1 µs.

Najczęściej stosuje się ją do bardzo krótkich opóźnień, wyrównania kodu, debugowania lub pozostawienia miejsca na późniejsze modyfikacje programu.

Nie. NOP nie jest instrukcją skoku. Po jej wykonaniu mikrokontroler przechodzi do następnej instrukcji w pamięci programu.

NOP nie zmienia żadnych danych, natomiast instrukcja przesunięcia bitowego modyfikuje zawartość rejestru, np. przesuwa bity akumulatora w lewo lub w prawo.

NOP nie wykonuje operacji na danych, ale procesor nadal musi ją pobrać i przejść do kolejnej instrukcji. Dlatego zajmuje określony czas wykonania.

Ponieważ wiązka elektronów nadal porusza się poziomo, ale nie jest przesuwana w pionie. Cały obraz zostaje więc skupiony w jednej poziomej linii.

Odchylanie poziome przesuwa wiązkę od lewej do prawej strony ekranu, a pionowe przesuwa ją z góry na dół. Oba układy są potrzebne do utworzenia pełnego rastra obrazu.

Przy zaniku odchylania poziomego obraz może nie pojawić się wcale albo może wystąpić pionowa linia, jeśli pozostałe układy nadal pracują. W praktyce często zanika też wysokie napięcie kineskopu.

Skupiona wiązka elektronów pada stale na wąski fragment luminoforu. Może to doprowadzić do trwałego wypalenia śladu na ekranie.

Sprawdza się zasilanie układu odchylania pionowego, układ scalony wzmacniacza, kondensatory elektrolityczne, połączenia cewek oraz luty w tej części odbiornika.

Dekoder kolorów odpowiada za odtwarzanie informacji barwnej, a nie za geometrię rastra. Jego uszkodzenie powodowałoby problemy z kolorem, a nie zwężenie obrazu do jednej linii.

Wzmacniacz p.cz. fonii dotyczy toru dźwięku. Awaria tego bloku powodowałaby problemy z głosem, a nie z odchylaniem wiązki na ekranie.

Najpierw oblicza się wartość obniżki, np. 20% z 120 zł to 24 zł. Następnie odejmuje się ją od ceny początkowej: 120 zł - 24 zł = 96 zł.

Należy zsumować koszt części oraz koszt robocizny. W tym przypadku: 96 zł za moduł regenerowany + 44 zł robocizny = 140 zł.

Moduł nowy ma pełną cenę katalogową, a regenerowany jest zwykle tańszy, ponieważ został naprawiony lub odnowiony. W zadaniu moduł regenerowany kosztuje o 20% mniej niż nowy.

Koszt części i koszt robocizny są różnymi składnikami ceny usługi. Oddzielne ich zapisanie ułatwia sprawdzenie poprawności obliczeń i uzasadnienie ceny dla klienta.

Cena po obniżce o 20% stanowi 80% ceny początkowej. Można więc obliczyć: 120 zł × 0,8 = 96 zł.

Należy wartość materiałów pomnożyć przez 50%, czyli przez 0,5. Dla materiałów o wartości 2 000 zł koszt montażu wynosi 1 000 zł.

Trzeba dodać koszt materiałów i koszt montażu. W tym zadaniu: 2 000 zł + 1 000 zł = 3 000 zł netto.

Cenę netto mnoży się przez 1,22. Oznacza to dodanie 22% podatku do wartości podstawowej.

Kwota 3 000 zł jest sumą materiałów i montażu bez podatku VAT. Pytanie dotyczy całkowitych wydatków, więc trzeba doliczyć VAT.

Można tak zrobić, ale jeśli obie pozycje mają tę samą stawkę VAT, prościej dodać je netto i dopiero od sumy obliczyć VAT. Wynik będzie taki sam.

Najczęstszy błąd to pominięcie VAT albo obliczenie VAT tylko od materiałów, a nie od całej wartości materiałów i montażu.

Jest to znak ostrzegający przed promieniowaniem laserowym. Informuje o ryzyku uszkodzenia wzroku przez bezpośrednią lub odbitą wiązkę lasera.

Oko skupia wiązkę światła na małej powierzchni siatkówki. Może to doprowadzić do trwałego uszkodzenia wzroku nawet przy krótkiej ekspozycji.

Najważniejsze są okulary ochronne przeznaczone do konkretnej długości fali i mocy lasera. W razie potrzeby stosuje się także osłony i ekrany ochronne.

Nie. Zwykłe okulary korekcyjne nie są środkiem ochrony przed laserem, chyba że mają specjalne filtry ochronne o odpowiednich parametrach.

Lasery występują m.in. w napędach optycznych, drukarkach laserowych, urządzeniach światłowodowych, czujnikach optycznych i sprzęcie pomiarowym.

W światłowodzie może być obecne niewidzialne promieniowanie laserowe, najczęściej podczerwone. Brak widocznego światła nie oznacza braku zagrożenia dla oczu.

Filtr może zatrzymywać wybrane zanieczyszczenia, ale nie wytwarza ani nie dostarcza tlenu. Przy niedoborze tlenu jego użycie nie zapewnia bezpiecznego oddychania.

Sprzęt filtrujący oczyszcza powietrze z otoczenia. Sprzęt izolujący dostarcza powietrze z niezależnego źródła, dlatego nadaje się do atmosfery ubogiej w tlen.

Sama maska pełna nie wystarcza, gdy w atmosferze brakuje tlenu. Może chronić twarz i drogi oddechowe tylko wtedy, gdy jest połączona z odpowiednim filtrem lub źródłem powietrza.

Może powodować osłabienie, zawroty głowy, zaburzenia świadomości, utratę przytomności i zatrzymanie oddechu. Ryzyko rośnie szczególnie w przestrzeniach zamkniętych.

Trzeba sprawdzić, czy powietrze zawiera wystarczającą ilość tlenu i czy nie ma substancji niebezpiecznych. Bez takiej oceny nie można dobrać właściwych środków ochrony.

Należy wybrać sprzęt dostarczający powietrze z niezależnego źródła. Środki filtrujące są niewystarczające, ponieważ nie uzupełniają tlenu.