Pytania pomocnicze - INF.03

HTTP przesyła dane bez szyfrowania, natomiast HTTPS używa SSL/TLS do zabezpieczenia transmisji. Dzięki temu dane trudniej przechwycić i odczytać.

Certyfikat SSL służy do potwierdzenia tożsamości właściciela lub podmiotu obsługującego witrynę oraz do nawiązania bezpiecznego połączenia szyfrowanego.

Nie. Certyfikat SSL nie jest antywirusem ani zaporą sieciową; odpowiada za identyfikację witryny i bezpieczne połączenie.

Certyfikat jest wydawany dla konkretnej domeny i podmiotu, więc pozwala przeglądarce sprawdzić, czy strona należy do deklarowanego właściciela. To właśnie odróżnia go od mechanizmów sesji czy ochrony antywirusowej.

Oznacza, że połączenie ze stroną jest zabezpieczone certyfikatem SSL/TLS. Nie gwarantuje jednak automatycznie, że sama treść strony jest uczciwa lub bezpieczna.

Nie. SSL nie usuwa wirusów ani nie chroni aplikacji przed zainfekowaniem. Odpowiada za uwierzytelnienie i szyfrowanie transmisji.

Urząd certyfikacji, czyli CA, wystawia i podpisuje certyfikaty SSL/TLS. Przeglądarka ufa certyfikatowi, jeśli został wydany przez zaufany urząd.

Certyfikat nie służy do deszyfracji danych, lecz do ustanowienia zaufanego, szyfrowanego połączenia między przeglądarką a serwerem. Dzięki temu dane przesyłane w sieci są chronione przed podsłuchem.

Nie. Informacje o sesji są obsługiwane przez mechanizmy aplikacji, np. sesje po stronie serwera lub cookies, a nie przez certyfikat SSL.

Najczęściej po adresie zaczynającym się od https:// oraz ikonie kłódki w przeglądarce. To oznacza, że połączenie jest zabezpieczone certyfikatem.

Ponieważ dane logowania przesyłane przez HTTPS są szyfrowane. Zmniejsza to ryzyko przechwycenia loginu i hasła podczas transmisji.

Certyfikat SSL zabezpiecza i uwierzytelnia połączenie, a sesja służy do przechowywania informacji o użytkowniku między żądaniami. To dwa różne mechanizmy o innym zastosowaniu.

Polecenia DML służą do manipulowania danymi zapisanymi w tabelach. Pozwalają dodawać, zmieniać, usuwać oraz często także odczytywać rekordy.

DML, czyli Data Manipulation Language, to polecenia służące do operacji na danych zapisanych w tabelach. Obejmują m.in. wstawianie, modyfikację, usuwanie i odczyt danych.

Do wstawiania nowych rekordów służy polecenie `INSERT INTO`. Określa się w nim tabelę, kolumny oraz wartości do zapisania.

Do tych operacji należą odpowiednio INSERT, DELETE i UPDATE. Są to klasyczne instrukcje DML.

Do zmiany istniejących danych służy polecenie `UPDATE`. Zwykle używa się go z warunkiem `WHERE`, aby zmienić tylko wybrane rekordy.

Bo wszystkie trzy instrukcje służą bezpośrednio do zmiany zawartości tabeli. INSERT dodaje rekordy, DELETE usuwa rekordy, a UPDATE zmienia istniejące dane.

Rekordy usuwa się poleceniem `DELETE FROM`. Bez warunku `WHERE` może ono usunąć wszystkie rekordy z tabeli.

DML operuje na danych w tabelach, natomiast DDL dotyczy struktury bazy danych. Przykładowo INSERT to DML, a CREATE czy ALTER to DDL.

DML operuje na danych, np. `INSERT`, `UPDATE`, `DELETE`. DDL służy do tworzenia i zmiany struktury bazy, np. `CREATE`, `ALTER`, `DROP`.

SELECT służy głównie do pobierania danych, a nie do ich zmieniania. Jest zaliczany do pracy na danych, ale nie realizuje operacji typu insert, delete ani update.

DML dotyczy danych w tabelach, natomiast DCL dotyczy uprawnień użytkowników. Przykładami DCL są `GRANT`, `REVOKE` i `DENY`.

To polecenia DDL. Służą do tworzenia, zmiany i usuwania obiektów bazy danych, takich jak tabele czy bazy.

