Pytania pomocnicze - FRK.04

Krew jest materiałem biologicznym potencjalnie zakaźnym. Kontynuowanie pracy w zabrudzonym fartuchu zwiększa ryzyko przeniesienia drobnoustrojów na kosmetyczkę, klientkę lub otoczenie.

Dezynfekcja punktowa nie daje pewności pełnego usunięcia zagrożenia biologicznego z tkaniny. Bezpiecznym postępowaniem jest zdjęcie fartucha i przekazanie go do właściwego prania oraz dezynfekcji.

Należy ją traktować jako potencjalnie skażoną materiałem biologicznym. Powinna trafić do wyznaczonego pojemnika lub worka na brudną odzież ochronną.

Do najważniejszych należą wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C oraz zakażenie HIV. Dlatego każdą krew w gabinecie traktuje się jako potencjalnie zakaźną.

Nie w tym samym fartuchu. Kosmetyczka powinna przerwać czynność w bezpieczny sposób, zmienić zabrudzoną odzież ochronną i dopiero potem kontynuować pracę, jeśli nie ma innych przeciwwskazań.

Podstawowe środki to rękawiczki jednorazowe, fartuch ochronny, maseczka oraz okulary lub przyłbica, jeśli istnieje ryzyko rozprysku materiału biologicznego.

Ponieważ grzybica stóp i paznokci jest częsta, a podczas opracowywania skóry i paznokci może dojść do kontaktu z zakażonym naskórkiem, płytką paznokciową lub pyłem.

Zagrożenie mogą stanowić bakterie wywołujące zakażenia skóry, ran i wałów paznokciowych, szczególnie gdy dojdzie do skaleczenia lub pracy na uszkodzonej skórze.

Bo podczas pedicure źródłem zakażenia mogą być nie tylko grzyby, ale także niektóre bakterie. Słowo „wyłącznie” zawęża odpowiedź i czyni ją błędną.

Niepokojące są m.in. sączące zmiany, ropienie, silny stan zapalny, pęknięcia skóry, podejrzenie grzybicy, brodawki wirusowe lub bolesne zakażenia wałów paznokciowych.

Należy stosować rękawiczki, dezynfekować skórę i powierzchnie, używać jednorazowych materiałów oraz sterylizować narzędzia wielorazowe w autoklawie.

Mycie usuwa widoczne zabrudzenia, ale nie niszczy wszystkich drobnoustrojów. Sterylizacja eliminuje formy wegetatywne i przetrwalnikowe drobnoustrojów, dlatego jest konieczna dla narzędzi naruszających ciągłość skóry.

Mikrourazy ułatwiają drobnoustrojom wnikanie do tkanek. Nawet niewielkie skaleczenie może zwiększyć ryzyko zakażenia bakteryjnego lub grzybiczego.

Promieniowanie świetlne może zostać pochłonięte przez skórę i zamienione w ciepło. Zbyt duża dawka energii lub zbyt długi czas ekspozycji prowadzi do przegrzania tkanek.

Ryzyko zwiększają: zbyt mała odległość lampy od skóry, za długi czas zabiegu, za duża moc urządzenia, brak oceny fototypu oraz nadwrażliwość skóry.

Fototyp wpływa na reakcję skóry na promieniowanie. Skóra jaśniejsza lub wrażliwa może szybciej reagować rumieniem i oparzeniem.

Podrażnienie zwykle objawia się przejściowym zaczerwienieniem i pieczeniem. Oparzenie może powodować silny ból, obrzęk, pęcherze i uszkodzenie głębszych warstw skóry.

Powinna wykonać wywiad, wykluczyć przeciwwskazania, dobrać parametry urządzenia, kontrolować czas ekspozycji i obserwować reakcję skóry klientki.

Porażenie prądem wiąże się z awarią urządzenia elektrycznego lub nieprawidłową obsługą instalacji. W pytaniu chodzi o biologiczny skutek działania promieniowania, czyli oparzenie.

WZW B przenosi się głównie przez krew i materiały biologiczne. Przy skaleczeniu, nakłuciu lub kontakcie z narzędziem skażonym krwią może dojść do zakażenia.

Podstawą są jednorazowe rękawiczki ochronne, czysta odzież ochronna oraz w razie ryzyka rozprysku także maseczka i okulary ochronne. Rękawiczki nie zastępują mycia i dezynfekcji rąk.

