Pytania pomocnicze - INF.03

Oznacza wszystkie elementy img znajdujące się wewnątrz elementów p. Jest to selektor potomka.

Oznacza wszystkie elementy `<img>`, które znajdują się wewnątrz elementu `<p>`. Jest to selektor potomka.

Oznacza wybór wszystkich elementów `img`, które znajdują się wewnątrz elementu `p`. Jest to selektor potomka.

Spacja oznacza relację potomka, czyli element znajdujący się wewnątrz innego elementu. Bez spacji znaczenie selektora byłoby inne.

Bo pytanie dotyczy wszystkich obrazów umieszczonych w akapicie. Spacja między selektorami oznacza relację potomka.

Bo `p + img` wskazuje obraz znajdujący się bezpośrednio po akapicie, a nie obraz umieszczony w jego wnętrzu. To selektor sąsiedniego rodzeństwa.

p img wybiera obrazy znajdujące się w akapitach. p.img wybiera akapity, które mają klasę img.

`p img` wybiera wszystkie obrazy wewnątrz akapitu, także zagnieżdżone głębiej. `p > img` wybiera tylko obrazy będące bezpośrednimi dziećmi `<p>`.

`p.img` wybiera akapit `p` mający klasę `img`, natomiast `p img` wybiera obrazy znajdujące się w akapicie. Kropka oznacza klasę, a spacja relację potomka.

Wybiera element img, który występuje bezpośrednio po elemencie p jako jego sąsiad. Nie oznacza obrazu znajdującego się wewnątrz akapitu.

Wskazuje obraz znajdujący się bezpośrednio po akapicie jako sąsiedni element. Nie wybiera obrazów umieszczonych wewnątrz akapitu.

Spacja oznacza relację potomka. Dzięki niej można stylować elementy znajdujące się wewnątrz innych elementów.

Należy użyć selektora potomka, np. p img { width: 300px; }. Styl obejmie tylko obrazy umieszczone wewnątrz znaczników p.

To selektor elementu `<p>` mającego klasę `img`. Nie dotyczy on elementu `<img>` znajdującego się w akapicie.

Należy użyć selektora potomka `nav a`. Wybierze on wszystkie odnośniki umieszczone wewnątrz elementu `nav`.

Nie. Selektor potomka działa także dla elementów zagnieżdżonych głębiej, nie tylko dla bezpośrednich dzieci.

CSS pozwala wskazywać m.in. potomków, dzieci, rodzeństwo sąsiednie i ogólne oraz elementy o określonej klasie lub identyfikatorze.

Nie. Działa dla wszystkich potomków, także zagnieżdżonych głębiej, nie tylko dla dzieci bezpośrednich.

Raport służy do prezentowania danych w uporządkowanej formie, np. jako zestawienie, podsumowanie lub wydruk. Zazwyczaj umożliwia przeglądanie danych, ale nie ich edycję.

Formularz służy głównie do wprowadzania i edycji danych, a raport do ich prezentacji. Raport ma charakter odczytowy i często jest przygotowany do wydruku.

Formularz służy głównie do wygodnego wprowadzania, przeglądania i edytowania danych. Raport jest przeznaczony przede wszystkim do prezentacji i wydruku danych.

Raport najczęściej pobiera dane z tabeli albo z kwerendy. Dzięki temu może prezentować zarówno surowe dane, jak i wcześniej przefiltrowane lub pogrupowane wyniki.

Tabela przechowuje dane w bazie. Raport pobiera dane, np. z tabeli lub kwerendy, i przedstawia je w czytelnej formie.

Ponieważ porządkuje dane w czytelny układ, może zawierać nagłówki, stopki, grupowanie i podsumowania. Jest tworzony z myślą o estetycznej prezentacji informacji.

Zapytanie służy do wyszukiwania, filtrowania lub przetwarzania danych. Raport wykorzystuje dane i prezentuje je użytkownikowi w formie końcowego zestawienia.

Kwerenda przygotowuje dane dla raportu, np. filtruje rekordy, sortuje je lub oblicza wartości. Raport następnie przedstawia wynik w czytelnej formie.

Raport może zawierać nie tylko tekst i liczby, ale także wykresy, podsumowania i elementy graficzne. Dzięki temu dane są łatwiejsze do analizy.

Raport może zawierać tytuł, nagłówki kolumn, sekcje danych, grupowanie, sumy, średnie, stopki oraz czasem wykresy lub inne elementy graficzne.