Warunek `WHERE` ogranicza działanie polecenia do wybranych rekordów. Jego pominięcie może spowodować zmianę lub usunięcie wszystkich rekordów w tabeli.

Są związane z nadawaniem i odbieraniem uprawnień użytkownikom. Nie służą do modyfikacji danych, lecz do zarządzania dostępem.

INSERT odpowiada za Create, SELECT za Read, UPDATE za Update, a DELETE za Delete. CRUD opisuje podstawowe operacje wykonywane na danych.

Instrukcja INSERT INTO służy do dodawania nowych rekordów, czyli wierszy, do tabeli w bazie danych. Jest to operacja typu Create w modelu CRUD.

Służy do dodawania nowych rekordów do tabeli. Jest to podstawowa operacja modyfikacji danych w bazie.

Podstawowa składnia to: INSERT INTO nazwa_tabeli VALUES (wartość1, wartość2, ...). Wartości muszą odpowiadać kolejności kolumn w tabeli, jeśli nie podano listy kolumn.

Najczęściej ma postać: INSERT INTO nazwa_tabeli VALUES (...); albo INSERT INTO nazwa_tabeli (kolumny) VALUES (...);. Najpierw podaje się tabelę, potem wartości.

W SQL teksty, czyli wartości typu znakowego, zapisuje się najczęściej w apostrofach, np. 'Jan'. Bez apostrofów baza może potraktować zapis jako nazwę kolumny lub zgłosić błąd składni.

Bo zachowuje prawidłową kolejność składni SQL: słowo INSERT INTO, nazwa tabeli, a następnie VALUES z danymi rekordu. Pozostałe odpowiedzi mają błędny układ elementów.

Nie zawsze. Można wskazać konkretne kolumny, np. INSERT INTO Pracownicy (imie, nazwisko) VALUES ('Jan', 'Kowalski'). Jest to bezpieczniejsze, bo nie zależy od fizycznej kolejności kolumn w tabeli.

Apostrofy oznaczają literały tekstowe, czyli dane typu znakowego, np. imię i nazwisko. Bez nich SQL potraktowałby wpis jako nazwę kolumny lub błąd składni.

INSERT INTO dodaje nowy rekord do tabeli. UPDATE modyfikuje dane w rekordach, które już istnieją.

Warto je podawać prawie zawsze, szczególnie gdy tabela ma wiele pól albo nie uzupełniamy wszystkich kolumn. Zwiększa to czytelność i zmniejsza ryzyko błędów.

Błąd może wystąpić np. przy złej składni, niezgodności liczby wartości z liczbą kolumn, złym typie danych, naruszeniu klucza głównego lub ograniczeń NOT NULL.

INSERT dodaje nowy rekord, UPDATE zmienia istniejące dane, a DELETE usuwa rekordy z tabeli. Wszystkie należą do operacji modyfikacji danych.

Błąd może wynikać z niezgodności liczby wartości z liczbą kolumn, złych typów danych, naruszenia klucza głównego albo pominięcia pola wymaganego. Problemem bywa też niepoprawna składnia SQL.

Sortuje tablicę rosnąco według wartości. Zachowuje przy tym oryginalne klucze elementów.

Funkcja asort() sortuje tablicę rosnąco według wartości i zachowuje oryginalne klucze. Jest używana głównie przy tablicach asocjacyjnych.

Wartości zostaną uporządkowane alfabetycznie: PHP, Perl, Pike, Python. Klucze pozostaną przypisane do tych samych wartości.

Ponieważ asort() nie przebudowuje indeksów, tylko porządkuje elementy według wartości. Klucze pozostają przypisane do swoich elementów.

Ponieważ `asort()` sortuje według wartości, a nie według kluczy. Klucze są zachowywane przy odpowiadających im wartościach.

Sortowanie alfabetyczne rosnące da kolejność: Perl, PHP, Pike, Python. Wynika to z porównania napisów znak po znaku.

`asort()` zachowuje oryginalne klucze tablicy. `sort()` sortuje wartości, ale resetuje klucze i nadaje indeksy od 0.

print_r() wypisuje strukturę tablicy w czytelnej postaci, pokazując klucze i odpowiadające im wartości. Dzięki temu można zobaczyć efekt sortowania.

Służy do czytelnego wyświetlania zawartości zmiennej, najczęściej tablicy. Pokazuje klucze oraz przypisane do nich wartości.

Znacznik `<pre>` powoduje zachowanie formatowania tekstu w HTML. Dzięki temu wynik `print_r()` jest czytelny w przeglądarce.

