Pytania pomocnicze - FRK.04

Jonoforeza umożliwia wprowadzanie jonów substancji czynnych w głąb skóry przy użyciu prądu stałego. Dzięki temu może wspomagać terapię określonych problemów skórnych, np. łojotoku, trądziku lub rozszerzonych naczyń.

Sonoforeza polega na wprowadzaniu substancji aktywnych do skóry za pomocą ultradźwięków. Fala ultradźwiękowa zwiększa przepuszczalność naskórka i ułatwia penetrację preparatu.

Jonoforeza wykorzystuje prąd stały i substancje w formie jonów, natomiast sonoforeza wykorzystuje ultradźwięki. Obie metody służą do wspomagania przenikania składników aktywnych przez skórę.

Waponizacja polega głównie na działaniu ciepłej pary wodnej, która rozpulchnia naskórek i ułatwia oczyszczanie skóry. Nie jest metodą aktywnego transportu substancji leczniczych w głąb skóry.

Galwanizacja wykorzystuje prąd stały i może działać pobudzająco, łagodząco lub poprawiać ukrwienie tkanek. Sama galwanizacja nie jest jednak tym samym co jonoforeza, ponieważ nie musi obejmować wprowadzania jonów substancji czynnych.

Mogą być stosowane pomocniczo m.in. przy cerze trądzikowej, łojotokowej, naczynkowej, odwodnionej, z przebarwieniami lub objawami starzenia. Dobór metody zależy od stanu skóry, przeciwwskazań i celu zabiegu.

Należy wykluczyć m.in. ciążę, rozrusznik serca, choroby nowotworowe, ostre stany zapalne, uszkodzenia skóry oraz metalowe implanty w obszarze zabiegowym. Przeciwwskazania zawsze trzeba sprawdzić przed rozpoczęciem zabiegu.

Działanie lipolityczne oznacza pobudzanie rozpadu tłuszczów, głównie triglicerydów zgromadzonych w komórkach tłuszczowych. Efektem jest uwalnianie kwasów tłuszczowych i glicerolu.

Kofeina wspomaga rozkład tłuszczów w adipocytach i dlatego jest często stosowana w preparatach antycellulitowych oraz modelujących sylwetkę.

Adrenalina pobudza receptory adrenergiczne w komórkach tłuszczowych, co aktywuje enzymy rozkładające triglicerydy. W ten sposób nasila lipolizę.

Nie. Flawonoidy kojarzy się głównie z działaniem antyoksydacyjnym, uszczelniającym naczynia krwionośne i przeciwzapalnym, a nie z podstawowym działaniem lipolitycznym.

Garbniki wykazują głównie działanie ściągające, przeciwzapalne i ograniczające wydzielanie. Nie są klasycznym przykładem substancji lipolitycznych.

Działanie lipolityczne wiąże się głównie z preparatami antycellulitowymi, wyszczuplającymi i modelującymi sylwetkę. Często zawierają one kofeinę lub podobne składniki pobudzające metabolizm tkanki tłuszczowej.

Autoklaw wykorzystuje nasyconą parę wodną pod zwiększonym ciśnieniem, co umożliwia osiągnięcie wysokiej temperatury i skuteczną denaturację białek drobnoustrojów. Dzięki temu niszczone są także formy przetrwalnikowe.

Sterylizacja niszczy wszystkie formy mikroorganizmów, łącznie z formami przetrwalnikowymi. Dezynfekcja zmniejsza liczbę drobnoustrojów, ale zwykle nie gwarantuje zniszczenia przetrwalników.

Lampa UV działa głównie powierzchniowo i nie wykorzystuje pary wodnej ani zwiększonego ciśnienia. Nie jest metodą sterylizacji narzędzi w takim znaczeniu jak autoklaw.

Autoklaw stosuje wilgotne ciepło, czyli nasyconą parę wodną pod ciśnieniem. Sterylizator na gorące powietrze wykorzystuje suche ciepło, bez pary wodnej.

Sterylizacji wymagają narzędzia wielokrotnego użytku, które mogą naruszać ciągłość tkanek lub mieć kontakt z krwią, np. cążki, frezy, nożyczki czy narzędzia do pedicure.

