Pytania pomocnicze - GIW.01

Wülfel 1000 służy do indywidualnego napędu odwiertów pompowanych. Obsługuje pojedynczy odwiert, a nie grupę żurawi pompowych.

Napęd indywidualny przypisany jest do jednego odwiertu. Napęd grupowy może obsługiwać kilka żurawi pompowych za pomocą wspólnego układu napędowego.

Wyciąganie rur wymaga urządzeń i osprzętu do prac wyciągowych, np. elewatorów lub urządzeń wiertniczo-remontowych. Wülfel 1000 jest urządzeniem napędowym do pracy odwiertu pompowanego.

Do eksploatacji odwiertów pompowanych należą m.in. żurawie pompowe, żerdzie pompowe, pompy wgłębne oraz urządzenia napędowe. Wülfel 1000 należy do urządzeń napędowych.

Nie. Pomiar głębokości zwierciadła ropy wykonuje się innymi przyrządami pomiarowymi, a Wülfel 1000 służy do napędu odwiertu pompowanego.

Najważniejsze skojarzenie to: Wülfel 1000 = indywidualny napęd odwiertu pompowanego. Nie należy mylić go z napędem grupowym ani z urządzeniami pomiarowymi.

Polega na wtłaczaniu wody do złoża soli, rozpuszczaniu soli i wydobywaniu powstałej solanki na powierzchnię.

Sól kamienna bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie, dlatego w typowej eksploatacji otworowej wysadów solnych wystarcza woda o temperaturze otoczenia.

Produktem jest solanka, czyli wodny roztwór soli, który wypływa lub jest wydobywany na powierzchnię.

Ługowanie soli polega na rozpuszczaniu soli w wodzie, natomiast podziemny wytop siarki polega na stopieniu siarki gorącą wodą i jej wydobyciu.

Powstaje kawerna, czyli podziemna pustka po wyługowanej soli.

Zwiercanie oznacza mechaniczne urabianie skały, natomiast eksploatacja soli z wysadów solnych otworami wiertniczymi opiera się na rozpuszczaniu soli wodą.

Oznacza to, że dostęp do złoża uzyskuje się przez otwory wiertnicze, bez klasycznego wyrobiska górniczego i bez wydobywania stałego urobku.

Letnia woda z mydłem skutecznie usuwa metanol ze skóry i ogranicza dalszy kontakt substancji z organizmem. Mydło pomaga zmyć zanieczyszczenie dokładniej niż sama woda.

Jałowy opatrunek stosuje się głównie przy ranach, oparzeniach lub uszkodzeniach skóry. Przy zwykłym skażeniu metanolem wystarczy zmycie substancji, jeśli skóra nie jest uszkodzona.

Skażenie chemiczne wymaga przede wszystkim usunięcia substancji ze skóry. Oparzenie termiczne zwykle wymaga chłodzenia i dalszego zabezpieczenia uszkodzonego miejsca.

Należy zdjąć skażoną odzież, aby przerwać kontakt metanolu ze skórą. Odzież powinna być przekazana do oczyszczenia lub postępowania zgodnego z procedurami zakładu.

Pomoc jest potrzebna, gdy skażenie było rozległe, występują objawy zatrucia lub podrażnienia albo kontakt dotyczył uszkodzonej skóry. Należy też stosować się do karty charakterystyki substancji.

Metanol jest substancją łatwopalną i toksyczną. Zagrożenie dotyczy kontaktu ze skórą, wdychania par oraz ryzyka pożaru.

Jeżeli jeden obrót korby odpowiada jednemu pełnemu cyklowi pracy tłoka, liczbę suwów na godzinę oblicza się, mnożąc obroty na minutę przez 60. Dla 8 min⁻¹: 8 × 60 = 480 suwów/godz.

W tabeli występuje prędkość 8 obrotów korby na minutę. Po przeliczeniu na godzinę otrzymuje się 8 × 60 = 480 suwów/godz.

Jednostka min⁻¹ oznacza liczbę obrotów wykonanych w ciągu jednej minuty. Jest równoważna zapisowi obr./min.

Ruch obrotowy korby jest zamieniany przez mechanizm żurawia na ruch posuwisto-zwrotny żerdzi i tłoka pompy wgłębnej.

Nie bezpośrednio. Liczba suwów na godzinę zależy od częstotliwości pracy, czyli obrotów korby na minutę; długość skoku wpływa natomiast na objętość cieczy przetłaczanej w jednym cyklu.

Należy pomnożyć liczbę suwów na godzinę przez 24. Na przykład 480 suwów/godz. daje 480 × 24 = 11 520 suwów/dobę.

Służy do kontrolowania wypływu gazu z odwiertu, odcinania przepływu oraz podłączenia odwiertu do instalacji powierzchniowej. Umożliwia też pomiar parametrów i prowadzenie wybranych czynności technologicznych.

Zasuwa robocza jest elementem używanym podczas normalnej pracy odwiertu. Pozwala otwierać, zamykać lub odcinać przepływ gazu w układzie eksploatacyjnym.

Zasuwa robocza służy do bieżącej obsługi przepływu, natomiast awaryjna do zabezpieczenia odwiertu w sytuacjach zagrożenia. Funkcja awaryjna wiąże się z szybkim i pewnym odcięciem przepływu.

Kilka zasuw zwiększa bezpieczeństwo i umożliwia różne sposoby sterowania przepływem. Pozwala też prowadzić prace obsługowe lub zabiegowe bez utraty kontroli nad odwiertem.

Najpierw należy ustalić główny tor przepływu i boczne odgałęzienia robocze. Następnie porównuje się położenie zasuw z ich funkcją: roboczą, awaryjną lub zabiegową.