Należy sprawdzić, czy wartości są posortowane rosnąco oraz czy przy każdej wartości pozostał jej pierwotny klucz.

Trzeba sprawdzić, czy odpowiedź pokazuje elementy ułożone alfabetycznie według wartości oraz czy zachowane są klucze 10, 14, 20 i 22. Taki wynik odpowiada rysunkowi A.

Dla dodatniej liczby naturalnej warunek ma postać `a > 99 && a < 1000`, czyli liczba musi być większa od 99 i mniejsza od 1000.

Liczba trzycyfrowa jest większa od 99 i jednocześnie mniejsza od 1000. Oba warunki muszą być spełnione naraz, dlatego używa się operatora &&.

Operator `&&` oznacza „i”, więc oba warunki muszą być spełnione jednocześnie: liczba musi być większa od 99 oraz mniejsza od 1000.

Treść zadania mówi o sprawdzeniu, czy przynajmniej jeden przypadek jest spełniony. Operator || zwraca prawdę, gdy prawdziwy jest co najmniej jeden z warunków.

Operator `||` oznacza logiczne „lub”. Całe wyrażenie jest prawdziwe, jeśli spełniony jest przynajmniej jeden z połączonych warunków.

To wyrażenie jest prawdziwe dla prawie każdej liczby, bo liczba zwykle spełnia przynajmniej jeden z tych warunków. Nie zawęża więc poprawnie a do liczb trzycyfrowych.

Wystarczy użyć porównania `b < 0`. Liczba ujemna to liczba mniejsza od zera.

Operator && oznacza koniunkcję, czyli oba warunki muszą być prawdziwe. Operator || oznacza alternatywę, czyli wystarczy prawdziwość jednego warunku.

Treść mówi, że ma być spełniony przynajmniej jeden przypadek: albo `a` jest trzycyfrowe, albo `b` jest ujemne. Dlatego całe wyrażenie ma postać `(a > 99 && a < 1000) || (b < 0)`.

Warunek jest spełniony, gdy a jest liczbą trzycyfrową albo gdy b jest liczbą ujemną. Wystarczy spełnienie jednego z tych dwóch członów.

Fragment `(a > 99 || a < 1000)` jest prawdziwy dla prawie każdej liczby, bo wystarczy spełnić jeden z tych warunków. Nie sprawdza poprawnie, czy `a` mieści się w zakresie od 100 do 999.

W odpowiedzi D użyto && między obiema częściami, więc wymagane byłoby jednoczesne spełnienie obu warunków. Zadanie wymaga spełnienia przynajmniej jednego z nich.

Nawiasy grupują części warunku i zwiększają czytelność. Pomagają też uniknąć błędów związanych z kolejnością wykonywania operatorów logicznych.

Nawiasy porządkują kolejność obliczania i ułatwiają odczytanie logiki warunku. Dzięki nim wiadomo, które porównania tworzą jeden wspólny człon.

Operator `&&` stosuje się wtedy, gdy wszystkie połączone warunki muszą być prawdziwe. Jest to logiczne „i”.

Należy użyć operatora logicznego &&. Zwraca on wartość prawdziwą tylko wtedy, gdy wszystkie połączone warunki są prawdziwe.

Operator `||` oznacza logiczne „lub”. Cały warunek jest prawdziwy, jeśli prawdziwy jest co najmniej jeden z połączonych warunków.

Bo jednocześnie mają być spełnione trzy wymagania: a > 0, b > 0 oraz b < 100. Operator || oznacza alternatywę, czyli wystarczyłby tylko jeden prawdziwy warunek.

Można zapisać `liczba > 0 && liczba < 100`. Oba warunki muszą być spełnione jednocześnie.

Zmienna b ma być większa od zera i jednocześnie mniejsza niż 100. Oznacza to, że b należy do przedziału (0, 100).

Ponieważ używa operatora `||`, czyli wystarczy spełnienie jednego warunku. Dodatkowo sprawdza `b > 100`, a wymagane jest `b < 100`.

Treść zadania mówi, że b ma być mniejsze niż 100, więc poprawny operator porównania to <. Zapis b > 100 odwraca sens warunku.

Bo zmienna `a` ma być większa od zera, zmienna `b` ma być większa od zera i jednocześnie mniejsza niż 100. Wszystkie te warunki muszą być prawdziwe naraz.