Zwiększone ciśnienie pozwala uzyskać temperaturę pary wyższą niż 100°C. Dzięki temu proces sterylizacji jest skuteczny wobec drobnoustrojów i ich przetrwalników.

Napar to wodny wyciąg otrzymywany przez zalanie delikatnych części roślin gorącą wodą. Stosuje się go głównie do kwiatów, liści i ziela.

Delikatne części roślin łatwo oddają substancje czynne do gorącej wody. Nie wymagają długiego gotowania, które mogłoby zniszczyć część składników.

Napar powstaje przez zalanie surowca gorącą wodą, natomiast odwar przez gotowanie surowca. Odwar stosuje się zwykle do twardszych części roślin, takich jak korzenie, kora czy nasiona.

Napar jest wyciągiem wodnym, a nalewka wyciągiem alkoholowym. Nalewki powstają przez macerowanie surowca roślinnego w alkoholu.

Kataplazma to papka lub okład stosowany zewnętrznie, często z rozdrobnionego surowca roślinnego. Nie jest to klarowny wodny wyciąg z roślin.

Do naparu nadają się przede wszystkim kwiaty, liście i ziele. Są to części roślin miękkie i łatwo ekstrahowane gorącą wodą.

Sebum pełni funkcję ochronną i pomaga utrzymać barierę hydrolipidową skóry. Całkowite lub zbyt silne hamowanie jego wydzielania może prowadzić do przesuszenia i reaktywnego łojotoku.

Oznacza regulowanie wydzielania sebum tak, aby ograniczyć nadmierne przetłuszczanie, ale nie zaburzyć naturalnej ochrony skóry.

Cera tłusta zwykle błyszczy się, ma rozszerzone ujścia gruczołów łojowych, skłonność do zaskórników i grubszą warstwę rogową naskórka.

Stosuje się m.in. cynk, niacynamid, kwas salicylowy, glinki, ekstrakty roślinne o działaniu łagodzącym oraz lekkie składniki nawilżające.

Nadmierne odtłuszczanie i brak nawilżenia mogą osłabić barierę hydrolipidową. Skóra może wtedy produkować jeszcze więcej sebum w ramach reakcji obronnej.

Pomocne są zabiegi oczyszczające, peelingi chemiczne lub enzymatyczne, maski glinkowe, zabiegi normalizujące oraz procedury łagodzące stany zapalne.

Ich ostrza ustawione pod kątem pozwalają dotrzeć do bocznego brzegu płytki paznokciowej, który wrasta w wał paznokciowy. Dzięki temu można precyzyjnie opracować problematyczny fragment paznokcia.

Cęgi kątowe mają specjalnie wyprofilowane, skośne ostrza ułatwiające pracę w bocznych częściach paznokcia. Zwykłe cążki służą głównie do prostego skracania płytki paznokciowej.

Cążki do skórek służą do usuwania nadmiaru obrąbka naskórkowego wokół paznokcia. Nie są narzędziem przeznaczonym do usuwania wrastającego paznokcia.

Typowe objawy to ból przy bocznym wale paznokciowym, zaczerwienienie, obrzęk i tkliwość. W bardziej zaawansowanych przypadkach może pojawić się stan zapalny lub wysięk.

Podczas opracowywania paznokci i skóry może dojść do mikrourazów. Sterylizacja zmniejsza ryzyko przeniesienia bakterii, grzybów i wirusów.

Nie. Paznokcie akrylowe skraca się odpowiednimi pilnikami, frezami lub narzędziami przeznaczonymi do stylizacji paznokci, a nie cęgami kątowymi.

Peeling enzymatyczny działa łagodnie, bez mechanicznego tarcia. Jest odpowiedni dla skóry cienkiej, delikatnej, mniej elastycznej i skłonnej do podrażnień.

Maska termomodelująca daje efekt ocieplenia i okluzji, co poprawia wchłanianie składników aktywnych. Może wspierać napięcie skóry i efekt liftingujący.