Dezynfekcja zmniejsza liczbę drobnoustrojów na skórze, ale nie tworzy pełnej bariery ochronnej. Rękawiczki chronią przed bezpośrednim kontaktem z krwią i materiałem zakaźnym.

Szczepienie istotnie zmniejsza ryzyko zachorowania po kontakcie z wirusem HBV. Jest szczególnie zalecane osobom wykonującym zabiegi z możliwością kontaktu z krwią.

Narzędzia należy najpierw oczyścić i zdezynfekować zgodnie z procedurą, a następnie poddać sterylizacji, najczęściej w autoklawie. Dopiero sterylizacja niszczy wszystkie formy drobnoustrojów.

Należy przerwać pracę, umożliwić wypływ krwi, umyć i zdezynfekować ranę oraz zabezpieczyć ją opatrunkiem. Zdarzenie powinno być ocenione pod kątem ryzyka zakażenia.

WZW A przenosi się głównie drogą pokarmową, natomiast WZW B przez krew i materiały biologiczne. Dlatego WZW B jest szczególnie istotne przy zabiegach z użyciem ostrych narzędzi.

Chłodna woda pozwala uzyskać właściwą konsystencję i kontrolować tempo zastygania maski. Zbyt ciepła woda może przyspieszyć wiązanie preparatu i utrudnić równomierne nałożenie.

Powinna być gładka, jednolita, bez grudek i na tyle plastyczna, aby dała się łatwo rozprowadzić grubszą warstwą na skórze. Nie powinna być ani zbyt rzadka, ani zbyt gęsta.

Tonik zawiera dodatkowe składniki, które mogą zmienić właściwości maski, jej konsystencję lub tempo zastygania. Do rozrabiania masek algowych najczęściej stosuje się wodę zgodnie z instrukcją producenta.

Woda utleniona ma działanie utleniające i drażniące, dlatego nie jest przeznaczona do rozrabiania masek pielęgnacyjnych. Mogłaby podrażnić skórę i zaburzyć działanie preparatu.

Maskę algową należy nakładać od razu po przygotowaniu, ponieważ szybko zaczyna tężeć. Zwlekanie może spowodować utratę plastyczności i trudności w aplikacji.

Po zastygnięciu maskę zdejmuje się zwykle w jednym płacie, zaczynając od brzegów. Pozostałości można usunąć wilgotnym kompresem lub płatkiem kosmetycznym.

Taka pozycja ułatwia powrót krwi żylnej do serca i poprawia ukrwienie mózgu. Może to przyspieszyć odzyskanie przytomności.

Należy zapewnić dopływ świeżego powietrza, poluzować uciskającą odzież i kontrolować oddech oraz przytomność. Trzeba obserwować stan pacjentki do pełnego powrotu świadomości.

Pomoc należy wezwać, gdy pacjentka długo nie odzyskuje przytomności, ma zaburzenia oddychania, uraz, ból w klatce piersiowej, drgawki lub omdlenie powtarza się. Wezwanie pomocy jest też konieczne przy podejrzeniu choroby przewlekłej lub reakcji alergicznej.

W typowym omdleniu celem jest poprawa dopływu krwi do mózgu, dlatego stosuje się pozycję na plecach z uniesionymi nogami. Pozycję boczną stosuje się głównie u osoby nieprzytomnej, ale oddychającej, aby zabezpieczyć drogi oddechowe.

Mogą wystąpić bladość skóry, zimne poty, zawroty głowy, nudności, osłabienie, mroczki przed oczami i uczucie duszności. Szybka reakcja kosmetyczki może zapobiec upadkowi i urazowi.

Nie należy sadzać jej gwałtownie, podawać płynów ani jedzenia, gdy jest nieprzytomna, ani potrząsać nią. Nie wolno kontynuować zabiegu do czasu pełnej oceny stanu pacjentki.

Krew może spływać do gardła, powodować zachłyśnięcie, nudności lub wymioty. Utrudnia to także ocenę, czy krwawienie rzeczywiście ustępuje.

Najlepiej posadzić osobę i lekko pochylić jej głowę do przodu. Taka pozycja ogranicza ryzyko połykania krwi.

Miękką część nosa należy uciskać zwykle przez 10–15 minut bez ciągłego sprawdzania. Zbyt częste puszczanie ucisku może nasilać krwawienie.

Powinna założyć rękawiczki jednorazowe, a w razie ryzyka zachlapania także dodatkową ochronę, np. maseczkę lub okulary. Krew traktuje się jako materiał potencjalnie zakaźny.