Nawiasy porządkują kolejność obliczania i poprawiają czytelność kodu. Są szczególnie ważne, gdy w jednym wyrażeniu występują jednocześnie && i ||.

Nawiasy pozwalają jasno określić kolejność obliczania warunków. Są szczególnie ważne, gdy w jednym wyrażeniu występują jednocześnie `&&` i `||`.

Instrukcja if sprawdza, czy podany warunek jest prawdziwy. Jeśli tak, wykonuje wskazany blok kodu.

Znacznik <dl> służy do utworzenia listy definicji, czyli listy składającej się z terminów i ich opisów.

Lista definicji służy do prezentowania pojęć i ich objaśnień. Stosuje się ją np. w słowniczkach, opisach terminów lub metadanych.

Wewnątrz <dl> używa się <dt> dla terminu oraz <dd> dla jego opisu lub definicji.

Wewnątrz `<dl>` stosuje się `<dt>` dla terminu oraz `<dd>` dla jego opisu lub definicji.

Podstawowym kontenerem jest <dl>, a wewnątrz używa się <dt> dla terminu oraz <dd> dla jego opisu lub definicji.

Lista definicji opisuje pary termin–opis, natomiast lista numerowana <ol> przedstawia elementy w określonej kolejności.

Lista definicji opisuje terminy i ich znaczenie, a nie kolejne elementy zbioru. Lista numerowana używa <ol>, a nienumerowana <ul>.

Lista definicji opisuje relację termin–objaśnienie, a nie kolejność lub zwykłe wyliczenie elementów. Listy numerowane używają <ol>, a nienumerowane <ul>.

Lista nienumerowana <ul> zawiera zwykłe elementy listy oznaczone punktami, a lista <dl> zawiera terminy i przypisane do nich opisy.

Przykład to: <dl><dt>HTML</dt><dd>Język znaczników do tworzenia stron WWW</dd></dl>. Taka struktura poprawnie łączy pojęcie z opisem.

Przykład: <dl><dt>HTML</dt><dd>Język znaczników do tworzenia stron WWW.</dd></dl>. Taki zapis łączy pojęcie z jego opisem.

Znacznik <td> oznacza komórkę tabeli HTML, a nie listę definicji.

Nie. Znacznik `<td>` oznacza komórkę danych w tabeli HTML, a nie element listy definicji.

<td> oznacza komórkę tabeli, <abbr> służy do zapisu skrótu, a <label> opisuje pole formularza. Żaden z tych znaczników nie definiuje listy definicji.

Znacznik <abbr> służy do oznaczania skrótów lub akronimów, często z rozwinięciem podanym w atrybucie title.

Tak, w jednym elemencie <dl> można umieścić wiele par <dt> i <dd>. Możliwe jest też przypisanie kilku opisów do jednego terminu lub odwrotnie, zależnie od struktury treści.

Znacznik <label> służy do tworzenia etykiety dla pola formularza, np. pola tekstowego, checkboxa lub przycisku opcji.

Obiekt w JavaScript to struktura przechowująca dane w postaci par klucz-wartość. Wartościami mogą być np. liczby, teksty, tablice, inne obiekty albo funkcje.

Właściwość przechowuje wartość, np. liczbę lub tekst, a metoda jest funkcją przypisaną do obiektu. W pokazanym przykładzie `czescUlamkowa` i `czescCalkowita` to właściwości, a `oblicz` to metoda.

Właściwość przechowuje wartość, np. liczbę lub tekst. Metoda to właściwość, której wartością jest funkcja, czyli może wykonywać określone działanie.

Metodę rozpoznaje się po tym, że po nazwie występuje definicja funkcji, np. `oblicz: function() { ... }`. Jeśli po dwukropku stoi zwykła wartość, nie jest to metoda.

Ponieważ do nazwy oblicz przypisana jest funkcja. W obiekcie JavaScript funkcja zapisana jako wartość właściwości jest metodą tego obiektu.

Najczęściej używa się notacji kropkowej, np. obj1.oblicz(). Nawiasy okrągłe oznaczają wywołanie funkcji/metody.

Do właściwości odwołujemy się np. przez `obj1.czescCalkowita` albo `obj1["czescCalkowita"]`. W przeciwieństwie do metody nie dodajemy nawiasów, jeśli tylko odczytujemy wartość.

Można użyć notacji kropkowej, np. obj1.czescCalkowita, albo nawiasowej, np. obj1['czescCalkowita']. Bez nawiasów okrągłych pobierana jest wartość właściwości.