Scrub działa mechanicznie przez drobinki ścierające, co może nadmiernie podrażniać i rozciągać delikatną skórę. Przy wiotkości zaleca się łagodniejsze metody złuszczania.

Skóra dojrzała wymaga nawilżenia, odżywienia, regeneracji, ochrony antyoksydacyjnej i poprawy napięcia. Ważne są preparaty wspierające barierę hydrolipidową.

Maska algowa zwykle działa kojąco, nawilżająco i chłodząco. Maska termomodelująca daje efekt cieplny i okluzyjny, dlatego lepiej wspomaga zabiegi liftingujące i odżywcze.

Tonik normalizujący jest przeznaczony głównie do cer łojotokowych, mieszanych lub trądzikowych. Skóra dojrzała częściej potrzebuje regeneracji, nawilżenia i ujędrnienia.

Korzystne są m.in. kwas hialuronowy, witaminy A, C i E, peptydy, ceramidy, antyoksydanty oraz składniki wspierające kolagen i elastynę.

Skrócenie i nadanie kształtu wykonuje się na początku, aby przygotować płytkę do dalszych etapów. Dzięki temu późniejsze opracowanie skórek, polerowanie i malowanie są dokładniejsze.

Skórki opracowuje się po skróceniu i opiłowaniu paznokci, a przed polerowaniem i malowaniem. W manikiurze tradycyjnym mogą być wycinane cążkami.

Lakier nakłada się po zakończeniu czynności mechanicznych, aby nie uszkodzić świeżej warstwy lakieru. Paznokieć musi być wcześniej przygotowany, wygładzony i oczyszczony.

Prawidłowa kolejność to: skrócenie paznokci, opracowanie lub wycięcie skórek, wypolerowanie płytki i pomalowanie paznokci.

Do wycinania skórek stosuje się cążki do skórek. Muszą być one zdezynfekowane i wysterylizowane, ponieważ mogą naruszyć ciągłość naskórka.

Wycinanie skórek po malowaniu mogłoby uszkodzić lakier i zabrudzić opracowaną powierzchnię. Dodatkowo zwiększałoby ryzyko nieestetycznego efektu końcowego.

Należy ustalić cenę za 1 gram lub 1 mililitr preparatu, a następnie pomnożyć ją przez ilość zużytą podczas zabiegu.

1 kg to 1000 g. Jeśli preparat kosztuje 140 zł za 1 kg, to koszt 1 g wynosi 140 zł ÷ 1000 = 0,14 zł.

Koszt 1 g maski to 0,14 zł. Na zabieg zużywa się 60 g, więc 60 × 0,14 zł = 8,40 zł.

Koszt zużycia = cena opakowania ÷ ilość preparatu w opakowaniu × ilość zużyta na zabieg.

Najczęstsze błędy to brak przeliczenia jednostek, np. kilogramów na gramy, oraz nieprawidłowe zapisanie groszy w wyniku.

Igły są wyrobami jednorazowego użytku. Po kontakcie z tkankami lub krwią mogą przenosić drobnoustroje, dlatego nie podlegają ponownej dezynfekcji ani użyciu.

Zużyte igły należy natychmiast umieszczać w sztywnym, odpornym na przekłucie pojemniku przeznaczonym na ostre odpady medyczne.

Łamanie igieł zwiększa ryzyko zakłucia i kontaktu z materiałem biologicznym. Igłę usuwa się w całości bez manipulowania ostrzem.

Najważniejsze zagrożenia to zakłucie, zakażenie oraz przeniesienie chorób krwiopochodnych, np. HBV, HCV lub HIV.

Igłę należy wyrzucić bezpośrednio po użyciu, bez odkładania jej luzem na stanowisko pracy i bez prób czyszczenia.

Odpady ostre mogą przeciąć lub przebić skórę i często są skażone materiałem biologicznym. Dlatego wymagają specjalnego pojemnika i procedury utylizacji.

Należy umożliwić swobodne wypływanie krwi, umyć miejsce wodą z mydłem, zdezynfekować skórę i zgłosić zdarzenie zgodnie z procedurą gabinetu.