Pytania pomocnicze - ELM.03

Cząsteczki gazu poruszają się wolniej i słabiej uderzają w ścianki zbiornika. Skutkiem jest mniejsze ciśnienie.

Prawa gazowe odnoszą się do temperatury bezwzględnej. Użycie stopni Celsjusza może dać błędne obliczenia i wnioski.

Przy stałym V równanie upraszcza się do p/T = const. Oznacza to, że ciśnienie zmienia się proporcjonalnie do temperatury bezwzględnej.

Pozwala przewidywać zmiany ciśnienia w zbiornikach i przewodach przy nagrzewaniu lub chłodzeniu powietrza. Jest ważna przy eksploatacji i diagnostyce instalacji.

Trzeba uważnie sprawdzić, która wielkość jest podana jako niezmienna. Od tego zależy, czy analizujemy zmianę ciśnienia, czy objętości.

Manometr służy do pomiaru ciśnienia gazu w układzie. Dzięki niemu można zaobserwować spadek ciśnienia po obniżeniu temperatury przy stałej objętości.

Nie, sama granica 0°C nie ma tu szczególnego znaczenia. Liczy się temperatura w kelwinach i ogólna zależność: niższa temperatura przy stałej objętości oznacza niższe ciśnienie.

Oznacza to, że miernik podaje taką wartość napięcia przemiennego, która daje taki sam efekt energetyczny jak napięcie stałe o tej samej wartości. Nie pokazuje jednej chwilowej wartości przebiegu.

Bo wartość chwilowa cały czas się zmienia wraz z przebiegiem sinusoidalnym. Taki wynik byłby mało użyteczny do oceny pracy urządzenia.

Wartość maksymalna to najwyższa wartość osiągana przez przebieg, a skuteczna opisuje jego działanie energetyczne. Dla sinusoidy wartość maksymalna jest około 1,41 razy większa od skutecznej.

Podawane 230 V to wartość skuteczna. Wartość maksymalna tego napięcia wynosi około 325 V.

Ponieważ dla pełnego przebiegu sinusoidalnego dodatnia i ujemna połówka znoszą się, więc wartość średnia wynosi 0 V. Nie oddaje to rzeczywistego działania napięcia na odbiornik.

Przy pomiarach instalacji elektrycznych, doborze urządzeń, analizie zasilania i odczycie parametrów z dokumentacji technicznej. To podstawowa wartość używana w praktyce elektrotechnicznej.

Czujnik magnetyczny reaguje na pole magnetyczne, najczęściej pochodzące od magnesu trwałego. Dzięki temu może wykrywać położenie elementu bez kontaktu mechanicznego.

Bardzo często stosuje się je w siłownikach pneumatycznych do wykrywania położenia tłoka. Używa się ich także w osłonach, drzwiach i układach sygnalizacji położenia.

Czujnik magnetyczny wykrywa pole magnetyczne lub magnes, a indukcyjny wykrywa głównie obiekty metalowe. To dwa różne zjawiska fizyczne i różne zastosowania.

Czujnik magnetyczny działa dzięki polu magnetycznemu, natomiast pojemnościowy wykrywa zmianę pojemności elektrycznej w pobliżu obiektu. Pojemnościowy może wykrywać także materiały niemetalowe.

Czujnik optyczny wykorzystuje światło, a magnetyczny pole magnetyczne. Optyczny wymaga drogi optycznej, natomiast magnetyczny zwykle współpracuje z magnesem.

Najczęściej spotyka się kontaktrony oraz czujniki Halla. Oba rozwiązania służą do wykrywania obecności pola magnetycznego, ale różnią się budową i sposobem generowania sygnału.

Ponieważ tłok może mieć wbudowany magnes, a czujnik montuje się na zewnątrz korpusu siłownika. Umożliwia to bezdotykowe i szybkie wykrywanie położenia.

Dwa jednakowe rezystory połączone szeregowo dzielą napięcie zasilania na połowę. Przy zasilaniu 10 V w punkcie środkowym otrzymujemy około 5 V.