`obj1` to nazwa zmiennej przechowującej cały obiekt. Metoda jest elementem wewnątrz obiektu, a nie nazwą samego obiektu.

Nie. obj1 to nazwa zmiennej, do której przypisano cały obiekt. Metodą jest dopiero funkcja znajdująca się wewnątrz obiektu, np. oblicz.

Dwukropek oddziela nazwę pola od jego wartości, np. `czescCalkowita: 20`. Przecinki rozdzielają kolejne elementy obiektu.

Tablica indeksowana liczbowo używa indeksów takich jak 0, 1, 2. Tablica asocjacyjna używa nazwanych kluczy, np. "imie" lub "email".

Tablica indeksowana używa zwykle kluczy liczbowych, a asocjacyjna kluczy opisowych, najczęściej tekstowych. Dzięki temu dane są bardziej czytelne.

Pozwalają przechowywać dane pod czytelnymi nazwami kluczy, np. login, haslo, email. Dzięki temu łatwiej odwoływać się do danych z formularzy, sesji lub adresu URL.

Pozwalają przechowywać dane pod nazwami pól, np. `login`, `email`, `haslo`. To ułatwia pracę z formularzami, sesją i danymi użytkownika.

Do elementu odwołuje się przez nazwę klucza w nawiasach kwadratowych, np. `$dane["email"]`.

Podaje się nazwę klucza w nawiasach kwadratowych, np. `$user["imie"]`. Klucz wskazuje konkretną wartość.

Nie. Tablica asocjacyjna może być jednowymiarowa; jej wyróżnikiem są klucze tekstowe, a nie liczba wymiarów.

Nie. Może być jednowymiarowa. Wielowymiarowość to osobna cecha, niezależna od tego, czy klucze są tekstowe.

Tak. Dane są w nich dostępne przez nazwy parametrów lub pól formularza, np. `$_GET["id"]` albo `$_POST["login"]`.

Nie. To dotyczy typowych tablic indeksowanych liczbowo. W tablicy asocjacyjnej używa się kluczy nazwanych, np. `"miasto"`.

Najczęściej używa się pętli `foreach`, która może pobierać zarówno klucz, jak i wartość, np. `foreach ($tablica as $klucz => $wartosc)`.

Przykładami są `$_GET`, `$_POST`, `$_SESSION` i `$_COOKIE`. Dane pobiera się z nich przez klucze tekstowe odpowiadające nazwom pól lub parametrów.

Znacznik <br> służy do wymuszenia przejścia do nowej linii w tekście. Nie tworzy nowego akapitu, tylko łamie bieżący wiersz.

Służy do wymuszenia przejścia do nowej linii w tekście. Nie tworzy nowego akapitu, tylko łamie linię w danym miejscu.

Ponieważ <br> jest elementem pustym i nie ma osobnego znacznika zamykającego. Zapis </br> sugeruje zamknięcie elementu, który nie powinien być zamykany.

Ponieważ `<br>` jest elementem pustym i nie ma osobnego znacznika zamykającego. W HTML nie zapisuje się go jako pary otwierającej i zamykającej.

<br> łamie linię wewnątrz tekstu, natomiast <p> tworzy osobny akapit. Do oddzielania większych fragmentów tekstu lepiej używać akapitów.

`<br>` łamie linię wewnątrz tekstu, a `<p>` tworzy osobny akapit. Do większych bloków treści należy używać akapitów, nie wielu znaczników `<br>`.

Tak, oba zapisy oznaczają samozamykający się znacznik łamania linii. W stylu XHTML często stosuje się wersję z odstępem: <br />.

Tak, oba zapisy odnoszą się do łamania linii. W HTML5 poprawny jest `<br>`, ale w wielu zadaniach egzaminacyjnych spotyka się i uznaje formę `<br/>`.

Nie jest to zalecane. Do tworzenia odstępów i układu strony należy używać CSS, np. właściwości margin lub padding.

Przy adresach, podpisach, wersach poezji lub tam, gdzie potrzebne jest pojedyncze przejście do nowej linii. Nie powinno się go nadużywać do budowy układu strony.

Element pusty nie zawiera treści pomiędzy znacznikiem otwierającym i zamykającym. Przykładami są <br>, <img> i <input>.

To element, który nie zawiera treści między znacznikiem otwierającym i zamykającym. W praktyce występuje samodzielnie, jak np. `<br>`.