Nie. Raport jest zwykle obiektem przeznaczonym do odczytu i prezentacji danych, a nie do ich zmiany.

Raporty stosuje się do tworzenia zestawień, np. list klientów, sprzedaży, stanów magazynowych czy wyników uczniów. Są przydatne wszędzie tam, gdzie trzeba czytelnie przedstawić dane.

Raport służy do generowania i prezentowania zestawień danych, np. podsumowań sprzedaży, list klientów lub wydruków.

Formularz służy głównie do wprowadzania, edycji i przeglądania pojedynczych rekordów. Raport służy do prezentowania gotowych zestawień i podsumowań.

Raport najczęściej pobiera dane z tabel lub kwerend. Dzięki temu może prezentować zarówno surowe dane, jak i wyniki filtrowania czy obliczeń.

Ponieważ w treści pytania pojawia się cel: generowanie lub prezentowanie zestawień informacji. To podstawowa funkcja raportu w bazie danych.

W raporcie można sortować, grupować, zliczać rekordy i sumować wartości. Można też dodawać nagłówki, stopki i pola obliczeniowe.

Tak. Raport często opiera się na tabeli lub kwerendzie, która wcześniej wybiera, filtruje albo grupuje dane.

Ponieważ pozwala ułożyć dane w czytelnej, uporządkowanej formie. Dzięki temu wydruk zawiera nagłówki, podsumowania i odpowiedni układ informacji.

Makropolecenie służy do automatyzowania czynności, np. otwierania formularza, uruchamiania kwerendy lub drukowania raportu.

Wskazówkami są słowa takie jak zestawienie, podsumowanie, prezentacja danych, wydruk lub generowanie informacji. Takie sformułowania odnoszą się do raportu, a nie formularza czy makra.

Moduł przechowuje kod programu, np. procedury i funkcje. Nie jest narzędziem przeznaczonym głównie do prezentowania zestawień danych.

Nie, jego podstawową funkcją jest prezentacja danych. Do wprowadzania i zmiany danych używa się zwykle formularzy lub bezpośredniej edycji tabel.

Pseudoklasa :hover stosuje styl do elementu wtedy, gdy użytkownik najedzie na niego kursorem myszy. Często używa się jej do zmiany wyglądu linków, przycisków i elementów menu.

Pseudoklasa :hover stosuje styl do elementu wtedy, gdy użytkownik najedzie na niego kursorem myszy. Często używa się jej do linków i przycisków.

Oznacza, że odnośnik HTML, czyli element <a>, zostanie pogrubiony w momencie, gdy kursor myszy znajdzie się nad nim.

Selektor a:hover wybiera elementy <a> tylko w momencie najechania kursorem. Wtedy ustawienie font-weight: bold powoduje pogrubienie tekstu odnośnika.

:hover opisuje stan elementu pod kursorem myszy, a :visited dotyczy linku, który został już wcześniej odwiedzony przez użytkownika.

:link dotyczy linków nieodwiedzonych, :visited linków odwiedzonych, a :hover stanu chwilowego podczas wskazania kursorem. :hover nie zależy od historii odwiedzin.

:link dotyczy nieodwiedzonych odnośników, natomiast :hover działa podczas wskazania elementu kursorem, niezależnie od tego, czy link był odwiedzony.

Tak, jeśli kursor znajduje się nad odnośnikiem, pseudoklasa :hover może zadziałać zarówno dla linku odwiedzonego, jak i nieodwiedzonego. Kluczowy jest stan najechania kursorem.

Nie. :hover może być stosowana do różnych elementów HTML, np. przycisków, obrazów, divów czy elementów listy, choć w egzaminach często pojawia się przy linkach.

Najczęściej zmienia się kolor tekstu, tło, podkreślenie, grubość czcionki, obramowanie lub kursor. Dzięki temu użytkownik widzi, że element jest interaktywny.

Właściwość font-weight określa grubość pisma. Wartość bold powoduje pogrubienie tekstu.

Bo dokładnie to oznacza stan :hover. Styl nie jest przypisany na stałe ani tylko do linków odwiedzonych lub nieodwiedzonych, lecz aktywuje się podczas najechania myszą.

Można użyć selektora a:hover i właściwości color, np. a:hover { color: red; }, co zmieni kolor linku na czerwony podczas najechania kursorem.

Przywilej SELECT pozwala użytkownikowi odczytywać, czyli pobierać dane z tabeli lub widoku. Nie daje prawa do zmiany, usuwania ani dodawania danych.