Przerwa powoduje brak przepływu prądu w danej gałęzi. Wtedy napięcia w układzie wyznaczają tylko pozostałe, nadal połączone elementy.

Zwarcie diody praktycznie łączy dwa punkty obwodu bez oporu. Napięcie między tymi punktami spada wtedy do wartości bliskiej 0 V.

Jeśli dolny rezystor jest zwarty, punkt środkowy zostaje ściągnięty do potencjału dolnego bieguna. Napięcie wyjściowe będzie wtedy bliskie 0 V.

Przy przerwie w dolnym rezystorze punkt środkowy nie ma połączenia z minusem przez ten element. Jego potencjał rośnie w stronę napięcia zasilania.

Zwrot napięcia określa kolejność odejmowania potencjałów. Ta sama różnica potencjałów może mieć znak dodatni lub ujemny zależnie od kierunku pomiaru.

Najpierw mierzy się napięcie zasilania, potem napięcia w węzłach względem punktu odniesienia. Dodatkowo można sprawdzić ciągłość gałęzi i stan diody przy wyłączonym zasilaniu.

To liczba kolejnych stanów, które licznik przyjmuje przed powrotem do stanu początkowego. Jest to inaczej moduł licznika.

Trzeba odczytać kolejne kombinacje stanów wyjść po impulsach zegarowych i sprawdzić, po ilu stanach sekwencja zaczyna się powtarzać. Liczba tych stanów to cykl zliczania.

Trzy wyjścia pozwalają maksymalnie na 8 stanów, ale licznik może być celowo ograniczony do mniejszej liczby stanów. Wtedy jest to licznik o skróconym cyklu, np. modulo 6.

We jest sygnałem zegarowym, który wyzwala zmianę stanu licznika. Każdy impuls powoduje przejście do następnego stanu.

Najczęściej zmienia się wyjście QA, ponieważ zwykle odpowiada najmłodszemu bitowi. Kolejne wyjścia zmieniają się coraz rzadziej.

Wszystkie wyjścia przyjmują ponownie tę samą kombinację stanów, od której rozpoczęto analizę. Od tego momentu przebiegi zaczynają się powtarzać.

Najczęściej myli się liczbę impulsów wejściowych z cyklem zliczania. Poprawnie należy liczyć unikalne stany wyjść, a nie same impulsy.

Oznacza najmniejszą zmianę sygnału analogowego, np. napięcia, którą sterownik PLC może rozróżnić po przetworzeniu na wartość cyfrową.

Liczbę poziomów oblicza się ze wzoru 2^n, gdzie n to liczba bitów przetwornika. Dla 8 bitów jest to 256 poziomów.

Zakres 10 V dzieli się przez 256 poziomów. Wynik to około 0,039 V, czyli 39 mV, co zaokrągla się do około 40 mV.

Należy podzielić maksymalny zakres sygnału przez podaną rozdzielczość. Otrzymaną liczbę poziomów porównuje się z potęgami liczby 2.

Rozdzielczość napięciowa będzie mniejsza, czyli przetwornik będzie dokładniej rozróżniał małe zmiany napięcia.

Sygnał analogowy może przyjmować płynnie zmieniające się wartości, np. 0–10 V. Sygnał cyfrowy jest reprezentowany jako liczba zapisana w bitach.

W trybie X/Y oscyloskop przedstawia zależność jednego sygnału od drugiego, a nie od czasu. Jeden kanał steruje osią poziomą, drugi osią pionową.

Ponieważ potrzebny jest wykres prądu w funkcji napięcia. Tryb X/Y pozwala przedstawić dwie wielkości elektryczne względem siebie bez osi czasu.

W trybie X/T oś pozioma oznacza czas, a ekran pokazuje przebieg czasowy. W trybie X/Y oś pozioma jest sterowana sygnałem z jednego kanału, a pionowa z drugiego.

Najczęściej mierzy się spadek napięcia na rezystorze szeregowym. Z prawa Ohma wynika, że napięcie na tym rezystorze jest proporcjonalne do prądu.