Oznaczone zasuwy znajdują się w miejscach typowych dla normalnego sterowania przepływem w głowicy. Nie pełnią funkcji wyłącznie awaryjnego odcięcia, dlatego klasyfikuje się je jako robocze.

Jest to liczba pełnych cykli ruchu tłoka w górę i w dół w określonym czasie, najczęściej podawana jako liczba suwów na minutę. Wpływa ona na wydajność pompowania.

Przekładnia decyduje o prędkości obrotowej wału korbowego żurawia. Im szybciej obracają się korby, tym więcej suwów wykonuje tłok pompy w jednostce czasu.

Liczba suwów określa częstotliwość pracy pompy, czyli ile razy tłok pracuje w czasie. Długość skoku określa drogę, jaką tłok pokonuje podczas jednego cyklu.

Zmiana zamocowania pociągaczy na korbach służy głównie do regulacji długości skoku układu pompowego. Nie jest to podstawowy sposób zmiany liczby suwów na minutę.

Nie. Laska pompowa przenosi ruch z żurawia na przewód żerdziowy, ale jej długość nie reguluje liczby suwów tłoka.

Przy tej samej średnicy pompy i tej samej długości skoku większa liczba suwów zwykle zwiększa wydajność pompowania. Zbyt duża częstotliwość może jednak pogarszać warunki pracy urządzenia.

Wykładnik gazowy oblicza się jako stosunek objętości wydobytego gazu do masy wydobytej ropy: WG = Vgazu / mropy. Najczęściej podaje się go w m³/t.

Ponieważ poprawna jednostka wykładnika gazowego to m³/t. 4000 kg ropy to 4 t, więc 800 m³ gazu dzieli się przez 4 t.

4000 kg = 4 t. WG = 800 m³ / 4 t = 200 m³/t.

Działanie 4000 kg / 800 m³ daje stosunek masy ropy do objętości gazu, czyli odwrotność tego, czego wymaga wykładnik gazowy. WG określa ilość gazu przypadającą na jednostkę masy ropy.

Nie, jeśli ilości ropy i gazu dotyczą tego samego przedziału czasu. Czas 1 godziny informuje tylko, że oba wydobycia są porównywane dla tego samego okresu.

Wysoka wartość WG oznacza, że wraz z ropą wydobywa się dużo gazu. Może to mieć znaczenie przy doborze urządzeń separacyjnych i ocenie pracy odwiertu.

Ilość cieczy oblicza się ze wzoru V = Q × t, gdzie Q to wydajność pompy, a t to czas jej pracy. Jednostki wydajności i czasu muszą być ze sobą zgodne.

Liczbę godzin należy pomnożyć przez 60. Na przykład 16 godzin to 16 × 60 = 960 minut.

Należy podzielić liczbę litrów przez 1000, ponieważ 1 m³ = 1000 l. Na przykład 67 200 l = 67,2 m³.

Wynik 4,20 m³ powstałby przy błędnym przeliczeniu czasu lub objętości. Trzeba uwzględnić, że pompa pracowała 16 godzin, czyli 960 minut.

Należy użyć rzeczywistego czasu pracy pompy w ciągu doby, a nie 24 godzin. Wydobycie dobowe to wydajność pompy pomnożona przez czas jej pracy.

Oznacza objętość cieczy, jaką pompa przetłacza w ciągu jednej minuty. Wydajność 70 l/min oznacza, że w każdej minucie pompa tłoczy 70 litrów cieczy.

Metanol ma wzór chemiczny CH3OH. Jest najprostszym alkoholem jednowodorotlenowym.

Metanol stosuje się głównie jako inhibitor hydratów gazowych. Obniża temperaturę tworzenia hydratów i ogranicza ryzyko zatykania instalacji.

Metanol ma wzór CH3OH, a etanol C2H5OH. Metanol jest silnie toksyczny i nie może być spożywany.

Metanol jest substancją toksyczną i łatwopalną. Może wchłaniać się przez drogi oddechowe, skórę i przewód pokarmowy.

Hydraty gazowe to krystaliczne struktury wody i gazu, które mogą tworzyć się przy wysokim ciśnieniu i niskiej temperaturze. Mogą blokować przewody, armaturę i urządzenia technologiczne.

C2H5OH to wzór etanolu, czyli alkoholu etylowego. Metanol ma krótszy łańcuch węglowy i wzór CH3OH.

Deemulgator służy do rozbijania emulsji ropnej, czyli ułatwia oddzielenie wody złożowej od ropy naftowej. Dzięki temu ropa ma lepszą jakość i łatwiej poddaje się dalszej obróbce.

Ponieważ musi działać w środowisku ropnym i dotrzeć do granicy faz ropa-woda. Dobra rozpuszczalność w ropie zwiększa skuteczność rozbijania emulsji.

Emulsja ropna to mieszanina ropy naftowej i wody złożowej, w której jedna ciecz jest rozproszona w drugiej w postaci drobnych kropelek. Najczęściej spotyka się emulsję typu woda w ropie.

Woda złożowa pogarsza jakość ropy, zwiększa koszty transportu i może przyspieszać korozję instalacji. Dlatego dąży się do jej oddzielenia przed magazynowaniem lub sprzedażą ropy.

Demulgacja polega na rozdzieleniu emulsji ropnej na dwie fazy: ropę i wodę. Może być wspomagana chemicznie przez deemulgatory oraz fizycznie przez ogrzewanie, sedymentację lub separację.

Typowe deemulgatory są cieczami. W pytaniach egzaminacyjnych należy odrzucać odpowiedzi sugerujące, że są substancjami stałymi.