Przykład: `GRANT SELECT ON baza.tabela TO 'user'@'localhost';`. Polecenie nadaje wskazanemu użytkownikowi prawo odczytu danych z konkretnej tabeli.

SELECT służy do odczytu danych. INSERT dodaje nowe rekordy, UPDATE modyfikuje istniejące dane, a DELETE usuwa rekordy z tabeli.

`SELECT` służy do pobierania danych, `INSERT` do dodawania nowych rekordów, `UPDATE` do modyfikowania istniejących rekordów, a `DELETE` do ich usuwania.

Przykład: GRANT SELECT ON baza.tabela TO 'uzytkownik'@'localhost';. Takie polecenie daje wskazanemu użytkownikowi prawo pobierania danych z konkretnej tabeli.

Nie. Do zmiany danych potrzebny jest przywilej `UPDATE`, a do dodawania danych `INSERT`.

Bo SELECT dotyczy operacji na zawartości tabeli, czyli odczytu rekordów. Nie służy do tworzenia ani zmiany obiektów bazy, takich jak tabele czy kolumny.

Do odebrania uprawnienia służy polecenie `REVOKE`, np. `REVOKE SELECT ON baza.tabela FROM 'user'@'localhost';`.

Nie, samo prawo SELECT nie pozwala modyfikować danych. Do zmian potrzebne są osobne uprawnienia, np. UPDATE, INSERT lub DELETE.

Jest to zasada najmniejszych uprawnień. Ogranicza ryzyko przypadkowej lub nieuprawnionej modyfikacji danych oraz zwiększa bezpieczeństwo bazy.

Najczęściej do tabel i widoków. W praktyce oznacza to możliwość odczytu danych z tych obiektów zgodnie z zakresem nadanych uprawnień.

Kolor biały w RGB zapisuje się jako rgb(255,255,255), ponieważ wszystkie trzy składowe: czerwona, zielona i niebieska mają maksymalną wartość 255.

Model RGB opisuje kolor przez trzy składowe: czerwoną, zieloną i niebieską. Każda z nich zwykle ma wartość od 0 do 255.

Oznaczają kolejno natężenie koloru czerwonego, zielonego i niebieskiego. Każda wartość mieści się zwykle w zakresie od 0 do 255.

Bo wszystkie trzy składowe RGB mają maksymalne natężenie. Połączenie pełnej czerwieni, zieleni i niebieskiego daje biały.

rgb(0,0,0) oznacza kolor czarny, ponieważ żadna ze składowych RGB nie świeci.

Czarny zapisuje się jako rgb(0,0,0), ponieważ żadna ze składowych nie jest aktywna.

Funkcja rgb() przyjmuje wartości dziesiętne, np. 255,255,255, albo procentowe. Zapis FFFF jest charakterystyczny dla systemu szesnastkowego, ale nie w tej formie funkcji rgb().

RGB używa funkcji z trzema liczbami, np. rgb(255,255,255), a zapis szesnastkowy używa formatu z #, np. #FFFFFF. Oba mogą oznaczać ten sam kolor.

Kolor biały w zapisie szesnastkowym to #FFFFFF. Odpowiada on wartościom RGB: 255 dla czerwonego, 255 dla zielonego i 255 dla niebieskiego.

Najczęściej myli się formaty, np. wpisuje wartości szesnastkowe do rgb() albo podaje złą liczbę znaków po #. Trzeba pilnować poprawnej składni.

Oba zapisy oznaczają ten sam kolor biały. Różnią się tylko notacją: rgb() używa wartości dziesiętnych, a #FFFFFF wartości szesnastkowych.

Między innymi w color, background-color i border-color. Wszędzie tam, gdzie ustawiany jest kolor elementu.

`INT` przechowuje liczby całkowite, np. `10` lub `-3`. `FLOAT` przechowuje liczby zmiennoprzecinkowe, np. `10.5` lub `3.14`.

Typ FLOAT służy do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych, czyli takich, które mogą mieć część ułamkową, np. 3.14 lub 12.5.

Typ `FLOAT` stosuje się do wartości liczbowych z częścią ułamkową, np. temperatury, średniej ocen, wymiarów, wyników pomiarów.

INT przechowuje tylko liczby całkowite, bez części po przecinku. Nie zapisze więc poprawnie wartości takich jak 2.75.