Gdy jest bardzo silne, nie ustępuje po 15–20 minutach ucisku, pojawiło się po urazie lub towarzyszą mu objawy osłabienia, bladości, zawrotów głowy albo utraty przytomności.

Należy je usunąć jako odpady potencjalnie zakaźne zgodnie z procedurami gabinetu. Powierzchnie zabrudzone krwią trzeba dokładnie zdezynfekować.

Może dojść do kontaktu rany z krwią, wydzielinami lub drobnoustrojami obecnymi na narzędziach i skórze klienta. Zwiększa to ryzyko zakażenia.

Ranę należy przepłukać wodą utlenioną i zabezpieczyć plastrem opatrunkowym. Następnie trzeba zmienić rękawiczki i zadbać o higienę stanowiska pracy.

Preparaty do dezynfekcji powierzchni lub narzędzi mogą być drażniące i nie są przeznaczone do stosowania na uszkodzoną skórę. Do rany stosuje się środki dopuszczone do kontaktu z tkankami.

Plaster zabezpiecza ranę przed dalszym zanieczyszczeniem i ogranicza kontakt krwi z otoczeniem. Pomaga też chronić klienta i kosmetyczkę.

Największe ryzyko stwarzają narzędzia ostre, np. cążki, nożyczki, frezy, igły, skalpele kosmetyczne i pilniki o ostrych krawędziach. Po użyciu powinny być traktowane jako potencjalnie zakaźne.

Narzędzie należy bezpiecznie odłożyć i poddać odpowiedniej dekontaminacji albo wyrzucić do pojemnika na odpady ostre, jeśli jest jednorazowe. Nie wolno pozostawiać go luzem na stanowisku pracy.

Do najważniejszych należą wirusowe zapalenie wątroby typu B i C oraz zakażenie HIV. Dlatego każde zranienie z kontaktem z krwią wymaga ostrożności.

Skóra sucha jest zwykle cienka, matowa, mało unaczyniona, szorstka i podatna na uczucie ściągnięcia. Często szybciej pojawiają się na niej drobne zmarszczki.

Matowy wygląd wynika z niedoboru sebum i lipidów na powierzchni skóry. Błyszczenie jest charakterystyczniejsze dla skóry tłustej lub łojotokowej.

Skóra sucha jest cienka, matowa i często ściągnięta. Skóra tłusta jest zwykle grubsza, błyszcząca, ma rozszerzone pory i skłonność do zaskórników.

Bariera hydrolipidowa ogranicza utratę wody i chroni naskórek. Gdy jest osłabiona, skóra szybciej traci wodę, staje się sucha, szorstka i wrażliwa.

TEWL to przeznaskórkowa utrata wody. Przy skórze suchej często jest zwiększony, co oznacza, że skóra traci zbyt dużo wody przez naskórek.

Korzystne są humektanty, np. kwas hialuronowy i gliceryna, oraz składniki odbudowujące barierę, np. emolienty, ceramidy i oleje roślinne.

Należy unikać silnie odtłuszczających żeli, mydeł zasadowych, preparatów alkoholowych i zbyt częstego złuszczania. Mogą one nasilać suchość i podrażnienie.

Ponieważ poprawia kondycję i wygląd skóry, wygładza ją oraz przygotowuje do dalszych etapów pielęgnacji. Nie jest to leczenie zmian chorobowych.

Kosmetyka pielęgnacyjna poprawia wygląd i stan skóry zdrowej lub wymagającej pielęgnacji. Kosmetyka lecznicza dotyczy problemów chorobowych i często wymaga współpracy z lekarzem.

Do typowych zabiegów należą oczyszczanie skóry, peelingi, nawilżanie, odżywianie skóry, masaż kosmetyczny oraz depilacja.

Brodawki są zmianami skórnymi, często związanymi z zakażeniem wirusowym HPV. Ich usuwanie ma charakter leczniczy, a nie pielęgnacyjny.

Tak. Depilacja jest zabiegiem kosmetycznym wykonywanym w celu poprawy estetyki i komfortu klienta.

Stosuje się m.in. depilację mechaniczną, woskowanie, pastę cukrową, depilatory chemiczne oraz metody aparaturowe, np. fotoepilację.

Zabiegi pielęgnacyjne dotyczą poprawy wyglądu skóry, np. złuszczania lub depilacji. Leczenie obejmuje usuwanie zmian chorobowych, takich jak brodawki, naczyniaki czy bliznowce.