Oznacza zależność natężenia prądu I od napięcia U. Dla diody pokazuje, jak zmienia się prąd przy zmianie napięcia w kierunku przewodzenia lub zaporowym.

Dioda nie spełnia prawa Ohma w prosty sposób jak rezystor. Po przekroczeniu napięcia progowego jej prąd rośnie bardzo szybko.

Tryby AC i DC dotyczą sprzężenia wejścia oscyloskopu. DC pokazuje składową stałą i zmienną, a AC odcina składową stałą, ale nie służy do tworzenia charakterystyki I = f(U).

Składowa stała to część napięcia, która nie zmienia się w czasie lub stanowi średni poziom przebiegu. Na oscyloskopie objawia się jako przesunięcie przebiegu względem poziomu 0 V.

Składowa zmienna to część napięcia, która zmienia się w czasie, np. sinusoidalnie. Może być nałożona na napięcie stałe.

Tryb DC przepuszcza zarówno składową stałą, jak i zmienną. Dzięki temu można odczytać rzeczywisty poziom napięcia względem zera.

W trybie AC składowa stała jest odcinana przez kondensator wejściowy. Na ekranie pozostaje głównie składowa zmienna sygnału.

Tryb GND służy do ustawienia poziomu odniesienia 0 V na ekranie. Nie służy do pomiaru badanego napięcia.

ADD to funkcja matematyczna dodająca przebiegi z dwóch kanałów oscyloskopu. Nie określa sposobu sprzężenia wejścia z mierzonym sygnałem.

Taki przebieg ma kształt sinusoidy, ale jest przesunięty w górę lub w dół względem osi 0 V. Wartość przesunięcia odpowiada składowej stałej.

Połączenie śrubowe rozpoznaje się po obecności śruby, łba śruby, trzpienia oraz często nakrętki i podkładek. Charakterystyczne jest to, że element gwintowany przechodzi przez łączone części.

Ponieważ można je rozkręcić i ponownie zmontować bez niszczenia łączonych elementów. Wystarczy odkręcić nakrętkę lub śrubę.

W połączeniu śrubowym występuje gwint i najczęściej nakrętka, a połączenie można rozłączyć. Połączenie nitowane jest zwykle nierozłączne, a nit jest zakuwany.

Połączenie śrubowe wykonuje się za pomocą elementów gwintowanych, natomiast spawane przez miejscowe stopienie materiału. Połączenie spawane jest zazwyczaj nierozłączne.

Podkładki rozkładają nacisk śruby lub nakrętki na większą powierzchnię. Mogą też chronić powierzchnię elementu i zabezpieczać połączenie przed luzowaniem.

Stosuje się m.in. nakrętki samohamowne, podkładki sprężyste, zawleczki, przeciwnakrętki albo kleje do gwintów. Dobór zabezpieczenia zależy od drgań i warunków pracy.

Elementy CMOS mają bardzo cienkie warstwy izolacyjne, które mogą zostać przebite przez niewielki ładunek elektrostatyczny. Uszkodzenie może nastąpić nawet wtedy, gdy człowiek nie odczuje wyładowania.

Opaska uziemiająca odprowadza ładunki elektrostatyczne z ciała pracownika do ziemi. Chroni wrażliwe elementy elektroniczne przed uszkodzeniem ESD.

Nie. Buty z izolowaną podeszwą mogą ograniczać przepływ prądu przez ciało człowieka, ale nie zapewniają kontrolowanego odprowadzenia ładunków elektrostatycznych z ciała.

Ochrona pracownika ma zapobiec urazom, np. porażeniu lub uszkodzeniu wzroku. Ochrona ESD ma przede wszystkim zabezpieczyć element elektroniczny przed uszkodzeniem przez ładunki elektrostatyczne.

Zabezpieczenia ESD stosuje się podczas montażu, demontażu, lutowania, transportu i przechowywania wrażliwych elementów elektronicznych, zwłaszcza układów CMOS i modułów PLC.

Uszkodzenie może spowodować całkowitą awarię wyjścia, niestabilną pracę sterownika lub usterkę ujawniającą się dopiero po pewnym czasie eksploatacji.