`CHAR` i `VARCHAR` służą do przechowywania tekstu. Liczba zapisana jako tekst nie jest wygodna do obliczeń matematycznych.

CHAR i VARCHAR zapisują dane jako tekst. Można w nich wpisać cyfry, ale utrudnia to obliczenia, sortowanie numeryczne i walidację danych.

Nie zawsze. Do cen i danych finansowych częściej stosuje się `DECIMAL`, ponieważ przechowuje wartości dokładniej niż przybliżony typ `FLOAT`.

Jako FLOAT można zapisywać np. temperaturę, wagę, wzrost, średnią ocen lub współrzędne, czyli wartości z częścią dziesiętną.

Można użyć składni np. `cena FLOAT` w instrukcji `CREATE TABLE`. Oznacza to, że kolumna `cena` może przyjmować liczby z częścią dziesiętną.

FLOAT jest typem przybliżonym, więc może powodować drobne błędy zaokrągleń. Do wartości wymagających dużej dokładności, np. finansowych, lepiej używać typów dokładnych, takich jak DECIMAL.

Trzeba zwrócić uwagę na sformułowania typu „liczby z częścią ułamkową”, „wartości dziesiętne” lub „zmiennoprzecinkowe”. To wskazuje na typ taki jak FLOAT.

Relacyjne bazy danych realizują taką relację przez tabelę pośrednią. Dzięki temu unika się powielania danych i można zachować integralność referencyjną.

To dodatkowa tabela łącząca dwie inne tabele. Zawiera klucze obce wskazujące rekordy z obu powiązanych tabel.

Tabela pośrednia zapisuje pary powiązanych rekordów z dwóch tabel. Zawiera zwykle dwa klucze obce i może przechowywać dodatkowe informacje o samej relacji.

Powinna zawierać co najmniej dwa klucze obce: jeden do tabeli A i jeden do tabeli B. Często te dwa pola tworzą razem klucz główny złożony.

Najczęściej są to dwa klucze obce wskazujące rekordy z łączonych tabel. Często tworzą one klucz główny złożony.

Jest rozbijana na dwie relacje jeden do wielu. Tabela A łączy się z tabelą pośrednią, a tabela pośrednia łączy się z tabelą B.

Występuje wtedy, gdy jeden rekord z pierwszej tabeli może mieć wiele powiązań z drugą, a jeden rekord z drugiej również może mieć wiele powiązań z pierwszą. Przykładem są uczniowie i przedmioty albo autorzy i książki.

Przykładem są uczniowie i kursy: jeden uczeń może chodzić na wiele kursów, a jeden kurs może mieć wielu uczniów.

Klucz złożony z dwóch kluczy obcych uniemożliwia zapisanie tej samej pary powiązań więcej niż raz. Dzięki temu baza zachowuje spójność i nie tworzy duplikatów relacji.

Tak. Może zawierać np. datę zapisania ucznia na kurs, ocenę, status uczestnictwa albo inne informacje opisujące samo powiązanie.

W relacji jeden do wielu jeden rekord z tabeli nadrzędnej może mieć wiele rekordów podrzędnych, ale rekord podrzędny należy tylko do jednego nadrzędnego. W relacji wiele do wielu obie strony mogą mieć wiele wzajemnych powiązań.

Najczęściej pojawia się duplikacja danych albo próba wpisywania wielu wartości do jednego pola. To utrudnia wyszukiwanie, aktualizację i narusza zasady relacyjnego modelu danych.

Zapis `hurtownia.*` oznacza wszystkie tabele znajdujące się w bazie danych `hurtownia`. Gwiazdka nie oznacza tutaj kolumn, tylko obiekty w podanej bazie.

Oznacza wszystkie tabele w bazie danych `hurtownia`. Gwiazdka nie odnosi się tu do kolumn jednej tabeli, tylko do wszystkich obiektów tabelarycznych w tej bazie.

Nadaje prawo odczytu danych, czyli wykonywania zapytań `SELECT`. Użytkownik może przeglądać dane, ale nie może ich modyfikować, jeśli nie ma dodatkowych uprawnień.

Uprawnienie otrzymuje użytkownik `sprzedawca`, który łączy się z hosta `localhost`. To nie jest użytkownik `root` i nie oznacza dowolnego hosta.

Uprawnienie otrzymuje użytkownik `sprzedawca`, który łączy się z hosta `localhost`. Nie dotyczy to użytkownika `root`.

Oznacza użytkownika MySQL o nazwie `sprzedawca`, który łączy się z hosta `localhost`. Nie chodzi o użytkownika `root` ani o serwer o nazwie `sprzedawca`.

Pozwala odczytywać dane z tabel, czyli wykonywać zapytania `SELECT`. Nie daje prawa do wstawiania, usuwania ani modyfikowania rekordów.

Uprawnienie do tabeli dotyczy konkretnej tabeli, np. `hurtownia.produkty`. Uprawnienie do całej bazy zapisuje się jako `hurtownia.*` i obejmuje wszystkie tabele w tej bazie.

Dla całej bazy stosuje się zapis `nazwa_bazy.*`, a dla jednej tabeli `nazwa_bazy.nazwa_tabeli`. Pierwszy wariant obejmuje wszystkie tabele w bazie, drugi tylko wskazaną tabelę.

`baza.*` nadaje uprawnienia do wszystkich tabel w danej bazie, a `baza.tabela` tylko do jednej wskazanej tabeli. Zakres uprawnień jest więc szerszy w pierwszym przypadku.

Nie. Uprawnienie `SELECT` pozwala tylko odczytywać dane. Do dodawania potrzebne jest `INSERT`, do modyfikacji `UPDATE`, a do usuwania `DELETE`.

Ponieważ `hurtownia` w tym zapisie jest nazwą bazy danych, a nie tabeli. Konstrukcja `baza.*` oznacza wszystkie tabele w bazie, a nie kolumny jednej tabeli.

Ponieważ `hurtownia` w tym zapisie jest nazwą bazy danych, a nie tabeli. Dodatkowo `*` po nazwie bazy oznacza wszystkie tabele, a nie wszystkie kolumny.

Służy do tego polecenie `REVOKE`, np. `REVOKE SELECT ON hurtownia.* FROM 'sprzedawca'@'localhost';`. Odbiera ono wskazane uprawnienie danemu użytkownikowi.

Należałoby wskazać konkretną tabelę, np. `GRANT SELECT ON hurtownia.produkty TO 'sprzedawca'@'localhost';`. Wtedy uprawnienie dotyczy tylko tabeli `produkty`.

Należałoby użyć składni `GRANT SELECT ON hurtownia.klienci TO 'sprzedawca'@'localhost';`. Wtedy uprawnienie dotyczy tylko tabeli `klienci`.

MySQL rozróżnia konta nie tylko po nazwie użytkownika, ale też po hoście, z którego następuje połączenie. Dzięki temu można nadać różne uprawnienia temu samemu użytkownikowi dla różnych miejsc logowania.

Określa host, z którego użytkownik może się logować lub dla którego obowiązuje dane uprawnienie. `localhost` oznacza połączenie z tego samego komputera, na którym działa serwer bazy.

Walidator HTML sprawdza poprawność składni i zgodność kodu z obowiązującym standardem HTML. Wskazuje błędy takie jak niezamknięte znaczniki lub niepoprawna struktura dokumentu.

Walidator sprawdza poprawność składni i struktury dokumentu, np. HTML. Debugger służy do wykrywania błędów w działaniu programu przez analizę jego wykonywania krok po kroku.

Może wykryć brak zamknięcia tagu, błędne zagnieżdżenie elementów, użycie niedozwolonych atrybutów albo brak wymaganych części dokumentu.

HTML nie jest językiem programowania kompilowanym, tylko językiem znaczników interpretowanym przez przeglądarkę. Kompilator tłumaczy kod źródłowy programu na kod wykonywalny, czego HTML nie wymaga.

Może wykryć m.in. brak zamknięcia znacznika, błędne zagnieżdżenie elementów, niepoprawne atrybuty, brak deklaracji typu dokumentu lub użycie przestarzałych elementów.

Poprawny kod zwiększa zgodność z przeglądarkami, ułatwia utrzymanie strony i zmniejsza ryzyko błędnego wyświetlania treści.

Tak, przeglądarki często próbują samodzielnie poprawiać błędny HTML. Nie oznacza to jednak, że kod jest poprawny ani zgodny ze standardem.

Zwykle nie. Walidator wskazuje miejsce i rodzaj błędu, ale poprawki wprowadza programista.

Walidacja pomaga wykrywać błędy, poprawia kompatybilność z przeglądarkami i ułatwia utrzymanie kodu. Jest też ważna dla jakości technicznej strony.

Najczęściej używa się walidatora W3C, funkcji w edytorach kodu oraz rozszerzeń do IDE i przeglądarek.